Jam optimist për të ardhmen e Islamit, të mirësisë dhe reformës, pavarësisht të gjitha vështirësive dhe rrethanave të vështira. Ky nuk është një iluzion për të qetësuar dhimbjen, por është përfundimi logjik i vështrimit nga çdo këndvështrim:
1. Këndvështrimi i besimit
Dëshpërimi nga mëshira e Allahut është një prej mëkateve të mëdha, sepse në thelb ai nënkupton akuzimin e Allahut për paaftësi ose pakujdesi. Allahu, i Cili ka thënë:
﴿وَلَقَدْ كَتَبْنَا فِي الزَّبُورِ مِن بَعْدِ الذِّكْرِ أَنَّ الْأَرْضَ يَرِثُهَا عِبَادِيَ الصَّالِحُونَ﴾
“Ne e kemi shkruar në Zebur, pas Përkujtimit, se tokën do ta trashëgojnë robërit e Mi të mirë.” (El-Enbija: 105)
nuk e ka lidhur premtimin e Tij me humorin e pesimistëve.
2. Këndvështrimi racional
E vërteta bart në vetvete farat e mbijetesës së saj, ndërsa e kota bart farat e shkatërrimit të saj. Çdo sistem i ndërtuar kundër natyrës së pastër njerëzore jeton duke konsumuar rezervat e veta dhe jo duke prodhuar fitim. Dhe kush konsumon vetëm rezervat, një ditë ato mbarojnë.
3. Këndvështrimi historik
Asnjë popull nuk ka mbetur përgjithmonë në largim nga Allahu. Vetë historia islame është një varg humbjesh që u pasuan nga ringritje. Pas tatarëve, Islami hyri në zemrat e vetë mongolëve. Pas kryqëzatave, Jerusalemi u kthye. Historia nuk u jep pesimistëve asnjë dëshmi përfundimtare në favor të tyre.
4. Këndvështrimi realist
Sot Islami është më i përhapur në botë sesa ishte një shekull më parë. Numri i muslimanëve vazhdon të rritet dhe interesimi për Islamin në Perëndim nuk është ndalur, pavarësisht të gjitha fushatave kundër tij. Realiteti që përmendin pesimistët është një realitet i përzgjedhur, jo tabloja e plotë.
5. Këndvështrimi natyror (fitri)
Shpirti njerëzor është krijuar me prirje drejt teuhidit. Çdo largim prej tij është një lloj dhune që njeriu ushtron ndaj vetes. Dhe dhuna nuk mund të vazhdojë përgjithmonë. Kur njeriu arrin kulmin e humbjes dhe hutimit, shpesh zbulon se rruga e vetme e mbetur është rruga e kthimit te Allahu.
6. Këndvështrimi psikologjik
Pesimizmi nuk është lexim objektiv i realitetit, por pasqyrim i frikës së brendshme mbi botën e jashtme. Njeriu i frikësuar e sheh errësirën më të dendur se sa është dhe dritën më të dobët se sa është. Prandaj pesimisti shpesh nuk përshkruan realitetin, por vetveten.
7. Këndvështrimi qytetërues
Qytetërimet nuk bien sepse kundërshtarët e tyre janë më të fortë; ato bien kur humbasin përgjigjen ndaj pyetjes së madhe: “Pse jetojmë?” Sot Perëndimi po e humbet hapur këtë përgjigje, ndërsa Islami e mban ende të plotë. Një qytetërim që humbet kuptimin e ekzistencës së vet nuk ka nevojë për armik të jashtëm që ta rrëzojë.
8. Këndvështrimi i ligjeve hyjnore (sunen)
Ligji i Allahut në këtë univers është se nata, sado e errët të bëhet, paralajmëron afërsinë e agimit dhe jo vdekjen e tij. Presioni që po përjeton Islami sot nuk është shenjë dobësie, por tregues se ekziston një forcë që i frikësohet dhe e lufton atë. Dhe luftohet vetëm ajo që paraqet rrezik.
9. Këndvështrimi shoqëror
Boshllëkun shpirtëror që përjeton njeriu bashkëkohor nuk e ka mbushur asgjë. Çdo alternativë e provuar ka dalë e dështuar: materializmi prodhoi ankth, liria absolute prodhoi vetmi, ndërsa ateizmi prodhoi nihilizëm. Njeriu që provoi gjithçka dhe nuk gjeti qetësi është më afër se kushdo tjetër që të trokasë në derën që ende nuk e ka trokitur.
10. Këndvështrimi mbi vetë natyrën e së vërtetës
E vërteta nuk ka nevojë për rrethana të favorshme për të qenë e vërtetë. Ajo nuk mposhtet kur mposhten bartësit e saj, por mbetet e qëndrueshme në vetvete duke pritur ata që do ta mbajnë. E vërteta nuk është humbur ndonjëherë sepse ishte e pavërtetë; ajo është lënë pas dore kur e braktisën njerëzit e saj dhe është rikthyer kur gjeti njerëz që e bartën, edhe nëse ishin pak.
Pesimizmi nuk është thellësi dhe as urtësi. Ai është dobësia e shpirtit që projekton hijet e veta mbi të panjohurën, në vend të dritës së Allahut që nuk shuhet kurrë.
Ashtu si pema nuk i lëshon gjethet veçse kur përgatitet për një ripërtëritje të re, edhe ju përgatituni.
— Badr Al Murai.
