1. Qëllimi strategjik (Rregulla e parë)
Okupatori synon të ruajë një kontroll hibrid: mbajtjen e një armëpushimi zyrtar për të ulur koston politike dhe ndërkombëtare, ndërkohë që lejon një seri goditjesh selektive që synojnë kapacitetet ose udhëheqësit e rezistencës, për të imponuar një gjendje të shterjes taktike pa shpallur një luftë të plotë.
2. Kushtet e shkaktimit / justifikimi (Rregulla e dytë)
Çdo episod që mund të komercializohet në media (vrasja e një ushtari, gjuajtja, pretendime për “operacione” brenda territoreve të kontrolluara nga armiku etj.) përdoret si pretekst për të nisur një valë të targetuar sulmesh — e paraqitur si “reagim” ligjor ose vetëmbrojtje — dhe për të siguruar mbulim politik lokal dhe ndërkombëtar të përkohshëm.
3. Cikli i synimit dhe i inteligjencës (Rregulla e tretë)
Operacionet menaxhohen përmes cikleve të shkurtra inteligjence: mbledhje informacioni (teknik dhe njerëzor), filtrimi i objektivave të listuara, zbatimi i një vale të përqendruar brenda një dritareje të ngushtë kohore, dhe pastaj rikthimi te mekanizmi i armëpushimit. Ky model lejon ripërditësimin e “bankës së objektivave” në mënyrë periodike.
4. Burimet e informacionit dhe mjetet (Rregulla e katërt)
Kapacitetet teknike (dëgjim, sulme dixhitale, shfrytëzim i identifikuesve të telefonave, mjete fluturuese pa pilot, imazhe ajrore) bashkohen me një rrjet agjentësh njerëzorë në terren për të furnizuar një shtresim provash që justifikon një objektiv të caktuar. Bërja e dyfishtë e mbështetjes rrit saktësinë e gjurmimit, por nuk eliminon gabimet apo humbjet civile.
5. Përqendrimi mbi objektivat njerëzore dhe udhëheqëse (Rregulla e pestë)
Prioritet i jepet synimit të udhëheqësve fushorë të caktuar dhe qelizave logjistike; atentatet e përqendruara përdoren për të dobësuar kapacitetin për planifikim fushor dhe për të prishur lidhjen kohore midis qelizave të rezistencës.
Platforma Çështje Ushtarake – Rami Abu Zubaida
