Deklaratat e fundit të presidentit izraelit, të cituara nga Autoriteti i Transmetimit, zbulojnë një të vërtetë të hidhur që propaganda nuk mund ta mbulojë më: Izraeli ndodhet përballë një armiqësie ndërkombëtare të paprecedentë.
Fjalët e tij “Izraeli nuk ka përjetuar kurrë një armiqësi të tillë” janë një pranim i qartë se imazhi i shtetit hebre në botë është tronditur deri në palcë.
Kur ai flet për “kokën e shëmtuar të urrejtjes që ngrihet kundër Izraelit” dhe për nevojën për ta luftuar “me të gjitha mjetet”, nuk bën gjë tjetër veçse konfirmon realitetin: politikat e dhunës dhe kolonializmit kanë prodhuar një mjedis global ku zemërimi ndaj Izraelit nuk është më i fshehur, por i hapur dhe i artikuluar.
Pikërisht për këtë arsye presidenti e quan “krizën politike të jashtme frontin e tetë të luftës” një shprehje që tregon se diplomacia është bërë po aq e rrezikshme sa edhe fushëbetejat ushtarake. Izraeli sot po lufton në një front të ri: atë të imazhit, të legjitimitetit ndërkombëtar dhe të aleancave që po lëkunden.
Kur ai paralajmëron se “nuk duhet të djegim urat, sepse doktrina jonë e sigurisë mbështetet mbi aleancat në Lindjen e Mesme dhe jashtë saj”, ai pranon dobësinë themelore të shtetit që për dekada është mbështetur mbi mburojën e partnerëve të tij. Shkatërrimi i këtyre urave, qoftë nga izolimi moral apo nga ndryshimet politike në rajon, do të thotë rrëzimin e një prej shtyllave kryesore të mbijetesës izraelite.
Në thelb, këto fjalë nuk janë vetëm thirrje për unitet të brendshëm. Ato janë një rrëfim i frikës dhe i izolimit që po e mbyt Izraelin. Sa më shumë të zgjatet lufta, aq më i madh do të bëhet hendeku mes Tel Avivit dhe botës, dhe aq më i brishtë do të bëhet vetë themeli mbi të cilin është ndërtuar doktrina e tij e sigurisë.
