“Problemi” i ekzistencës së së keqes në botë konsiderohet si një nga argumentet më të famshme dhe më të përdorura nga ateistët dhe agnostikët. Është një çështje që tërheq si anën emocionale, ashtu edhe atë filozofike.
Ka ndodhur një debat rreth kësaj teme midis filozofit Bertrand Russell dhe historianit të filozofisë Frederick Copleston:
Copleston i tha:
– Zotëri Russell, si e dallon të mirën nga e keqja?
Russell u përgjigj:
– Në të njëjtën mënyrë siç dallojmë ngjyrën blu nga ajo e gjelbër.
Copleston reagoi:
– Prisni pak! Ne i dallojmë ato ngjyra me shikim, apo jo? Po si i dalloni ju të mirën nga e keqja?
Russell tha:
– Bazuar në ndjesinë!
Mbi këtë dialog, Ravi Zacharias (Frederick Anthony Zacharias), komentoi:
“Zotëri Russell, disa kultura duan fqinjët e tyre, ndërsa disa i hanë fqinjët e tyre! Të gjithë veprojnë bazuar në ndjesi. A keni ju ndonjë preferencë personale?”
Madje vetë Bertrand Russell e pranoi këtë ngërç në një letër që shkroi, duke thënë:
“Unë nuk e di si të përballem me këtë çështje morale! Ajo më përndjek…”
Ravi Zacharias, në një debat me një ateist, tha:
“Pyetja për ligjin moral është diçka që ekziston brenda nesh.
Kur ti thua: ‘ka diçka që është e keqe’, a nënkupton se ekziston edhe diçka që është e mirë? – Ti do thuash: po.
Dhe nëse pranon ekzistencën e të mirës, duhet të pranosh ekzistencën e një ligji moral që e përcakton atë.
Dhe nëse e pranon ekzistencën e një ligji moral, duhet të pranosh ekzistencën e dikujt që ka vënë atë ligj.
Dhe ky është pikërisht Ai që ti, si ateist, përpiqesh ta mohosh!
Sepse nëse mohon ekzistencën e Zotit (si vendosësi i ligjit moral), atëherë nuk ekziston ligji moral;
Nëse nuk ka ligj moral, nuk ka të mirë;
Nëse nuk ka të mirë – atëherë nuk ka as të keqe!”
Kjo është arsyeja pse biologu britanik dhe ateisti bashkëkohor Richard Dawkins tha:
“Duhet ta mohojmë realitetin e së keqes, nëse duam që argumenti ynë të qëndrojë!”
