🟢 Shihabudin Ahmed ibn Muhamed ibn Murri esh-Shafi‘i (i cili vdiq pas vitit 728 hixhri) dhe ishte nga nxënësit e afërt të Shejhulislam Ibn Tejmijes.
Në veprën e tij: “Një rregull në Teuhidin e adhurimit” ai thotë:
✅ “Dije se shumë prej robërve të mirë dhe besimtarë të Allahut nuk këmbëngulin dhe nuk vazhdojnë të kërkojnë nga Allahu interesat e mëdha dhe të përgjithshme që lidhen me çështjet e umetit. Madje shpesh nuk janë as të vetëdijshëm për to, nuk i njohin, nuk i drejtohen atyre, nuk i synojnë dhe as nuk i ndiejnë.”
🔹 I sheh vazhdimisht duke kërkuar nga Allahu, me zemër dhe me gjuhë, interesat e tyre personale dhe interesat e familjes dhe të të dashurve të tyre. Nëse synimi i tyre ngrihet pak më lart, ata shtojnë edhe interesin e banorëve të qytetit të tyre, rajonit të tyre dhe vendeve që janë afër tyre – dhe ndalen vetëm te kaq.
🔹 Edhe pse kjo është mirësi, dobi dhe një gjë e mirë, ku qëndron kjo në krahasim me pozitën e robërve të Allahut që i kanë dhënë përparësi Allahut mbi çdo gjë tjetër?
• Ata kujdesen për përmbushjen dhe përhapjen e fesë së Tij, për mbështetjen e sheriatit të Tij, për këshillimin ndaj Librit të Tij dhe të Dërguarit të Tij, dhe për mbrojtjen e kësaj me fjalë, me gjendje dhe me vepra.
• Ata përpiqen kundër atyre që largohen prej saj dhe devijojnë nga ajo.
• Nuk kufizohen në një vend të vetëm, në një interes të caktuar, në një kohë të veçantë apo në një lloj të vetëm veprimi.
• Me këtë ata e kalojnë mbrëmjen dhe mëngjesin; drejt kësaj synojnë, në këtë gjejnë kënaqësi dhe në këtë vazhdojnë të shtohen.”
⸻
🟢 Koment:
Ky citim paraqet një parim shumë të çmuar, që tregon se mbajtja e shqetësimit për fenë dhe për umetin, si dhe përpjekja për t’i bërë dobi myslimanëve në përgjithësi, është një gradë e profetëve, dijetarëve dhe reformatorëve, të cilët shqetësimin më të madh e kanë bërë ngritjen e fesë së Allahut dhe dobinë për robërit e Tij.
Dr. Muhamed ibën Abdul-Kerim
