Shkruar nga: Korrespondenti Avi Eshkenazi
Burimi: Maariv
👈 Qeveria e Izraelit dhe kryeministri i saj, Benjamin Netanyahu, po sillen si një lojtar bixhozi që ka arritur në Las Vegas, ka hyrë në kazino dhe ka filluar të luajë. Në fillim fiton. Pastaj humb pak. Pas një ore, ndoshta dy, i humb fitimet dhe arkën. Për të kompensuar humbjen, rrit shumën në çdo rrotullim të ruletës – me shpresën për të përmbysur fatin.
Izraeli, në javët e fundit, ka humbur përfitimet që kishte grumbulluar gjatë luftës së drejtë që zhvilloi në Gaza, në Liban, në Siri, në Bregun Perëndimor, si dhe përballë Iranit dhe Jemenit. Por shteti i Izraelit po i humbet këto arritje për një arsye të vetme: mungesën e udhëheqjes. Netanyahu mori një karton të kuq nga Gjykata e Lartë. Gjyqtarët e rrëzuan atë dhe qeverinë e tij nga shkallët e pushtetit, duke vendosur se Netanyahu ndodhej në konflikt interesi në çështjen e hetimit “QatarGate” kur u përpoq të shkarkonte kreun e Shabak-ut, Ronen Bar.
💢 Ronen Bar është historia e vogël në problemin e madh.
👈 Izraeli ndodhet në një kryqëzim qendror, dhe nuk duhet të mashtrohemi: e drejta është me ne. Hamas duhet të zhduket. Duhet të lirohen 58 pengjet. Por rruga – ose më saktë mungesa e rrugës – nga ana e qeverisë së Izraelit është rrënja e të gjithë problemit.
Ushtria izraelite tashmë ka marrë nën kontroll gati gjysmën e territorit të Rripit të Gazës. Ajo ka shkatërruar tërësisht sisteme të tëra të Hamasit. Pesë divizione të ushtrisë izraelite, me më të mirët e rinisë izraelite, janë duke luftuar tashmë për më shumë se një vit e shtatë muaj.
Çmimi në gjak është i tmerrshëm. Çmimi shoqëror është i rëndë. Dhe çmimi ekonomik – ende nuk mund të vlerësohet në thellësi.
Dhe tani kemi hyrë gjithashtu në një tsunami politik.
Ministri i Jashtëm Gideon Sa’ar – një politikan pa busull të drejtësisë dhe ndershmërisë, i lidhur me privilegjet dhe kolltukun – nuk po arrin të kuptojë përmasat e krizës drejt së cilës po shkon Izraeli. Ministrja e Transportit Miri Regev nuk po e kupton se jemi në një rrethim ajror, dhe së shpejti mund të arrijmë edhe në një rrethim detar.
Çdo ditë vijnë njoftime nga kompani të tjera që refuzojnë të ulin avionët e tyre në Izrael. Ministri i Arsimit Yoav Kish është i zënë me çështje politike, si p.sh. si të ndëshkojë Universitetin e Tel Avivit për protestat që ndodhën pranë portës së kampusit – në vend që të merret me zgjidhjen e krizës së mësuesve dhe me bojkotin akademik ndërkombëtar.
Për më tepër, u shpërdorua mundësia e vizitës së ish-presidentit amerikan Donald Trump në rajonin tonë javën e kaluar. Në vend që të ishim pjesëmarrës të mëdhenj në formësimin e Lindjes së Mesme së re, u bëmë të përçmuarit.
👈 Presioni nga Evropa, Kanadaja dhe Shtetet e Bashkuara është i qartë për përfundimin e luftës.
Hamas ka arritur të ndryshojë dinamikën dhe ta izolojë Izraelin në botë.
Agresori po fillon të duket si viktimë, dhe aleati po shndërrohet në i ndjekur. Dhe mbi të gjitha, në vend që të merremi me problemin e programit bërthamor iranian – jemi zhytur në baltën e Gazës.
Niveli politik nuk njeh dhe nuk paraqet asnjë plan për ditën pas përfundimit të luftimeve në Gaza. Ai nuk po ndërton planin pasues të veprimeve luftarake që po ndërmerr ushtria izraelite.
