A ka të mira sëmundja e kancerit?!
Disa institucione Allahu i shpërbleftë me të mira më ftojnë që të flas për përvojën time personale me kancerin e gjirit. Dhe kjo është pjesë e mesazhit tim, që e shoh si amanet për kohën që më ka mbetur nga jeta, qoftë ajo e gjatë apo e shkurtër, me vullnetin e Allahut.
Në këto takime, qoftë në dhomën tregtare apo në kampin veror të detit e të tjera, takoj disa gra që janë goditur nga kjo sprovë, ose që kanë në familje ndonjë të sëmurë. Njëra prej tyre më tha se një e afërme e saj u prek me kancer gjiri, dhe ajo u rrëzua krejtësisht, ra në një gjendje të rëndë depresive, deri aty sa dha dorëheqjen nga puna e saj dhe thuajse e humbi çdo lidhje me jetën e çdo dëshirë për të jetuar.
Për këtë arsye, unë ndiej se kemi nevojë të mbështesim këta pacientë, t’ua kujtojmë Allahun dhe shpërblimin e madh të sprovës, që të gëzohen në vend që të trishtohen. Dhe sepse unë besoj se në çdo krizë të kësaj bote ka edhe anë pozitive, vendosa të vendos një letër e stilolaps mbi tryezën time. Sa herë që më vjen një mendim dhe shoh një të mirë që del nga kjo sprovë, e shkruaj dhe e ndaj këtu me ju, që të mësojmë së bashku si t’i shfrytëzojmë sprovat tona.
Le të fillojmë me përgëzimin e të sëmurit, duke përmendur të mirat që sjell edhe vetë kanceri – dhe vetëm kjo do të mjaftonte për ne:
1. Nga Xhabir bin Abdullahu (Allahu qoftë i kënaqur me ta) transmetohet se i Dërguari i Allahut ﷺ ka thënë:
“Ditën e Kiametit, kur të shohin shpërblimin e atyre që janë sprovuar, njerëzit që kanë pasur shëndet do të dëshironin sikur lëkurat e tyre të ishin prerë në këtë botë me gërshërë hekuri.” (Transmetuar nga Tirmidhiu).
2. Profeti ﷺ ka thënë:
“Kur Allahu do mirë për dikë, e sprovon atë.” (Transmetuar nga Buhariu). Disa dijetarë kanë thënë: “Atij që Allahu e ka krijuar për Xhenet, nuk i pushojnë sprovat.”
3. Allahu më hapi personalisht dyer të gjera të shpërblimit, gjë që e konsideroj si një të mirë: u bëra më e durueshme, më shumë lutem ndaj Allahut ditë e natë, u afrova më shumë tek Ai dhe e shtova bamirësinë e sadakan.
4. Shoh në sëmundje një të mirë dhe një butësi në caktimin hyjnor për mua si nënë: gjithmonë them “Allahu është i butë me mua”, sepse nuk më goditi papritur në ndonjë aksident fatal që të zhdukesha menjëherë, duke qenë një tronditje e madhe për fëmijët dhe të dashurit e mi.
5. Me sëmundjen, Allahu na dha një mundësi shtesë jete për të rishikuar veten dhe për të vlerësuar jetën tonë: kjo është kohë për t’u afruar më shumë me Allahun, për ta shtuar namazin, sadakan, dhikrin e punët e mira.
6. Pashë dashurinë në sytë e familjes, miqve dhe atyre që më rrethojnë – dhe kjo është një e mirë që ndonjëherë nuk e marrim kurrë me këtë intensitet, veçse në kohë sprovash.
7. U shfaqën tek unë ndjenja të reja dashurie ndaj fëmijëve, që nuk i kisha provuar më parë. U bëra më e qetë dhe më pak e zënë, sepse sëmundja më detyroi të ul aktivitetet e mia. Kështu, fillova ta shijoj dashurinë ndaj tyre në një mënyrë krejt ndryshe.
8. U bëra më e ndjeshme ndaj pacientëve të mi dhe halleve të tyre, sepse tashmë përjetoj vetë nga afër ndjenjat e një pacienti, qoftë nga fjalët, gjestet apo sjelljet e atyre që kujdesen për mua.
9. U krijua një bashkëpunim shpirtëror mes meje dhe familjes sime: u marr dorën e vogël fëmijëve të mi, e vendos mbi gjoksin tim ku është sëmundja dhe u them të luten për mua: “E lusim Allahun e Madhërishëm, Zotin e Arshit të madh, që të të shërojë.”
10. U bëra më pozitive në shijimin e mirësive dhe begative të Allahut. Sa herë që vishem apo dal nga shtëpia, ndiej se Allahu më ka privilegjuar mbi shumë njerëz me sprova më të mëdha se e imja. Kujtoj këtu historinë e të riut Bin Ne’mah, që Allahu e sprovoi me paralizë të plotë trupore. Dëgjova tregimin e tij në një kanal televiziv islam dhe më bëri të qaj, por edhe më la përshtypje të madhe sesi ai e shfrytëzoi sprovën e tij për të thirrur në rrugën e Allahut. Kështu, një nga të mirat është të ndiejmë mirësinë që Allahu na i ka dhënë, krahasuar me të tjerët në sprova.
Mësova të jem e fortë dhe të qëndroj me vendosmëri. Nuk dua të vdes tani. Lutem Allahut të më japë kohë më shumë: së pari që fëmijët e mi të rriten e të bëhen më të fortë përballë jetës edhe pa mua; së dyti që të përfundoj disertacionin tim që të lë pas meje një dije të dobishme.
11. Kanceri i gjirit më dha një të mirë tjetër: jeta ime u shndërrua në një “mesazh dashurie” për të ndërgjegjësuar të tjerët mbi këtë sëmundje, për të mësuar se si të mbështesim pacientin psikologjikisht dhe si të përballemi me këto sëmundje përmes kontrollit të hershëm. Kështu, kjo u bë një pasion i madh për mua, që e përcjell në çdo mjet komunikimi e media. Dhe unë e shoh këtë si një të mirë dhe një dhuratë të madhe nga Allahu, për të shfrytëzuar sa më mirë këtë sprovë.
Prandaj, u them atyre që janë thyer apo trishtuar nga sëmundja, dhe çdo pacienti e pacienteje: këto sprova janë dhimbje e thellë, të cilën e kuptoj dhe e ndiej më shumë se ai që thjesht lexon apo dëgjon. Por të shohësh anët pozitive dhe ta shfrytëzosh në mënyrën më të mirë këtë fatkeqësi – kjo është ajo që na bën besimtarë të vërtetë. Dhe besimtari i fortë është më i mirë se besimtari i dobët.
Gëzohu, o i sëmurë!
Sepse përgëzimi është për ty dhe për mua, me lejen e Allahut. Dhe kjo është gjithçka që kemi nga kjo botë, e cila do të përfundojë, sado e gjatë të jetë. Kujtojmë përgëzimin për shpërblimin dhe Xhenetin – aty është përgëzimi i vërtetë. Allahu na bëftë të gjithëve prej banorëve të Xhenetit! Amin.
Mesazh dashurie:
Sëmundja ime me kancer gjiri është një mesazh dashurie që ua përcjell çdo gruaje, për t’i thënë: Mos e harro kontrollin e hershëm për zbulimin e tumoreve.
— Dr. Samia Al-Umudi (Mjeke e prekur me kancer gjiri)
