Kur shikon shumë prej shoqërive përreth nesh, sheh begati që dikur i kishin në duart e tyre, por që më pas u zbehën. Sheh parime dhe vlera të palëkundura që dikur ishin të dukshme, por më vonë u dobësuan. Dhe sheh dispozita të Allahut që dikur madhëroheshin, por që sot janë bërë objekt debatesh ose justifikimesh.
Këtu duhet të kujtojmë një të vërtetë të rëndësishme:
Ligjet e Allahut nuk pezullohen.
Allahu i Lartësuar nuk e ka bërë vazhdimësinë e begative pa shkaqe, as nuk e ka bërë humbjen e tyre pa shkaqe.
﴿ ذَٰلِكَ بِأَنَّ اللَّهَ لَمْ يَكُ مُغَيِّرًا نِعْمَةً أَنْعَمَهَا عَلَىٰ قَوْمٍ حَتَّىٰ يُغَيِّرُوا مَا بِأَنْفُسِهِمْ ﴾
“Kjo ndodh sepse Allahu nuk e ndryshon një mirësi që ia ka dhënë një populli, derisa ata të ndryshojnë atë që është në vetet e tyre.”
(El-Enfal, 53)
Prandaj, njeriu i mençur nuk mjaftohet vetëm duke parë atë që u ka ndodhur të tjerëve, por pyet veten:
* Cili është roli im në ruajtjen e begative që kam?
* A e madhëroj gjykimin e Allahut apo kërkoj justifikime për ta anashkaluar atë?
* A i edukoj ata që më rrethojnë me nënshtrim ndaj shpalljes hyjnore apo me kompromis ndaj saj?
* A jam shkak për forcimin e së vërtetës apo për zbehjen e kufijve të saj?
Sepse begatitë nuk ruhen me dëshira dhe shpresa boshe, por ruhen duke ruajtur shkaqet e tyre.
Dhe ndër shkaqet më të mëdha për vazhdimësinë e tyre është:
Që urdhri i Allahut të mbetet i madhëruar në zemra, i paraprirë ndaj tekave, dëshirave dhe presioneve të realitetit.
Kush dëshiron të dijë të ardhmen e një begatie, le të shikojë vendin që zë shpallja hyjnore në jetën e njerëzve sot.
Lulue el-Kuari
