Një artikull shumë i rëndësishëm që analizon gjendjen egjiptiane dhe marrëdhënien e saj me vendet e Gjirit Arab
Xhemal Sultan
Kryeredaktor i gazetës “Al-Masrijun” – Kajro
Sinqerisht…
(Krahasimi mes Egjiptit dhe vendeve të Gjirit Arab)
Unë jam nga qyteti Ismailia, në Kanalin e Suezit, dhe më kujtohet se pas humbjes së qershorit 1967, udhëheqësi zhurmëmadh Gamal Abdel Nasser, i cili kishte mbushur botën me zhurmë, arrogancë dhe propagandë para se të vdiste i poshtëruar, i mundur dhe i thyer, na premtonte se do të pushtonte Tel Avivin dhe do ta hidhte Izraelin në det. Por pas “disfatës” së tij, ai u bë i paaftë të mbronte banorët e qytetit tonë, kështu që na zhvendosi në qytetet e deltës dhe e zbrazën pothuajse plotësisht qytetin, sepse nuk mund të na mbronte nga bombardimet izraelite.
Ne jetuam vite në këtë mërgim të brendshëm. Unë, vëllezërit e mi dhe disa fqinj u shpërngulëm në shtëpitë e gjyshërve tanë në Zagazig dhe Tanta, por shumë familje nuk gjetën shtëpi ku të jetonin, kështu që i strehuan në shkolla. Klasa shkollore ndahej mes disa familjeve – burra, gra, të rinj, vajza dhe fëmijë – të ndarë vetëm me një perde.
Krahasoje këtë me performancën e vendeve të Gjirit Arab sot, të cilat përballen me një agresion të çmendur iranian dhe bombardime të përditshme brutale, megjithatë nuk kanë zhvendosur asnjë qytetar nga shtëpia e tij. Jeta vazhdon pothuajse normalisht për qytetarët dhe banorët, ndërsa siguria dhe qetësia janë të garantuara për të gjithë – qytetarë dhe mysafirë.
Këtu e kupton dallimin mes retorikës boshe dhe propagandës me zhurmë, që zakonisht shoqërohet me kaos dhe dobësi të shtetit dhe qytetarit, dhe planifikimit shkencor e përgatitjes së qetë, që shoqërohet me arritje, sukses dhe siguri për vendin dhe popullin.
Unë e kuptoj ndjenjën e egjiptianit për krenarinë ndaj vendit, historisë dhe qytetërimit të tij. Edhe unë jam egjiptian dhe jam shumë krenar për këtë, pavarësisht dhimbjeve. Por është shumë e rëndësishme dhe e dobishme të respektojmë ndryshimet e realitetit dhe arritjet e vëllezërve tanë, sidomos në Gjirin Arab, dhe të mos tregojmë arrogancë për të përfituar nga përvoja e tyre.
Gjiri nuk është më vetëm naftë dhe fusha gazi.
Gjiri nuk është një grup beduinësh që luajnë me pasurinë.
Pasuritë e naftës që kishin Iraku, Libia dhe Algjeria janë më të mëdha se ato të Arabisë Saudite, Katarit dhe Emirateve. Shikoje dallimin dhe krahaso, për të kuptuar se suksesi nuk është vetëm pasuri, por menaxhim i pasurisë.
Sot Gjiri është një strukturë qytetërimi e re dhe e zhvilluar, me një sistem jete modern dhe të avancuar – në arsim, shëndetësi, punë, kujdes social, teknologji, infrastrukturë, ekonomi dhe cilësi jete.
Pjesë e këtij zhvillimi është edhe një strukturë ushtarake e fortë dhe moderne, me armët dhe sistemet më të avancuara të mbrojtjes.
Shiko sukseset e tyre në përballjen me sulmet e fuqishme iraniane dhe do ta kuptosh çfarë dua të them. Irani deshi ta kthente Dubain në Gaza, ta shkatërronte plotësisht. Shiko statistikat e raketave dhe dronëve vetëvrasës që dërgoi – shumë më tepër sesa ndaj Tel Avivit – por nuk ia doli. Sulmi u thye nga mbrojtja e fortë dhe moderne që ishte përgatitur më herët.
Jeta sot në Dubai, Abu Dhabi, Doha, Riad, Dammam, Kuvajt dhe Manama vazhdon normalisht dhe në siguri, me vetëm disa masa të kufizuara sigurie, sepse krahas mbrojtjes ushtarake, ata kanë ndërtuar edhe një sistem modern të mbrojtjes civile për emergjenca që funksionon me efikasitet të lartë.
Elitat egjiptiane që ende jetojnë me arrogancën e epokës së Nasserit (“ne dërgonim mbulesën e Qabes”, “ne dërgonim mësues”) duhet të zbresin nga kullat e tyre dhe të shohin realitetin. Bota ka ndryshuar.
Duhet të pranojmë se vëllezërit tanë na kanë kaluar përpara – ata kanë pasur sukses, ndërsa ne kemi dështuar. Sot Gjiri është plot me kuadro shkencore, teknologjike, mjekësore, inxhinierike dhe administrative që kanë studiuar në universitetet më të mira të botës si Harvard, Yale, Stanford, Pennsylvania dhe MIT, dhe janë kthyer për të ndërtuar vendet e tyre.
Elitat egjiptiane duhet të kujtojnë se historia, nëse nuk përdoret për zhvillim, bëhet barrë dhe pengesë. Amerika është një shtet vetëm 300-vjeçar, pa histori të lashtë, por sot dominon botën. Ndërsa ne kënaqemi duke kënduar për një qytetërim 7000-vjeçar dhe pastaj flemë – pa përfituar nga historia dhe pa mësuar nga realiteti.
Duhet të pranoj se disa nga shkrimet dhe deklaratat në Egjipt sot, sidomos nga elitat, burojnë nga motive të sëmura – një përzierje xhelozie, pafuqie dhe frustrimi. Disa flasin me përçmim për Gjirin dhe njerëzit e tij, ndërsa nëse do të shikonin veten me sinqeritet do të turpëroheshin.
Prandaj vëren gëzimin e disa prej këtyre “të sëmurëve” kur ndodh ndonjë fatkeqësi në vendet e Gjirit, dhe përpjekjen për t’i ulur ato. Kjo ndodh si tek mbështetësit e Sisit, ashtu edhe tek kundërshtarët e tij – e njëjta arrogancë dhe mendjemadhësi.
Çështja e Palestinës shpesh përdoret si perde për të fshehur këtë xhelozi, megjithëse qëndrimi i Egjiptit gjatë gjysmëshekullit të fundit ka qenë më i dobët se ai i vendeve të Gjirit.
Popujt e Gjirit kanë pasur sukses – e kanë kthyer pasurinë në zhvillim, përparim dhe cilësi të lartë jete. Është ëndrra e çdo të riu egjiptian të shkojë të punojë atje për t’i shpëtuar realitetit të vështirë në Egjipt.
Ndërsa ne kemi mbetur pas – për shkak të keqmenaxhimit dhe korrupsionit, por edhe për shkak të arrogancës së një elite boshe që trashëgon këtë mendjemadhësi brez pas brezi dhe helmon mendjet e njerëzve, duke i larguar nga kuptimi i vërtetë i krizës së tyre dhe arsyet reale të prapambetjes.
Kështu u humbet rruga për të dalë nga ky realitet i vështirë pa shpresë në fund të tunelit…
#Vetëdije
