Dr. Vasfi Ashur Ebu Zejd
Në një qoshe të errët të qelive të “Rakevetit”, të vendosura nën tokë në burgun “Nican”, atje ku drita pengohet dhe ndërgjegjja njerëzore shkelet me këmbë, njëri prej mjekëve më fisnikë të Palestinës po nxjerr frymët e fundit: doktor Hüsam Ebu Safije.
Ai është mjeku që kaloi net të tëra pa gjumë, duke mjekuar plagët e foshnjave të lindura para kohe dhe të të lënduarve nën zjarrin e bombardimeve në veri të Gazës. Sot, me pranga në duar dhe ende me mantelin e tij të bardhë të mjekut, ai po çohet drejt gijotinës së një “vrasjeje të shtyrë”. Faji i tij i vetëm ishte se besoi në shenjtërinë e profesionit të vet dhe iu bind urdhrit të Zotit për t’i ardhur në ndihmë të pikëlluarit dhe për të ruajtur jetën njerëzore, duke refuzuar t’i linte pacientët e tij si pre të lehtë të vdekjes dhe shkatërrimit.
Sot, koha nuk është më luks. Ajo matet me frymëmarrjet e rënda e të ndërprera të një figure shkencore dhe njerëzore, e cila po përballet me hijen e një vdekjeje pothuajse të sigurt nën goditjet e torturës sistematike.
Kjo është një britmë që ia drejtojmë ndërgjegjes së botës, të rënduar nga heshtja, duke rikujtuar vlerat e drejta qiellore, të cilat shpëtimin e një jete e kanë bërë të barabartë me shpëtimin e të gjithë njerëzimit. Allahu i Lartësuar thotë:
“Kush shpëton një jetë, është sikur të ketë shpëtuar tërë njerëzimin.”
(El-Maide, 32)
Qëndresë përballë shfarosjes – kur besnikëria ndaj pacientëve bëhet akuzë
Doktor Hüsami nuk ishte thjesht drejtor i Spitalit “Kemal Advan”. Ai ishte arteria e fundit e jetës për banorët e rrethuar të veriut të Gazës, mes zjarrit dhe hirit.
Kur ushtuan urdhrat ushtarakë për evakuim dhe shumë njerëz zgjodhën të shpëtonin veten, ky mjek me shpirt njerëzor qëndroi i palëkundur, si ullinjtë e Palestinës, i armatosur me bindjen e besimtarit dhe vendosmërinë e dijetarit. Ai përsëriste fjalën e tij të lirë, të cilën historia do ta shkruajë me shkronja drite:
“Nëse doni të na vrisni, atëherë na vritni ndërsa jemi duke ofruar shërbim në këtë vend.”
Ebu Safije e pagoi me gjak çmimin e kësaj qëndrese njerëzore. Ai humbi djalin e tij të ri, Ibrahimin, i cili ra dëshmor në një sulm të pabesë. I fali namazin e xhenazes me lot të nxehtë në oborrin e spitalit, pastaj i fshiu lotët me duart që i dridheshin dhe u kthye menjëherë në dhomat e të plagosurve për ta vazhduar detyrën e tij mjekësore.
Ai e shihte profesionin e vet si detyrim personal dhe si një derë të madhe të bamirësisë dhe dobisë për njerëzit, duke mishëruar udhëzimin e Pejgamberit ﷺ në hadithin:
“Njerëzit më të dashur tek Allahu janë ata që u sjellin më shumë dobi njerëzve. Veprat më të dashura tek Allahu janë: ta gëzosh një musliman ose t’ia largosh një vështirësi.”
(E transmeton Taberaniu në “El-Mu’xhem el-Eusat”; Albani e ka vlerësuar të saktë në “Sahih el-Xhami”, nr. 176.)
Ky përkushtim i pakufishëm dhe kjo mirësi fisnike, të cilat doktor Hüsami i mishëroi në rrethanat më të errëta, sot po shpërblehen me qendra torturash të egra, që synojnë t’ia thyejnë trupin dhe shpirtin. Një paradoks tronditës, që të rrëqeth mishin.
