O besimtarë, o vëllezër të mi!
Sot, nëse dalim në rrugët e qyteteve tona, nëse shohim pragjet e shtëpive tona, zemrat tona ndihen të rënduara.
- Kush prej nesh nuk e ndjen dhimbjen e largimit të të rinjve?
- Kush nuk e ndjen ftohtësinë e një shtëpie që zbrazet sepse bijtë e saj e shohin të ardhmen larg kësaj toke?
Po përballemi me një varfëri shpirtërore e materiale, me padrejtësi që të vrasin sytë dhe me një re të zezë dëshpërimi që po ua zë frymën njerëzve tanë.
Por, më lejoni t’ju pyes me sinqeritetin e besimit:
- Nëse një shtëpi fillon të pikojë nga çatia, a e zgjidhim problemin duke thënë thjesht “sa keq po pikonte”, apo duke u ngritur për ta rregulluar atë?
- A mjafton ankesa pa veprim për ta ndryshuar një realitet?
Ndryshimi fillon nga vetvetja
Islami na mëson se ankesa pasive nuk është pjesë e moralit tonë. Allahu i Lartësuar, në Kuranin Famëlartë, e ka prerë këtë nyjë duke thënë:
”Vërtet, Allahu nuk e ndryshon gjendjen e një populli derisa ata të ndryshojnë atë që është në vetvete.” (Ra’d, 11)
Ky ajet nuk është thjesht një teori; është një kushtrim. Ndryshimi nuk vjen nga jashtë, ai fillon nga ndërgjegjja, morali, përgjegjësia dhe përkushtimi i secilit prej nesh. Nuk mjafton të fajësojmë vetëm rrethanat apo të tjerët; secili duhet të pyesë veten para pasqyrës së besimit:
Çfarë kam bërë unë për familjen time, për shoqërinë time dhe për vendin tim?
I Dërguari i Allahut (alejhi selatu ue selam) ka vendosur peshoren më të saktë të llogaridhënies kur ka thënë:
”Secili prej jush është bari dhe secili do të pyetet për kopenë e tij.” (Buhariu dhe Muslimi)
Kaskada e përgjegjësisë
Shiheni sa bukur dhe pastër funksionon kjo kaskadë e përgjegjësisë në jetën tonë:
Nëse prindi nuk kujdeset për edukimin e fëmijës në Hutbe shtëpi, fëmija do të rritet pa rrënjë morali dhe pa dashuri për vlerat. Një brez pa rrënjë do ta shohë vendin e tij vetëm si një stacion kalimtar. Dhe kur vendi kthehet në një stacion, amaneti i tokës dhe i të parëve shuhet rrugëve të botës.
Prandaj:
- Prindi është përgjegjës për familjen e tij,
- Mësuesi për nxënësit e tij,
- Udhëheqësi për popullin e tij, dhe
- Qytetari për amanetin e fjalës dhe të votës që i është besuar.
O vëllezër!
Kur drejtësia dobësohet, shoqëria lëkundet. Kur meritokracia zëvendësohet nga interesat personale, kur vendi i punës nuk i jepet atij që e meriton por atij që ka mikun apo paranë, kombi humbet forcën e tij dhe të rinjtë dorëzohen.
Allahu i Lartësuar urdhëron në Kuran me terma të prerë:
”Vërtet Allahu ju urdhëron t’ua jepni amanetet atyre që u takojnë dhe kur të gjykoni mes njerëzve, të gjykoni medrejtësi.” (Nisa, 58)
Ky urdhër nuk ka përjashtime. Ai është për qeveritarët, gjyqtarët, biznesmenët, mësuesit dhe për qytetarin më të thjeshtë. Drejtësia nuk është një koncept që e presim vetëm nga shteti; ajo është një dritë që duhet të lindë së pari në zemrën e çdo besimtari.
Profeti ynë ملسو هيلع هللا ىلص na ka dhënë përkufizimin më të bukur të qytetarisë dhe besimit kur ka thënë:
”Më i miri prej jush është ai që është më i dobishëm për njerëzit.”
Dashuria për atdheun matet me punë
Nga kjo katedër e shenjtë, dëshiroj t’ju them me zërin e vërtetësisë: Dashuria për atdheun nuk është një këngë që këndohet nëpër festa, as një flamur që nxirret vetëm për dekor. Dashuria për atdheun matet me punë të ndershme.
- Nëse je zejtar, dashuria për vendin është të mos mashtrosh në peshë dhe në material.
- Nëse je mjek, është ta shpëtosh jetën e qytetarit tënd me nder dhe pa korrupsion.
- Nëse je zyrtar, është t’i shërbesh popullit tënd pa i shtrirë dorën ryshfetit.
- Nëse je i ri, është të ulesh mbi libra, të mbushesh me dije dhe karakter, e të thuash: “Unë do të qëndroj këtu, sepse kjo tokë ka nevojë për dritën time!”
Shpresa në Islam është angazhim
Nuk duhet dhe nuk kemi të drejtë të biem në dëshpërim! Edhe kur sfidat duken si male, shpresa jonë te Krijuesi i maleve mbetet e pafund. Allahu i Madhëruar na drejtohet në Kuran:
Hutbe
”Mos e humbni shpresën në mëshirën e Allahut.” (Zumer, 53)
Por, të nderuar vëllezër, shpresa islame nuk është një pritje pasive me duar kryq. Shpresa në Islam do të thotë sakrificë, do të thotë angazhim i pandalshëm për të mirën, do të thotë të bëhesh digë përballë të keqes dhe korrupsionit. Kombet nuk ndërtohen me pallate të larta të ngritura mbi para të pista; kombet ndërtohen me dije dhe me karakter!
Le të kthehemi sot te vetvetja.
Le të bëhemi ne rojet e këtij amaneti të madh që na quhet Atdhe.
Le të punojmë që ky vend të mos jetë një vend nga i cili iket, por një vend ku jetohet me nder, ku rriten fëmijë me besim dhe ku njerëzit gjejnë drejtësi e ngrohtësi.
Lutje
I lutemi Allahut të Lartësuar me zemra të përulura:
O Allah!
Ti je i Drejti dhe e do drejtësinë, prandaj ruaje vendin tonë nga padrejtësia, nga korrupsioni, nga urrejtja dhe nga përçarja.
O Zot!
U jep udhëheqësve tanë drejtësi, urtësi dhe frikë ndaj Teje në vendimet e tyre, dhe popullit tonë jepi unitet, mençuri dhe ndjenjë të lartë përgjegjësie.
O Allah!
Përmirësoje gjendjen tonë, na i forco zemrat në besim, na i kthe të rinjtë në rrugën e dijes dhe të moralit, dhe na bëj prej atyre që me fjalë, medëshirë, me shkrim, me punë dhe me jetë e jetësojnë fjalën Tënde çdo ditë.
