SHYQYR ZOTIT QË UNË PO VDES SI MUSLIMAN!
Ish-trajneri i Senegalit, Bruno Metsu, një musliman francez, thotë:
“Unë kam trajnuar ekipin kombëtar senegalez në Kupën e Botës 2002 dhe kam jetuar në Senegal për një kohë të gjatë.
Gjithmonë kam ndjekur lajmet franceze sepse Franca është vendi im. Çdo ditë dëgjoja për qindra vetëvrasje – njerëz që hidheshin nën makina ose hidheshin nga ballkonet. Shpesh, lajmet paraqiteshin sikur të ishin një ngjarje rutinë.
Kështu që e pyeta veten:
Cila është arsyeja e vetëvrasjes në një vend si Franca? Një vend ku një person ka gjithçka në jetë, të gjitha mundësitë, të gjithë lirinë, por zgjedh ta përfundojë jetën e tij kështu?
Pastaj vura re diçka të çuditshme ndërsa jetoja në Senegal: personi mesatar senegalez është shumë i thjeshtë, me burime të kufizuara dhe nuk jeton një jetë luksoze si evropianët, megjithatë pothuajse kurrë nuk pashë vetëvrasje. Kështu që e pyeta veten pse personi mesatar senegalez, pavarësisht thjeshtësisë së tij, nuk mendon për vetëvrasje?
Një ditë, isha në hotel dhe dëgjova ezanin. Meqenëse Senegali është një vend islamik, ezanin është i pranishëm në çdo kohë lutjeje.” Po recitohej thirrja e agimit dhe tingujt e besimtarëve mbushnin ajrin me qetësi.
Mora ashensorin në katin e parë dhe pashë xhaminë plot me njerëz; qindra burra ishin ngritur natën për t’u lutur, zemrat e të cilëve ishin mbushur plot me paqe. Ndjeva diçka që nuk e kisha ndjerë kurrë më parë, një ndjenjë paqeje dhe qetësie të brendshme.
Më vonë, takova një grua senegaleze e cila më mësoi gjithçka rreth Islamit dhe më tregoi rrugën drejt Zotit. Andaj, e përqafova Islamin dhe kuptova se është feja e Zotit tonë, të Plotfuqishmit, një fe që i jep paqe të vërtetë zemrës.
Atëherë e kuptova arsyen e vërtetë pas qindra vetëvrasjeve në Francë dhe Evropë: një person mund të zotërojë gjithçka materialisht, por t’i mungojë qetësia shpirtërore që Zoti ia dhuron zemrës së besimtarit. Siç tha Zoti i Plotfuqishëm:
“Dhe kushdo që largohet nga përkujtimi Im, me të vërtetë, ai do të ketë një jetë të vështirë dhe Ne do ta ringjallim atë në Ditën e Ringjalljes të verbër.” [Taha: 124]
Unë jetoja në Senegal. Muslimanët atje i trajtonin njerëzit me mëshirë dhe humanizëm, madje edhe të huajt. Ata më trajtuan si njërin prej tyre, edhe pse Franca, atdheu im, skllavëroi dhe shfrytëzoi disa afrikanë. Por atje, ndjeva dashuri të vërtetë dhe mësova se zemra nuk njeh ngjyrë apo kombësi, vetëm besim dhe qëllim të pastër.
Nga ajo përvojë, mësova një mësim të thellë:
Nuk janë paratë apo statusi që sjellin lumturi, por paqja që vjen nga afërsia me Zotin e Lartësuar. Ai e përqafoi Islamin me bindje të plotë pasi u martua me një grua senegaleze e cila e bindi të konvertohej. Ai e ndryshoi emrin e tij në Abdulkerim dhe ajo i lindi një djalë dhe një vajzë.
Ai ishte mbrojtës i kauzave islame dhe njihej për dashurinë e tij të thellë për familjen e tij. Ai shpesh thoshte:
“Në Afrikë, nuk ka frikë për Islamin. Këtu, njerëzit janë muslimanë nga natyra. Po të mos ishin ata, pas Zotit, unë nuk do ta kisha njohur Zotin.”
Ai ndërroi jetë nga kanceri në vitin 2013. Fjalët e tij të fundit para vdekjes së tij ishin:
Islami është një bekim. Islami nuk do të vdesë kurrë dhe lavdi Zotit që unë vdes si musliman.
(marrë nga shoku im libian Ahmed Jrebe)
