Okupatori izraelit nuk e ka mbyllur ndonjëherë tërësisht xhaminë Al-Aksa për besimtarët, përveçse në tre raste gjatë historisë së pushtimit të qytetit:
1. Hera e parë ishte menjëherë pas pushtimit të Al-Aksas më 9 qershor 1967.
2. Hera e dytë ndodhi për dy të premte radhazi, më 14 korrik dhe 21 korrik 2017, por kjo u përball me reagime të forta individuale dhe një zemërim popullor të gjerë, përballë përpjekjeve për të izoluar Al-Aksan.
3. Hera e tretë ishte gjatë periudhës së pandemisë COVID-19 në vitin 2020, kur xhamia u mbyll për rreth dhjetë të premte me radhë, me justifikimin e masave parandaluese shëndetësore.
Çfarë po ndodh sot?
Ajo që bie në sy sot është strategjia e re e pushtimit, që po përdor mbylljet e përsëritura dhe të vazhdueshme të xhamisë Al-Aksa, me synimin për të mësuar myslimanët t’i pranojnë mbylljet si diçka normale — sikur pushtuesi është autoriteti që kontrollon kohën, vendin, hyrjet dhe daljet në xhami, dhe që ka të drejtën të diktojë çfarë ndodh me të.
Pse është e rrezikshme?
Pranimi i këtyre masave do t’i hapte rrugën pushtuesit që:
• të vendosë identitetin e Al-Aksas — nëse do të mbetet xhami islame apo të shndërrohet në tempull hebraik;
• të kontrollojë fatin e saj si vend adhurimi.
Detyrë dhe përgjegjësi
Kundërshtimi i këtyre veprimeve dhe mospranimi i tyre është përgjegjësi që bie mbi çdo banor të Kudsit (Jerusalemit), çdo palestinez, arab, mysliman dhe çdo njeri të lirë në këtë botë.
⸻
Përgatitur nga: Departamenti i Kudsit – Autoriteti i Dijetarëve të Palestinës
