Benjamin Netanyahu u paraqit në një sallë gjyqi në Tel Aviv në tetor 2025 për t’u përballur me akuza për ryshfet, mashtrim dhe shkelje të besimit, por u largua pas pak më shumë se një ore, duke thënë se vendi kishte nevojë për të diku tjetër.
Gjyqi, që ka nisur në vitin 2020, është zvarritur mes përshkallëzimeve të njëpasnjëshme ushtarake në Gaza, Liban dhe Iran. Avokatët e tij kanë kërkuar shtyrje të përsëritura, duke përmendur situatën e sigurisë dhe zhvillimet dramatike në rajon.
Ndërkohë, luftërat kanë vazhduar. Pas një armëpushimi me Iranin në prill 2026, Izraeli intensifikoi sërish sulmet në Liban dhe Gaza. Në periferitë jugore të Bejrutit, mijëra banorë u detyruan të zhvendosen përsëri, ndërsa në Gaza sulmet ajrore vazhduan edhe pas armëpushimeve të shpallura.
Numri i viktimave është rritur ndjeshëm, me dhjetëra mijëra të vrarë që nga tetori 2023, sipas burimeve në terren dhe pranimeve të mëvonshme nga vetë autoritetet izraelite. Megjithatë, pavarësisht përshkallëzimeve ushtarake, pozita politike e Netanyahut ka mbetur e brishtë.
Sondazhet e vazhdueshme tregojnë se koalicioni i tij qeverisës qëndron nën shumicën e nevojshme parlamentare. Luftërat, që për shumë analistë shërbejnë si mburojë politike dhe justifikim për shtyrjen e proceseve gjyqësore, nuk kanë arritur të rikthejnë mbështetjen e plotë elektorale.
Struktura e koalicionit të tij është thelbësore për të kuptuar këtë dinamikë. Netanyahu qeveris me mbështetjen e partive të ekstremit të djathtë, të cilat kërkojnë vazhdimin e operacioneve ushtarake dhe zgjerimin e politikave të ashpra në territoret palestineze.
Në Gaza, fushata ushtarake ka vazhduar pavarësisht pranimeve se Hamasi nuk mund të mposhtet vetëm me forcë. Në Bregun Perëndimor, dhuna e kolonëve dhe zgjerimi i vendbanimeve kanë rritur tensionet, ndërsa paralajmërimet për një shpërthim të ri të dhunës janë shtuar.
Në Liban, përshkallëzimet pas armëpushimit me Iranin treguan se stabiliteti mbetet i brishtë. Çdo deklaratë për qetësim është ndjekur nga një valë e re sulmesh, duke e mbajtur rajonin në prag të një konflikti më të gjerë. Ndërkohë, kërcënimet reciproke mes Izraelit dhe aktorëve rajonalë kanë krijuar një klimë të vazhdueshme pasigurie.
Kritikët argumentojnë se Netanyahu ka ndërtuar një sistem ku lufta dhe politika janë të ndërvarura. Koalicioni i tij mbështetet në forca politike që e shohin konfliktin si mjet për realizimin e objektivave ideologjike dhe territoriale. Në këtë kontekst, përfundimi i luftërave do të rrezikonte vetë qëndrueshmërinë e qeverisë.
Por zgjedhjet e pritshme në tetor mund të sjellin ndryshim në udhëheqje pa ndryshuar domosdoshmërisht drejtimin strategjik të vendit.
Opozita kryesore ka shmangur përplasjet e drejtpërdrejta me politikat e sigurisë dhe nuk ka ofruar alternativa thelbësisht të ndryshme për Gazën, Libanin apo çështjen palestineze. Kjo sugjeron se edhe nëse Netanyahu largohet nga pushteti, qasja e përgjithshme ndaj konfliktit mund të mbetet e pandryshuar.
Tragjedia politike qëndron pikërisht këtu: zgjedhjet mund të japin një verdikt për një individ, por jo domosdoshmërisht për ideologjinë që ka formësuar vitet e fundit. “Netanyahuizmi” – një përzierje e nacionalizmit të fortë, retorikës së sigurisë dhe varësisë nga koalicionet e ekstremit të djathtë – ka tejkaluar figurën e vetë Netanyahut.
Gjyqi i tij pritet të vazhdojë, ashtu si edhe tensionet rajonale. Nëse ai humbet pushtetin, kjo do të shënojë fundin e një epoke personale, por jo domosdoshmërisht fundin e modelit politik që e ka mbajtur në pushtet.
Luftërat, koalicionet dhe kalkulimet elektorale mbeten të ndërthurura në një cikël ku siguria dhe politika ushqejnë njëra-tjetrën. Në fund, zgjedhjet mund të ndryshojnë emrin në zyrën e kryeministrit, por jo domosdoshmërisht kursin e konfliktit. \tesheshi.com\
