Për të kuptuar çdo proces negociator me shtetin sionist, është e domosdoshme së pari të kuptojmë mentalitetin që udhëheq mënyrën e tij të të menduarit – veçanërisht kur ky proces drejtohet nga dikush si Benjamin Netanjahu, i njohur për dinakërinë e tij politike dhe aftësinë për të shfrytëzuar kohën, rrethanat dhe gjuhën në mënyrë që të arrijë përfitime maksimale, pa bërë asnjë lëshim real.
Netanjahu negocion nga një pozicion dominimi dhe arrogancë.
Për të, negociatat nuk janë një rrugë drejt një zgjidhjeje të drejtë, por një mjet për të shpërbërë kërkesat e palës kundërshtare, për ta hutuar dhe për të nxjerrë prej saj lëshime hap pas hapi, pa dhënë asgjë në këmbim.
Ai ndjek politikën e “mospajtimit të përhershëm”, në mënyrë që të duket sikur është i hapur ndaj zgjidhjeve, ndërkohë që në të vërtetë punon për ta zgjatur dhe ricikluar krizën.
Vendimet e tij bazohen në tre faktorë kryesorë:
1. Llogaritë e brendshme izraelite – sa do të ndikojë vendimi në pozitën e tij politike dhe në qeverinë që drejton.
2. Presioni ndërkombëtar – dhe mënyra si ta anashkalojë atë pa humbur mbështetjen perëndimore.
3. Balanca e forcës në terren – nuk hyn në asnjë marrëveshje përveçse kur është shteruar forca ushtarake, ose kur vlerëson se nuk mund të fitojë më shumë me luftë.
Netanjahu është mjeshtër në lojën “në buzë të greminës”, di si të krijojë kriza dhe pastaj të paraqitet si ai që përpiqet t’i zgjidhë ato.
Ai mbështetet në teorinë e “fitores përmes shtyrjes së kohës”, duke përdorur justifikime të sigurisë apo humanitare, por pa iu përkushtuar kurrë ndonjë ndryshimi real në politikat e pushtimit.
📍 Negociatat me ta… janë një fushë tjetër lufte.
Rami Ebu Zubejdeh, analist ushtarak
