Disa fjalë rreth romanit “Jam mysliman” të Ben Blushit
Romani “Jam mysliman” paraqet një nga portretizimet më të shëmtuara, më të padrejta dhe më armiqësore ndaj fesë Islame që mund të shkruhen në formë letrare. Ky libër nuk është thjesht kritikë apo interpretim artistik, por një mal shpifjesh, ku Islami paraqitet në mënyrën më të shtrembëruar të mundshme; ligjet e Allahut ironizohen, Pejgamberi, sal Allahu alejhi ve selem nënçmohet dhe fyehet rëndë, shoqëria islame degradohet, ndërsa vajza muslimane shndërrohet në objekt paragjykimi, fyerjeje dhe përbuzjeje.
Autori nuk tregon as ndjeshmërinë minimale morale e as përgjegjësinë intelektuale që kërkohet kur flitet për një fe që përfaqëson mbi dy miliardë besimtarë. Përkundrazi, ai ndërton narrativën mbi stereotipe të ulëta, skena të sajuara dhe shpifje ideologjike, duke e paraqitur Islamin si problem, si pengesë dhe si burim prapambetjeje, e jo si fe hyjnore, sistem moral dhe forcë civilizuese.
Ky roman nuk e sulmon thjesht disa sjellje individuale, por godet drejtpërdrejt vetë fenë, ligjet e saj dhe të Dërguarin e Allahut, Muhamedin, sal Allahu alejhi ve selem.
Një qasje e tillë nuk është “letërsi e guximshme”, por propagandë e pastër e veshur me petkun e artit, ku qëllimi nuk është kërkimi i së vërtetës, por prodhimi i neverisë ndaj Islamit dhe formësimi i një imazhi armiqësor për muslimanin.
Fyerjet e përsëritura ndaj fesë, ironizimi i qëllimshëm i normave islame, normalizimi i imoralitetit dhe paraqitja e muslimanit si figurë e prapambetur, e dhunshme ose e shtrembëruar, e bëjnë këtë roman jo vetëm të dështuar në vlerë etike, por edhe të rrezikshëm në ndikim shoqëror. Ky libër nuk është neutral: ai është thellësisht tendencioz, i ndërtuar për të orientuar lexuesin drejt përbuzjes, jo drejt kuptimit.
Në këtë kuptim, “Jam mysliman” shkon përtej një romani problematik dhe shndërrohet në një tekst që nxit islamofobinë, që legjitimon paragjykimin dhe ushqen klimën e armiqësisë ndaj një besimi të tërë. Ai kontribuon në forcimin e stereotipeve të rrezikshme dhe në normalizimin e gjuhës përçmuese ndaj Islamit dhe pasuesve të tij.
Në vend që të ishte një urë kuptimi, ky libër është kthyer në mjet përçarjeje, duke dëmtuar jo vetëm imazhin e Islamit, por edhe vetë konceptin e drejtësisë intelektuale dhe të etikës letrare. Për këtë arsye, romani “Jam mysliman” meriton të shihet si një shembull i qartë se si letërsia mund të përdoret për të shpifur, për të ironizuar fenë e Allahut dhe për të ushqyer urrejtje, e jo për të treguar vlerat reale që ka feja Islame.
Fitim Gërguri
06.01.2026
