Me njoftimin e ushtrisë izraelite për gjetjen e trupit të ushtarit Ran Gvili, mbyllet zyrtarisht dosja e robërve dhe të ndaluarve në Gaza për herë të parë që nga viti 2014. Teknikisht, bie “preteksti” që kishte penguar kalimin në fazën e dytë të marrëveshjeve (plani i Donald Trump).
Por kush e njeh historinë politike dhe personale të Benjamin Netanyahu, e di mirë se ai është mjeshtër i ndërtimit të “vijave imagjinare” – ato që vendosen në tryezën e negociatave vetëm për t’u kapërcyer më pas, me qëllim krijimin e krizave të reja.
Ndërsa bota pret hapjen e Rafah Crossing dhe tërheqjen e forcave nga “vija e verdhë”, ka gjasa që “djajtë e Netanyahut” të dalin nga rrënojat e detajeve për të penguar detyrimet e fazës së dytë:
1️⃣ “Arteria e jetës” (Kalimi i Rafahut) mund të shndërrohet në një “grykë kontrolli”. Parashikimet flasin për ashpërsim izraelit të listave të sigurisë dhe kontrolleve biometrike, duke e kthyer të drejtën e lëvizjes në mjet shantazhi politik dhe sigurie.
2️⃣ Pas zhdukjes së çështjes së robërve, Netanyahu mund ta ngrejë pragun e kërkesave deri te “çarmatimi i plotë” si kusht paraprak për tërheqjen nga “vija e verdhë”. Ai e di se kjo është “vijë e kuqe” për fraksionet, çka i garanton një prani ushtarake pa afat.
3️⃣ Mosmarrëveshja mbi kombësitë e forcave pjesëmarrëse do të jetë “dalja” ideale: refuzimi i një shteti apo vendosja e vetos ndaj një tjetri do ta kthejë formimin e forcës së stabilizimit në një histori pa fund, duke vonuar dorëzimin e detyrave nga ushtria izraelite.
Ne nuk po jetojmë fundin e një preteksti, por fazën e “ndryshimit të preteksteve”. Netanyahu e ka humbur “kartën e presionit humanitar” (robërit), por zotëron një arsenal të tërë kushtëzimesh sigurie, gati për aktivizim.
Pyetja tani është: a do të arrijë “vrulli i Trumpit” dhe ndërmjetësimi i Këshillit të Paqes ta imponojnë fazën e dytë si fakt në terren, apo “inxhinieri i zvarritjes” do të gjejë përsëri boshllëqe dhe justifikime të reja në murin e marrëveshjes?
