Ndalo një çast. Mbyll sytë dhe medito mbi fjalët e Kuranit. Nuk po lexon thjesht një libër. Po lexon Librin e Mbretit të vërtetë, të Vetmit që i përket e gjithë mbretëria, që i takon lavdia e plotë, pa ndarje dhe pa fund.
Çdo çështje që ekziston, qoftë e madhe apo e vogël, e dukshme apo e fshehur, ndodhet nën urdhrin e Tij. Fillimi i çdo gjëje është me lejen e Tij, rrjedha e saj ndodh me diturinë dhe urdhrin e Tij, dhe përfundimi i çdo gjëje kthehet tek Ai. Ai është i pari pa fillim, I fundit pa mbarim.
Ai është i ulur në fronin e madhështisë së Tij, duke sunduar mbi qiejt dhe tokën, mbi krijesat e dukshme dhe të padukshme. Asgjë nuk i fshihet nga vështrimi i Tij, as një fije pluhuri që lëviz në errësirë, as një mendim i pazëshëm që kalon nëpër zemrën tënde. Ai i di sekretet që fshehim, dhe ato që nuk kemi guxuar t’i pranojmë as para vetes sonë.
Zoti ynë nuk ka nevojë për ndihmës, as për këshilltarë, as për ndërmjetësues që ta udhëzojnë. Ai është i vetëm në drejtimin dhe administrimin e kësaj mbretërie të pakufishme. Ai dëgjon pa pasur nevojë të afrohesh, dhe sheh gjithçka pa pasur nevojë për dritë. Ai ndalon atë që nuk është në të mirën tënde, edhe kur ti nuk e kupton. Dhe Ai jep kur është koha më e përshtatshme, me mëshirën që vetëm Ai e kupton plotësisht.
Ai shpërblen për çdo të mirë, sado e vogël, dhe ndëshkon drejtësisht për çdo padrejtësi. Ai lartëson kë të dojë dhe poshtëron kë të dojë, me urtësi dhe drejtësi. Ai krijon nga asgjëja dhe furnizon pa llogari. Jep jetë dhe merr jetë, dhe në të dyja, ka mëshirë dhe dituri që njeriu s’mund ta kuptojë plotësisht.
Ai përcakton rrugët e krijesave, vendos fatin e tyre, i udhëzon, i mban dhe i kthen tek Vetja. Çdo gjë që ndodh, është nën kontrollin absolut të Tij. Çdo vendim i Tij është i përsosur, çdo vonesë është mëshirë, çdo dhimbje është urtësi, çdo humbje është përgatitje për diçka më të madhe.
Ky është Zoti yt. Ky është Allahu. Ai nuk ka të ngjashëm, nuk ka të barabartë, nuk ka të ndihmuar. I vetëm, i Plotfuqishëm, i Përjetshëm, i Gjithëdijshëm, i Gjithëmëshirshëm.
A nuk meriton Ai të jesh i përulur para Tij? A nuk e meriton Ai që të mbështetesh vetëm tek Ai? A nuk është Ai më i denjë për dashurinë, frikën, shpresën dhe besimin tënd?
Hoxhë Fitim Gërguri
