Pjesë: Udhëzimi dhe mënyra e tij ﷺ në ushqim
I Dërguari i Allahut ﷺ nuk refuzonte atë që ishte e pranishme dhe nuk kërkonte me mundim atë që mungonte. Çdo ushqim i mirë që i afrohej, e hante përveç nëse nuk i pëlqente, atëherë e linte pa e ndaluar. Asnjëherë nuk e ka përçmuar ushqimin: nëse e dëshironte, e hante; përndryshe, e linte. Siç nuk e hëngri mishin e hardhucës (dabb), sepse nuk ishte mësuar me të por nuk e ndaloi për umetin; madje u konsumua në sofrën e tij ndërsa ai shikonte.
Ai hante ëmbëlsira dhe mjaltë dhe i pëlqente ato. Hante mish deveje, deleje dhe pule, mishin e zogut houbara, mishin e gomarit të egër dhe lepurit, si dhe ushqime deti. Hante mish të pjekur, si dhe hurma të freskëta dhe të thata.
Pinte qumësht, si të pastër ashtu edhe të përzier, pinte “sawiq” (pije nga drithërat), dhe mjaltë me ujë. Pinte edhe ujë me hurma të zbutura.
Hante “khazira” (supë nga qumështi dhe mielli), kastravec me hurma të freskëta, “aqit” (produkt i tharë nga qumështi), hurma me bukë, bukë me uthull, “tharid” (bukë me mish), bukë me yndyrë të shkrirë, mëlçi të pjekur, mish të tharë, kungull të gatuar (të cilin e pëlqente), ushqime të ziera, “tharid” me gjalpë, djathë, bukë me vaj, shalqi me hurma të freskëta, si dhe hurma me gjalpë — që i pëlqente shumë.
Ai nuk refuzonte ushqimin e mirë dhe nuk e tepronte në kërkesa; udhëzimi i tij ishte të hante atë që ishte e lehtë për t’u gjetur. Nëse nuk kishte, duronte — aq sa lidhte një gur në bark nga uria. Madje kalonin dy apo tre hëna (muaj) pa u ndezur zjarr në shtëpinë e tij ﷺ.
Ushqimi i tij vendosej në tokë mbi një shtresë (sofrë), dhe aty hante. Ai hante me tre gishta dhe i lëpinte ato pasi përfundonte dhe kjo është mënyra më e mirë e të ngrënit: sepse mendjemadhi ha me një gisht, ndërsa i pangopuri ha me pesë dhe e shtyn ushqimin me pëllëmbë.
Ibën Kajjim | Zad el-Me’ad
