A e ndoqët ju dokumentarin “Dhimbja” e Izraelit, cilat janë përshtypjet?
Unë sapo e pash dokumentarin e plotë të Kushtrim Sadikut mbi luftën dhe viktimat në Izrael dhe, sinqerisht, ishte një zhgënjim total. Jo për aspektin teknik, por për njëanshmërinë ekstreme që e shndërron atë nga dokumentar në propagandë të pastër!
Ta titullosh “Dhimbja” një material që flet vetëm për njërën palë dhe atë palën më pak të dëmtuar nga ky konflikt, në një kohë kur e gjithë bota ka parë masakrën në Gaza, mijëra viktima civile, fëmijë të vrarë, spitale të bombarduara dhe një gjenocid të hapur, është hipokrizi në nivel maksimal.
Akoma më absurde është fakti që ka njerëz që pranojnë të shkojnë në premierë të një dokumentari kaq të njëanshëm dhe pastaj edhe duartrokasin. Çfarë po duartrokasin në fakt? Propagandën apo fshehjen e qëllimshme të realitetit?
Ky nuk është informim, ky është manipulim emocional për shikuesit. Nuk është as gazetari, është veç rreshtim politik i maskuar si ndjeshmëri humane.
Dhe kur një gazetar zgjedh të shfaqë vetëm një anë të realitetit, duke heshtur për krimet e anës tjetër, ai nuk po pasqyron të vërtetën, por po e shtrembëron atë.
Në fund pash se demek Sadiku paska kërkuar të shkojë edhe në Gaza, që të pasqyrojë versionin e atjeshëm, por ata gjoja nuk e paskan pranuar kërkesën e tij. Qofsha i gabuar, por kjo ishte përmbyllja më patetike e mundur dhe hiç e besueshme.
E dhimbshme të shohësh media që për pak lekë luajnë me histori të tilla, sidomos nisur nga fakti që Kosova ka përjetime të ngjashme dhe akoma nuk është shëruar nga plagët e freskëta të luftës së fundit!
Nëse do, ta bëj edhe një version më akademik ose më të shkurtër për rrjete sociale pa ia ndryshu mesazhin.
/Labinot Nimani/
