Në hapësirën e botës arabe, emri i Abu Ubejdës, zëdhënës i brigadave të Izz el-Din al-Qassam, krahut ushtarak të Hamasit, është shndërruar në një simbol që tejkalon rolin e një zyrtari të rezistencës palestineze. Në muajt e luftës, ai nuk ishte thjesht një zëdhënës ushtarak: u bë ikonë e vetëdijes kolektive arabe, një figurë që mbartte mbi supe më shumë se komunikata lufte një simbol të shpresës, sfidës dhe dinjitetit.
Valë e paprecedentë në rrjetet sociale
Lajmi i shpallur nga Izraeli mbi “likuidimin” e tij ndezi rrjetet sociale nga Oqeani Atlantik deri në Gjirin Persik. Për tri ditë me radhë, platformat digjitale u pushtuan nga reagime të forta, duke e vendosur figurën e Abu Ubejdës në qendër të debatit publik arab. Në një video të shkurtër, gazetari gazan Mahmoud al-Amoudi përmbledh me një fjali atë që ndjenin shumë: “Nëse lajmi për të maskuarin është i vërtetë, kjo është fundi i heronjve, një kurorë lavdie që vetëm Zoti ia jep të zgjedhurve të Tij.”
Për gazanët, prania e Abu Ubejdës nuk lidhej vetëm me strategjinë ushtarake; ai përfaqësonte një figurë shpirtërore, një emër që mishëronte kuptimin e sakrificës.
Ikona dhe polemikat
Krahas valës së dhimbjes, nuk munguan as polemikat. Al-Amoudi kujtoi ironikisht ata që prej dy vitesh shpifnin ndaj Abu Ubejdës, duke thënë se jetonte i fshehur në Turqi, dhe që tani e përqeshnin me pretendimin se kishte rënë në Gaza. “Ata vetë e përgënjeshtrojnë veten tha ai dhe zbulojnë hipokrizinë e tyre.” Në diskursin popullor, rënia e një heroi nuk shihet si humbje, por si trashëgimi: “Kur largohet një udhëheqës, një tjetër e merr flamurin.”
Mesazhi i Abu Ubejdës
Në fjalët e tij të fundit të publikuara, Abu Ubejda artikuloi një filozofi të qëndresës:
• Vrasjet nuk e shuanin kurrë rezistencën. Ai solli shembullin e shehut Izz el-Din al-Qassam, i vrarë 90 vjet më parë, dhe megjithatë emri i tij jeton si frymëzim i përhershëm.
• Çdo martir lind një mijë të tjerë. Sipas tij, toka e Palestinës është si një fushë që mbjell vazhdimisht rezistencë, ashtu siç mbjell ullinj.
• Miti i ushtrisë së pathyeshme u thye më 7 tetor. Ai theksoi se narrativi i “ushtrisë së pamposhtur” dhe teknologjive të saj u shua përballë realitetit të Gazës.
• Epoka e sionizmit ka hyrë në fazën e rënies. Ai e quajti këtë “mallkimin e dekadës së tetë”, duke iu referuar literaturës fetare hebraike për fundin e projekteve koloniale.
Në mesazhin e tij, ai nuk kurseu kritika as ndaj elitave arabe dhe islame. Ai i akuzoi për heshtje dhe bashkëfajësi në gjenocidin ndaj palestinezëve, duke i quajtur “kundërshtarët tanë përpara Zotit dhe çdo jetimi, të veje apo të plagosuri në Gaza”. Kjo gjuhë pasqyron jo vetëm luftën me Izraelin, por edhe zhgënjimin e thellë me një botë arabe që, sipas tij, nuk arriti të ndalonte derdhjen e gjakut.
Simbolika e një figure
Pavarësisht nëse është i gjallë apo jo, Abu Ubejda tashmë ka hyrë në panteonin simbolik të rezistencës palestineze. Ai mishëroi idenë se rezistenca nuk është e lidhur me individë, por me një gjeneratë të tërë që e sheh sakrificën si detyrë hyjnore. Përkrahësit e tij e përshkruajnë si “heroin që i përket epokës së miteve arabe”, ndërsa kritikët e pranojnë se figura e tij tronditi opinionin publik izraelit dhe arab njësoj.
Përfundim
Çështja nuk është më vetëm nëse Abu Ubejda ka rënë vërtet apo jo. Pyetja themelore është çfarë përfaqëson ai në kujtesën kolektive: një zëdhënës i luftës që u shndërrua në ikonë të qëndresës, një figurë që edhe nëse bie, la pas një frymë që e bën kauzën më të fortë.
Në këtë kuptim, “i maskuari” është tashmë më i madh se vetvetja: një mit që do të vazhdojë të frymëzojë qoftë si hero i gjallë, qoftë si dëshmor i përjetshëm.
/Burimi: Al Jazeera/
