Një nga gjërat më të rënda që po përballemi sot këtu në Gaza, pasi jehona e avionëve u qetësua disi dhe zhurma e bombardimeve u zbeh, nuk janë vetëm gjurmët e shkatërrimit, por ajo ftohtësi e dhimbshme në empati dhe tkurrja e dukshme e mbështetjes dhe solidaritetit.
Mijëra familje që humbën shtëpitë e tyre, që u kthyen në gërmadha, që humbën burimet e jetesës dhe gjithçka kishin kursyer ndër vite, gjatë ditëve të luftës jetonin falë ndihmave të herëpashershme, të cilat u siguronin minimumin e mbijetesës dhe ruanin një grimë dinjiteti. Por sapo lufta u qetësua, u qetësua edhe mbështetja, dhe të goditurit u lanë vetëm përballë një realiteti edhe më të ashpër dhe shumë më afatgjatë.
Sot, banorët e Gazës nuk ankohen vetëm për uri dhe sëmundje, por edhe për një të ftohtë therës që u depërton deri në palcë, për tenda të rrënuara që nuk mbrojnë as nga vapa, as nga acari i dimrit. Fëmijë që dridhen natën, të sëmurë që u shtohen dhimbjet me çdo fllad të ftohtë, dhe familje që shtrihen mbi tokë, duke u mbuluar me frikë dhe pafuqishmëri.
O ju që e mbështetët Gazën kur pamjet ishin të përgjakshme,
a ishte mbështetja juaj e lidhur vetëm me çastin e masakrave?
Apo përkrahja e të shtypurit përfundon me mbarimin e titujve urgjentë?
Mbështetja nuk është vetëm para;
ajo është një lutje e sinqertë në thellësinë e natës,
një fjalë e drejtë e shkruar që nuk fshihet,
një zë që ngrihet nëpër tribuna që çështja të mos harrohet,
dhe një mesazh kujtese se banorët e Gazës janë ende këtu, duke vuajtur.
Ne jetojmë mes rrënojave, dëgjojmë rënkimin e të sëmurëve pa ilaçe, gurgullimën e urisë në barkun e fëmijëve dhe dridhjen e trupave në tenda të lodhura nga të ftohtit. Jemi dëshmitarë të dhimbjeve që nuk mbarojnë me përfundimin e luftës, por që fillojnë pikërisht pas saj.
A do ta rinovoni zotimin dhe përkushtimin për të mbështetur vëllezërit tuaj në Gaza?
Apo do të presim një dimër edhe më të egër, ose një masakër e uri të re, që zemrat të zgjohen sërish?
Shkruar nga: Mumin Miqdad
