NIKICA KORUBIN
“…Me ardhjen e Osmanëve në Ballkan, e kemi humbur shtetin tonë dhe për gati 500 vjet kemi qenë nën Perandorinë Osmane, e cila ka bërë gjithçka për të islamizuar serbët, dhe një pjesë e rëndësishme prej tyre është islamizuar dhe tani quhen boshnjakë”, – thotë Dodik, dy herë brenda një jave, duke e rikrijuar një pjesë të harruar të së kaluarës, në një përdorim të ri dhe të freskët të thelbit të hegjemonive lokale e rajonale dhe të ndërtimit mitologjik (falsifikimit) të historisë. Një deklaratë që hedh dritë mbi lidhjet (jo)logjike politike të Evropës Qendrore (para së gjithash Hungarisë, por edhe Austrisë e Sllovakisë) me Ballkanin (Serbia, Kroacia, Maqedonia e Veriut).
Dhe, nëse e aplikojmë këtë deklaratë të Dodikut në “kushte maqedonase”, kush, hipotetikisht, do të duhej të de-islamizohej, pra të “asimilohej” te ne?
Për shembull, në çështjen tashmë të harruar të sekularizimit të Xhamisë Jeni, si dhe të Imanet Xhamisë, që është “mbuluar dhe shkatërruar” prej kohësh – megjithëse trashëgimi fetare e Perandorisë Osmane – reagimi publik gjithmonë ka ardhur nga ana e shqiptarëve, të cilët me të drejtë ndihen si një lloj “shënjestre” e të gjitha këtyre veprimeve “kulturore”.
Islami, në ndërgjegjen e maqedonasve të sotëm, në mënyrë dominante nuk lidhet me trashëgiminë historike, apo me turqit apo boshnjakët, por thuajse ekskluzivisht me shqiptarët. Edhe pse edhe ata, ashtu si maqedonasit, janë katolikë, protestantë dhe myslimanë – gjithashtu edhe katolikë e ortodoksë. Por “mëkati” i tyre i dytë, përveç se janë shqiptarë, është se janë (edhe) myslimanë.
Dhe, megjithëse në kohën e zgjedhjes së Papës së ri mund të tingëllojë si blasfemi të kujtojmë Kryqëzatat e shekujve XI, XII dhe XIII – pikërisht ato, e jo Selxhukët, Osmanët apo Perandoria Osmane – kanë sjellë më shumë dëme, përmes grabitjeve të pamëshirshme të qendrave të vjetra kristiane (helenistike), duke “hapur rrugën” për rënien e Perandorisë Bizantine (Romës Lindore), në vend që ta mbronin, siç pretendonin, me bekimin e papëve të asaj kohe, për disa shekuj.
Ndryshe nga ata, që pas vetes lanë tempuj dhe pallate bizantine të shkatërruara, “rojet e islamit” i ruajtën për Evropën dhe botën trashëgiminë antike, letërsinë, filozofinë dhe veprat historike.
Por a është, në fakt, Dodiku që publikisht shpreh atë që e mendon e gjithë “elita” klero-nacionaliste e “besimit të drejtë” ortodoks (në kundërshtim me kompetencën e Patriarkanës Ekumenike), nga pjesa e krishterë e Ballkanit?
Që “islami” është një mëkat aq i madh, pavarësisht në çfarë forme paraqitet – si fe, si bartës të fesë, si migrim – sa krijon një “mish-mash” konfuz në të cilin qëllimisht përzihen gjithçka: nga “superioriteti i botës serbe” (me Malin e Zi, Bosnje-Hercegovinën dhe Kosovën), te “vëllazëria ortodokse me maqedonasit”, duke përfunduar me kujtimin historik të kundërshtarit të Perandorisë Osmane – Austro-Hungarinë, Orbanin dhe Hungarinë?
Në këtë tregim të cekët, të pasaktë dhe të qëllimshëm, i cili ka ekzistuar pothuajse gjatë gjithë shekullit XX, dhe tani merr formë të re në shekullin XXI, përzihen pasaktësi historike, manipulime dhe falsifikime – duke shmangur vijueshmërinë reale historike, kulturore dhe qytetëruese – dhe shqiptarët dhe islami i tyre shndërrohen në një rrezik të vërtetë për një “hyrje të lehtë” në këto botë të errëta, dekadente dhe absolutisht, historikisht dhe bashkëkohësisht, në dëm të Maqedonisë – “botë” serbe, austro-hungareze, krejtësisht të krishtera.
Varësia artificiale dhe historikisht e pasaktë e Kishës Ortodokse Maqedonase (MPC-OA) ndaj “nënës” së saj, Kishës Ortodokse Serbe (SPC), është vetëm një shembull i dukshëm i një prirjeje më të madhe të padukshme – të “asimilimit politik” të shqiptarëve, që ndodh te ne.
Për kë në të vërtetë është i padëshiruar dhe i panjohur islami? I dëmshëm, historikisht me siguri që jo – për këtë dëshmojnë të gjitha tempujt bizantinë të ruajtur në mënyrë të përkryer – ndërsa aktualisht, janë të shkatërruar nga ne, nga pakujdesia jonë dhe nga “analfabetizmi” ynë historik e kulturor.
Por, duket se ende është “i frikshëm” për narrativën e “të krishterëve të pastër (të besimit të drejtë)” dhe rrugën historike nga lavdia e Bizantit, te imperializmi i kohëve moderne. Me pasoja potencialisht shkatërruese politike për jetën tonë të sotme dhe shoqërinë evropiane.
Dhe këto deklarata gjithnjë e më të pranishme në hapësirën publike, që janë ksenofobike dhe me tone gjenocidale – a do të na kujtojnë injorancën tonë për veten, apo do të zbulojnë qëllimin e tyre të vërtetë? Dhe ndoshta më në fund do të tregojnë nëse “identiteti” që e pengon të tashmen dhe të ardhmen tonë evropiane është po aq “i kontaminuar” apo “i pastër”? Çfarë thotë “ekspertiza” nga veriu?
