600 ditë.
Shikoni supet e mia, të rënduara nga humbjet që as malet nuk mund t’i durojnë. Situata ime është si ajo e popullit tim, në fakt unë jam më pak i prekuri. Kam humbur babanë tim, xhaxhallarët e mi, miqtë e mi, të afërmit e mi, kolegët e mi, shtëpinë time dhe shumë më tepër.
Shikoni nga afër tiparet e kësaj fytyre.
Do të gjeni vija të tërhequra nga masakra e parë dhe e dhjetë e Xhebelijes, te masakrat në spitalin Baptist, Shifa, Kemal Udven dhe indonezian, te masakrat në veri që nuk kanë ndaluar aspak.
Do të gjeni plagët e çdo historie të një fëmije, një familjeje, një holokausti dhe një thirrjeje nën dhe mbi rrënojat.
Sa për veshët e mi… sa britma për ndihmë kam dëgjuar që nëse ndonjëri prej jush do t’i dëgjonte, do të binte përtokë nga pikëllimi dhe veshët e tij do të shkriheshin nga tmerri i asaj që dëgjoi.
600 ditë.
Sot është sikurse një mijë vjet nga ajo që ju numëroni. Çdo sekondë e saj është një kujtim për mua. Ekzagjerim?! Jo. A nuk e dini se në Gaza, për 600 ditë, ka pasur një të vrarë (shehid), një person të plagosur, një shtëpi të shkatërruar, një holokaust, një pikëllim zemre dhe shuarjen e një shpirti?!
600 ditë.
Mburoja që më rëndon zemrën para trupit tim, e barti dhe e di se nuk ka asnjë dobi. Është një kartë identifikimi dhe një mjet mbrojtjeje në sytë tuaj, por për ne është një shenjë për aeroplanët. Sa herë që e shohin pronarin e saj, atë me zë të shqetësuar, e vrasin. Kështu vdiqën Ismaili, Hussami, Samemiri dhe Hamza, dhe Fadi dhe shumë të tjerë u plagosën.
600 ditë.
Dora ime ngjitet në mikrofon, rrënjët e mia ngjiten në tokë, secila.
Gazetari Enes Sherif, Allahu e ruajtë.
