Në mes të përçarjes që nuk shoh asnjë arsye për të, rreth agresionit të hapur iranian ndaj vendeve tona arabe, si dhe ndaj fesë sonë, besimit tonë, identitetit dhe historisë sonë, disa njerëz dalin për të minimizuar rrezikun iranian duke përdorur një interpretim të çuditshëm të ajetit fisnik:
(لتجدن أشد الناس عداوة للذين آمنوا اليهود والذين أشركوا
ولتجدن أقربهم مودة للذين آمنوا الذين قالوا إنا نصارى
ذلك بأن منهم قسيسين ورهبانا وأنهم لا يستكبرون)
“Me siguri do të gjesh se më të ashpërit në armiqësi ndaj besimtarëve janë hebrenjtë dhe ata që i bëjnë shok Allahut; dhe do të gjesh se më të afërtit në dashuri ndaj besimtarëve janë ata që thonë: ‘Ne jemi të krishterë’. Kjo sepse ndër ta ka priftërinj dhe murgj dhe sepse ata nuk tregohen mendjemëdhenj.”
Duke e bërë këtë ajet një standard të prerë për matjen e nivelit të armiqësisë dhe rrezikut në çdo kohë dhe vend. Pra, çdo armik që nuk përmendet në këtë ajet konsiderohet më i lehtë në armiqësi dhe më pak i rrezikshëm!
Këtu do të mjaftohem me disa vërejtje të shpejta:
1- Ajeti nuk përmend rrezikun kryqtar (perëndimor), i cili përfaqëson konfliktin më të gjatë dhe më të përgjakshëm e të rrezikshëm, që nga beteja e Mu’tes dhe Jermukut deri te kryqëzatat në Sham, Andaluzia dhe Ballkani, e pastaj miliona viktima në Algjeri, Libi dhe në të gjitha vendet tona islame që ranë nën pushtimin francez, britanik, italian dhe portugez.
Dhe së fundi pushtimi amerikan i Afganistanit dhe Irakut.
Dhe gjithçka që shoqëroi këto fushata si (orientalizmi, kristianizimi, perëndimizimi, modernizmi, laicizmi dhe globalizimi).
2- Nuk duhet harruar se pushtimi i Palestinës nga bandat hebraike është një nga mëkatet e këtyre kryqtarëve, përmes Deklaratës së Balfourit dhe më pas mbështetjes së vazhdueshme nga Amerika dhe gjithë Perëndimi.
Atëherë ku është vendi i gjithë këtij rreziku në këtë ajet?
Nëse marrim kuptimin e jashtëm të ajetit si standard për nivelin e armiqësisë dhe rrezikut, do të përfundojmë në kundërshtim me realitetin, për të cilin nuk duhet të ketë dy mendime.
Prandaj shumica e komentuesve (mufessirëve) e shohin se ajeti flet për të krishterë të caktuar që jetonin në kohën e Profetit ﷺ.
3- Umeti gjatë historisë së tij është përballur me shumë armiq me forma të ndryshme, si:
* Lëvizja e renegatëve (apostatëve), që gati e shkatërroi të gjithë umetin
* Pushtimi mongol, që shkatërroi mbretëritë islame dhe rrëzoi kalifatin
* Që erdhi nën turbanin e Tusiut dhe tradhtinë e ministrit Al-Alkami
* Lëvizja e Karamitëve, që masakroi mijëra haxhinj, dhunoi Qaben dhe vodhi Gurin e Zi
Dhe mos harrojmë Turkestanin (Ujgurët), me një sipërfaqe më të madhe se Egjipti, që ende sot është nën pushtimin kinez.
Dhe shumë të tjera…
Atëherë ku janë të gjithë këta në këtë ajet?
4- Sa për hebrenjtë, nuk ka mendje të shëndoshë që dyshon në ashpërsinë e armiqësisë së tyre ndaj Islamit dhe myslimanëve, në vrasjen e profetëve më herët dhe përpjekjet për të vrarë Profetin tonë Muhamed ﷺ.
