Në një artikull analitik të publikuar nga gazeta Maariv, shkrimtari Avi Ashkenazi paralajmëron për hyrjen e përballjes rajonale në një fazë të ndërlikuar, e cila bazohet në një “ekuacion zmbrapsjeje të ndërsjellë” mes “Izraelit” dhe Iranit, në kushtet e vazhdimit të luftimeve në më shumë se një front pa arritur një vendosje të qartë.
⸻
Ekuacioni i zjarrit me zjarr
Artikulli thekson se Irani së fundmi ka intensifikuar lëshimin e raketave drejt objektivave strategjike në jug të “Izraelit”, si Dimona, Bir es-Seba’ dhe Ramat Hovav, në kuadër të kundërpërgjigjeve të llogaritura ndaj sulmeve izraelite që synojnë objekte ushtarake dhe ekonomike brenda Iranit.
Sipas analizës, Teherani po përpiqet të imponojë një ekuacion fushor të bazuar në përgjigjen me të njëjtën masë, gjë që Izraeli e konsideron një zhvillim të rrezikshëm që nuk duhet lejuar të konsolidohet.
⸻
Rezultate nën pritshmëri
Pavarësisht kryerjes së mijëra fluturimeve ajrore izraelite dhe hedhjes së më shumë se 14 mijë bombave gjatë afro një muaji, shkrimtari vlerëson se vazhdimësia e aftësisë së Iranit për t’u kundërpërgjigjur ngjall shqetësim te vendimmarrësit, pasi operacionet nuk kanë çuar në paralizimin e kapaciteteve të Teheranit dhe as në pengimin e tij për të imponuar rregulla të reja përplasjeje.
⸻
Fronti libanez: përparim tokësor dhe frikë nga “dita pas”
Në frontin verior, artikulli transmeton nga kryeministri Benjamin Netanyahu pohimin e tij për të vazhduar përshkallëzimin e operacioneve kundër Hezbollahut, me synimin për t’i dhënë fund kërcënimit të raketave.
Në këtë kontekst, forcat izraelite po avancojnë drejt veriut, ku njësi nga divizioni 146 kanë mbërritur në zona që ndodhen rreth 14 kilometra brenda territorit libanez, me synimin për të vendosur kontroll zjarri mbi fushën e Surit (Tyr) dhe për të parandaluar sulme kundër mjeteve të blinduara ose lëshimin e dronëve.
Por artikulli ngre pyetje serioze rreth “ditës pas”, duke paralajmëruar nga rreziku i rrëshqitjes drejt një skenari të ngjashëm me përvojën e mëparshme të “brezit të sigurisë”, sidomos në dritën e ndërlikimeve fushore si kushtet atmosferike dhe vështirësia e avancimit tokësor.
⸻
Mungesa e vizionit politik
Shkrimtari kritikon mungesën e një plani të qartë politik që të shoqërojë lëvizjet ushtarake, duke vënë në dukje se deklaratat zyrtare përqendrohen te arritjet pa paraqitur një përfytyrim praktik për riformësimin e realitetit në Liban ose në rajon.
⸻
Artikulli arrin në përfundimin se skena aktuale drejtohet nga “tre të panjohura”:
• aftësia e Iranit për të qëndruar,
• e ardhmja e betejës në Liban,
• dhe mundësia e përkthimit të arritjeve ushtarake në rezultate politike.
Ndërsa operacionet vazhdojnë, këto pyetje mbeten të hapura pa përgjigje përfundimtare.