Një britmë nga nëntoka: “Kjo është hera e fundit që do të më shihni”
Raportet më të fundit të organizatave për të drejtat e njeriut, të publikuara në korrik 2026, si edhe dëshmia tronditëse e përcjellë nga avokati i tij, Nasir Oudeh, e vendosin umetin islam dhe organizatat ndërkombëtare përballë një sprove të rëndë të ndërgjegjes.
Mjeku, i cili ka humbur më shumë se 40 kilogramë nga pesha e tij si pasojë e urisë së qëllimshme, sot paraqitet me një trup të rraskapitur nga goditjet me çekiçë dhe shkopinj. Në trupin e tij shihen mavijosje dhe plagë të rënda në kokë, sy dhe qafë, ndërsa katër brinjë të thyera e bëjnë çdo frymëmarrje një copë dhimbjeje therëse.
Përveç kësaj, prangat që i shtrëngojnë kyçet e duarve dhe këmbëve të tij të dobësuara ia shtojnë vuajtjen, ndërsa ruhet nga roje të maskuara.
Kur doktor Hüsami, me një zë të dobët që po shuhet, thotë:
“Kjo është hera e fundit që do të më shihni. Më sollën këtu që të më vrasin. Nuk e shoh veten të dal i gjallë. Ky është fundi.”
ai nuk kërkon mëshirë nga askush. Përkundrazi, ai po nënshkruan një aktakuzë historike kundër një bote që pretendon qytetërim dhe mbrojtje të të drejtave të njeriut, ndërsa i lë mjekët civilë të vriten me gjakftohtësi pas mureve të trasha të burgjeve.
Shpëtimi i këtij mjeku të robëruar dhe largimi i vuajtjes së tij është detyrim fetar dhe obligim moral, sepse Pejgamberi ﷺ ka urdhëruar kujdesin për të burgosurit dhe lehtësimin e vuajtjeve të tyre. Ai ka thënë:
“Lirojeni të burgosurin, ushqejeni të uriturin dhe vizitojeni të sëmurin.”
(E transmeton Buhariu në Sahihun e tij, Libri i Xhihadit, kapitulli: Lirimi i të burgosurit, nr. 3046.)
E drejta ndërkombëtare nën këmbët e tiranëve – “Luftëtari i paligjshëm” si mbulesë për eliminimin
Nën petkun e ligjeve të padrejta, të hartuara posaçërisht për të legjitimuar krimin dhe për të justifikuar mizorinë – si “Ligji për luftëtarin e paligjshëm” – doktori Hüsam, kolegu i tij dr. Mervan el-Hems (drejtor i Spitalit “Muhamed Jusuf en-Nexhar”, i cili pësoi një krizë të rëndë dhe ndalim të zemrës si pasojë e torturës), si dhe shumë figura të tjera të elitës mjekësore, mbahen të burgosur pa aktakuzë, pa gjykim dhe mbi bazën e dosjeve sekrete që fabrikohen për të justifikuar torturat ndaj tyre.
Poshtërimi i një mjeku pediatër dhe detyrimi i tij, nën rrahje të pandërprera për 13 orë, që të pranojë krime që nuk i ka kryer kurrë, përbën kulmin e absurdit dhe të barbarisë. Kjo tejkalon çdo vijë të kuqe të së drejtës ndërkombëtare humanitare dhe shkel Konventat e Gjenevës, të cilat u garantojnë personelit mjekësor mbrojtje të veçantë edhe në luftërat më të ashpra.
Po kështu, këto veprime bien ndesh edhe me objektivat e larta të Sheriatit Islam, të cilat mbrojnë jetën, dinjitetin dhe drejtësinë – vlera njerëzore mbi të cilat bien dakord të gjitha fetë dhe sistemet juridike.
Këta mjekë po përjetojnë format më të rënda të padrejtësisë. Ndërsa padrejtësia ka pasoja të rënda në këtë botë dhe në botën tjetër.
Në hadithin kudsij Allahu i Madhëruar thotë:
“O robërit e Mi! Unë ia kam ndaluar Vetes padrejtësinë dhe e kam bërë të ndaluar edhe mes jush. Prandaj mos i bëni padrejtësi njëri-tjetrit.”
