Nuk është më pyetja si ta mbrojmë policinë nga shënjestrimi, por si ta mbrojmë shoqërinë nga pasojat e mungesës së saj. Okupimi e kupton se goditja e strukturës policore nuk i jep epërsi të drejtpërdrejtë ushtarake, por hap rrugën për një shpërbërje të brendshme graduale, shenjat e së cilës fillojnë në tregje dhe përfundojnë te besimi i njerëzve ndaj njëri-tjetrit. Dhe kur mungon pala që është e aftë të kontrollojë sjelljen publike, shfaqen alternativa të rrezikshme: grupe kaotike, sjellje individuale të pakontrolluara dhe rrjete që përfitojnë nga gjendja e kolapsit, qoftë për motive kriminale apo për motive të tjera më të rrezikshme.
Në mes të këtij realiteti kompleks, bëhet e qartë se beteja nuk sillet më rreth “#ekzistencës_së_policisë” në vetvete, por rreth mbijetesës së idesë së rendit si një shtyllë e jetës së njerëzve. Çështja nuk është më vetëm teknike apo në terren, por një përplasje mbi formën e shoqërisë dhe të ardhmen e saj: ose një boshllëk ku kaosi zgjerohet dhe imponon rregullat e tij, ose një aftësi kolektive për të rindërtuar rendin me mjete më fleksibile dhe të përshtatura me realitetin e shënjestrimit. Në këtë kontekst, Gaza, e cila është mësuar të shpikë zgjidhje nën presion, ka dëshmuar se është e aftë t’i shndërrojë sfidat në mjete qëndrueshmërie, duke e ripërcaktuar sigurinë si një nevojë shoqërore që buron nga njerëzit, dhe jo si një autoritet i imponuar mbi ta.
Nga kjo, del se dalja nga cikli i shënjestrimit të përsëritur nuk mund të ndërtohet mbi pritjen e qetësimit të situatës, por mbi krijimin e një modeli të aftë për t’u përshtatur dhe për të vazhduar pavarësisht goditjeve. Një model që mbështetet në shpërndarjen e roleve mes shoqërisë dhe institucioneve të saj, në forcimin e ndërgjegjes kolektive dhe në rrënjosjen e bindjes se alternativa ndaj rendit nuk është liria, siç mund të pretendohet, por kaosi që i përpin të gjithë. Në Gaza, ku detajet e jetës së përditshme shndërrohen në një betejë për mbijetesë, ruajtja e këtij ekuilibri bëhet një formë e avancuar e qëndresës, jo më pak e rëndësishme se çdo përballje në terren.
✍️ Rami Abu Zubeida
