Në çdo shtëpi të Gazës sot, nuk ka asgjë për t’i ofruar një mysafiri përveç një gote me ujë të nxehtë nga vapa e çadrës… As çokollatë, as biskota, as ëmbëlsira… tregjet janë plotësisht të zbrazëta nga çdo shenjë e thjeshtë e Bajramit.
Kekë Bajrami? Nëse gjendet, një kilogram kushton 250 shekel (rreth 70 dollarë).
Arrorë? Pothuajse nuk ekzistojnë, dhe nëse i gjen, të duhet paga mujore për të blerë një grusht.
Çaj? I rrallë. Një kilogram sheqer kushton 300 shekel (rreth 90 dollarë), dhe shumica e familjeve nuk kanë fare sheqer.
Kafe? Porcioni më i vogël i kafesë së mirë është 250 shekel (70 dollarë).
Neskafe? Një qese e vogël që dikur kushtonte gjysmë shekeli, tani është 20 shekel (6 dollarë).
Lëng frutash? Nuk ka, dhe edhe sikur të gjendet, nuk ka frigoriferë për ta ftohur.
Gaza po përjeton një urie të vërtetë… po vdes në heshtje. Ky është Kurban Bajrami i dytë pa kurbanë.
Edhe ushqimet më të lira janë bërë ëndërr: za’tar (trumzë e tharë), përzierje erëzash, speca, turshi, salcë…
Çdo gjë shitet me “okije” (njësi më e vogël se kilogrami), koha e kilogramit ka përfunduar,
dhe një okije fillon nga 20 shekel e lart!
Po ec në treg dhe shikoj çmimet, dhe them me vete:
“Vërtetë, si po jetojnë këta njerëz?!”
Për Zotin, gjendja është e paarsyeshme…
Varfëri, uri dhe mungesë të mallrave, dhe çka ka, të thyen shpirtin me çmimin.
E megjithatë, kur kalon mes njerëzve, dëgjon vetëm një fjalë që përsëritet:
“Elhamdulilah… dhe Zoti na shpërbleftë.”
Gaza nuk është vetëm nën bombardime, ajo është nën një luftë të urisë dhe poshtërimit… dhe po mbahet fort pas fjalës “Elhamdulilah.”
—
@Ramizubaida
Burimi në Telegram