(E transmeton Muslimi në Sahihun e tij, Libri i Mirësisë dhe Lidhjeve Farefisnore, kapitulli: Ndalimi i padrejtësisë, nr. 2577.)
Po ashtu, Pejgamberi ﷺ ka thënë:
“Ruajuni padrejtësisë, sepse padrejtësia do të jetë errësirë në Ditën e Kiametit.”
(E transmeton Muslimi në Sahihun e tij, nr. 2578.)
Thirrje urgjente drejtuar njerëzve të lirë të botës, institucioneve ndërkombëtare dhe umetit islam
Detyrimi ynë njerëzor, moral dhe fetar ndaj doktor Hüsam Ebu Safijes nuk mund të kufizohet më vetëm në deklarata rutinë shqetësimi apo dënime të vakëta. Sot bëhet fjalë për një betejë me sekonda dhe minuta, për të shpëtuar jetën e një njeriu që ndodhet në prag të vdekjes.
Prandaj, u drejtojmë këtë thirrje urgjente:
Organizatës Botërore të Shëndetësisë dhe Komitetit Ndërkombëtar të Kryqit të Kuq
Të dalin nga heshtja e tyre shqetësuese dhe të ndërmarrin menjëherë veprime konkrete, duke ushtruar gjithë peshën e tyre ndërkombëtare për të siguruar një vizitë urgjente në repartin sekret “Rakevet”, që ndodhet nën tokë, si dhe për ta transferuar menjëherë doktor Hüsamin në një spital civil, ku të marrë trajtimin e domosdoshëm, para se të jetë tepër vonë.
Sindikatave mjekësore, organizatave të të drejtave të njeriut dhe institucioneve ndërkombëtare
Të ngrenë këtë çështje në të gjitha forumet dhe gjykatat ndërkombëtare si një krim lufte me të gjitha elementet e tij, që synon në mënyrë sistematike personelin mjekësor, dhe ta konsiderojnë atë që po ndodh si një eliminim fizik të qëllimshëm.
Qeverive dhe institucioneve islame e ndërkombëtare me ndikim
Të ndërhyjnë menjëherë përmes mjeteve diplomatike dhe politike, duke ushtruar presion ndaj autoriteteve të pushtimit për lirimin pa kushte të doktor Hüsam Ebu Safijes dhe doktor Mervan el-Hems.
Lirimi i tyre nuk është një favor që u bëhet, por një detyrim ligjor dhe një e drejtë e padiskutueshme njerëzore, që u takon civilëve të mbrojtur nga e drejta ndërkombëtare.
A mos vallë shpërblimi i mirësisë është tjetër përveç mirësisë?
Si mund ta pranojë ndërgjegjja njerëzore, dhe si mund të pajtohet umeti islam, që trupi i dobësuar i një mjeku, i cili mjekoi mijëra fëmijë dhe njerëz të pafuqishëm, të goditet me shkopinj e t’i nënshtrohet torturave?
Si mund të pranojmë që një pediatër, i cili – me ndihmën e Allahut – sfidoi rrethimin dhe mbolli jetë në zemër të vdekjes, të vdesë i vetëm, i shtypur dhe i padrejtësuar në një qeli të errët nën tokë?
Artikullin e mbyllim me shpresë në premtimin e Allahut për bamirësit dhe duke kujtuar përgjegjësinë që secili prej nesh ka për ta mbështetur të shtypurin. Allahu i Lartësuar thotë:
“A ka shpërblim tjetër për mirësinë, përveç mirësisë?”
(Er-Rahman, 60)
Shpëtojeni doktor Hüsam Ebu Safijen. Shpëtojeni para se të bjerë edhe ai dëshmor nën peshën e torturës dhe t’i bashkohet karvanit të njerëzve të ndershëm e fisnikë – si doktor Adnan el-Bersh dhe doktor Ijad er-Rantisij – të cilët humbën jetën në qendrat e torturës vetëm sepse refuzuan ta tradhtonin amanetin e tyre.
Shpëtimi i tij sot është mbështetje për të shtypurin, ngritje e fjalës së së vërtetës, përputhje me objektivat fisnike e njerëzore të Sheriatit dhe përpjekje për të shpëtuar atë pak njerëzi që ende ka mbetur në këtë botë të rraskapitur.
