Në një qoshe të errët të Gazës, mes tymit, zjarrit dhe dridhjeve të tokës nga tanket izraelite, një zë i brishtë shpërtheu përmes linjave të një telefoni. Ishte zëri i Hind Rajabit, vetëm gjashtë vjeç, që dridhej e lutej:
“Kam frikë… a mund të vijë dikush të më shpëtojë?”
Ndoshta nuk ka asgjë më të rëndë për nënën sesa të dëgjojë zërin e fëmijës së saj që e thërret nga një vend ku ajo nuk mund të mbërrijë. Ai zë, i mbërthyer mes frikës dhe pafajësisë, u shua papritur dhe me të u shua një botë e tërë ëndrrash që nuk do të rriteshin kurrë.
Por Hind nuk u zhduk. Ajo u ringjall në kujtesën e njerëzimit si një simbol i dhimbjes së pastër, si një dritë që ndriçon errësirën e ndërgjegjes sonë të përgjumur. Dokumentari “Mbylli sytë, Hind”, i realizuar nga Al Jazeera 360, nuk është thjesht një film është një dëshmi e jetës që shuhet në heshtje, një pasqyrë ku bota sheh fytyrën e vet dhe pyet: ku kemi arritur, kur fëmijët bëhen shënjestër?
Pamjet e fundit të Hindit, e mbërthyer në një makinë të rrethuar nga tanke, janë plagë të hapura në ndërgjegjen njerëzore. Ato nuk kërkojnë më shpjegime politike apo justifikime strategjike ato vetëm qajnë, dhe me to qajnë edhe shpirtrat e atyre që ende besojnë se jeta e një fëmije ka peshë më shumë se çdo flamur.
Historia e Hind Rajabit është më shumë se një tragjedi lokale. Ajo është një thirrje universale për njerëzimin, një kujtesë se në çdo luftë, humbja më e madhe nuk është ajo e tokës apo pushtetit, por e fëmijërisë që digjet në flakët e urrejtjes.
Dhe ndoshta, në heshtjen e saj të fundit, Hind nuk kërkonte më shpëtim. Ajo po na mësonte diçka se ndonjëherë, në një botë që nuk dëgjon dot më, mbyllja e syve është mënyra e vetme për të ruajtur dritën e shpirtit.