Por nëse shikojmë gjithë historinë e tyre, do të gjejmë se janë ndër popujt më të pasuksesshëm që ka njohur njerëzimi.
Ata ndoshta janë i vetmi popull që nuk arriti të krijojë një shtet të respektueshëm, as para Islamit dhe as pas tij, përveç shtetit të dy profetëve fisnikë (Davudit dhe Sulejmanit).
Nebukadnezari arriti t’i robërojë të gjithë hebrenjtë dhe t’i çojë në Irak si skllevër, ashtu si edhe Faraoni i Egjiptit i përdori si skllevër.
Në kohën e shpalljes, pavarësisht armiqësisë së tyre, Profeti arriti t’i largojë fis pas fisi (Kajnuka, Nadir, Kurejda) pa beteja të mëdha.
Edhe në çlirimin e Hajberit, myslimanët humbën vetëm pak dëshmorë.
Dhe kështu u mbyll dosja e konfliktit ushtarak me hebrenjtë deri te Deklarata e Balfourit.
Gjatë gjithë atyre shekujve, hebrenjtë nuk kishin ndikim të madh, jetonin të shpërndarë dhe të dobët, dhe mbrojtjen e gjenin vetëm te vetë myslimanët.
Madje kur myslimanët u dëbuan nga Andaluzia, hebrenjtë ikën bashkë me ta nga frika e kryqtarëve.
5- Sot, po, hebrenjtë përbëjnë një rrezik real për umetin, por kjo nuk vjen nga fuqia e tyre vetjake, por nga mbështetja perëndimore politike, ushtarake dhe ekonomike, si dhe nga përçarja e umetit dhe zgjerimi i rrezikut iranian që ka shkatërruar vende kyçe arabe dhe ka krijuar kaos e ndarje.
6- Megjithatë, edhe me këtë, entiteti pushtues, pavarësisht sloganeve ekspansioniste, është më i dobët dhe më frikacak se sa të realizojë ato.
Ai pushtoi Sinain (më të madh se Palestina), por u tërhoq dhe ia dorëzoi Egjiptit.
Pushtoi Gazën dhe u tërhoq, pastaj u rikthye pas “Stuhisë” dhe ende është i zhytur aty.
Si mund të imagjinohet që ai të shtrijë kontroll të drejtpërdrejtë mbi Irakun, Sirinë, Egjiptin dhe Jordaninë?
Thjesht i mungon potenciali njerëzor, ndryshe nga projekti iranian.
Përfundimi:
Ajeti nuk flet për balancat e fuqisë apo aftësinë për zgjerim, por për armiqësinë dhe urrejtjen.
Konteksti i ajetit ishte një periudhë kur kryqtarët dhe Persia nuk kishin prani ushtarake në Gadishullin Arabik, ndërsa pengesë për Islamin ishin hebrenjtë në Jethrib dhe Hajber, si dhe Kurejshët.
Madje fiset arabe politeiste nuk kishin atë nivel armiqësie si Kurejshët.
Prandaj, pas çlirimit të Mekës, arabët hynë në fenë e Allahut me turma.
Shprehja e saktë në ajet “do të gjesh” (لتجدن) i referohet atij konteksti specifik dhe nuk tregon një ligj absolut për të gjitha marrëdhëniet deri në Ditën e Kiametit.
Zmadhimi i fuqisë së hebrenjve në këtë mënyrë, sikur ata kontrollojnë botën, nuk mbështetet as nga historia dhe as nga realiteti.
Nxjerrja e këtij ajeti jashtë kontekstit të përgjithshëm të Kur’anit, që përmend edhe frikën dhe dashurinë e tyre për jetën, nuk është në përputhje me ndershmërinë shkencore, objektivitetin dhe detyrën e këshillës ndaj myslimanëve.
Muhamed Ajjash El-Kubejsi
