Në traditat e lashta japoneze ekziston një art mahnitës që quhet “Kintsugi”.
Kur një enë qeramike thyhet, ata nuk e hedhin në koshin e mbeturinave dhe as nuk i fshehin çarjet e saj me një ngjitës transparent…
por i mbushin ato çarje me “lëng ari”.
E habitshmja është se ena, pas thyerjes dhe restaurimit, bëhet më e shtrenjtë, më e bukur dhe më e çmuar sesa ishte kur ishte e paprekur; sepse “historia” e saj dhe “plagët” e arta bëhen pjesë e identitetit të saj dhe dëshmi e shërimit të saj.
Sa herë që e sodis këtë art, në mendjen time më lind një mendim i lidhur me një art tjetër,
të cilin e quaj: arti i restaurimit të shpirtrave.
Unë gjithmonë i shoh shpirtrat tanë më të denjë për këtë restaurim…
Ata thyhen nga mëkatet, copëtohen pjesë-pjesë sa herë që kryhen gabime, dhe çahen nga goditjet e epsheve dhe dyshimeve.
Pastaj vjen shejtani dhe ushtron mbi ne një lojë psikologjike të ndyrë:
na bind se pas mëkatit jemi shkatërruar përgjithmonë…
Se vlera jonë ka rënë dhe jemi kthyer në një mall të dëmtuar, të pavlerë për gradat e larta;
dhe se, sado të përpiqemi të përmirësohemi, do të mbetemi gjithmonë “besimtarë të klasit të dytë”, nëse diçka e tillë ekziston fare.
Por arti i restaurimit të shpirtrave në fenë tonë, po ta sodisim me vëmendje, i shkatërron të gjitha këto dredhi shejtanore të ulëta…
Është arti i pendimit (teubes)!
﴿Përveç atij që pendohet, beson dhe bën vepra të mira; atyre Allahu ua shndërron të këqijat në të mira﴾.
Meditoni këtë ligj hyjnor, më të thellë dhe më të bukur se çdo “Kintsugi”!
Zoti yt nuk e fshin thjesht mëkatin dhe as nuk e fal vetëm…
Ai e shndërron atë.
Çarjet e shpirtit tënd mbushen me ar prej veprash të mira!
Në vend të çdo “plage” mëkati, vendoset një medalje drite… që të zbukuron dhe ta rrit vlerën.
Drita e pendimit…
Prandaj ndodh që pendimtari i sinqertë ta tejkalojë atë të bindurin që nuk ka mëkatuar kurrë, ashtu siç ena e zbukuruar pas restaurimit e tejkalon enën që duket e paprekur.
Sepse djegia e pendesës në zemrën e pendimtarit, thyerja e robërisë në shpirtin e tij dhe përulja e pranimit të varfërisë së vet para Allahut, lindin një energji të jashtëzakonshme besimi, që shpesh nuk e zotëron askush tjetër përveç atij që e kuptoi vlerën e saj pasi e humbi.
Prandaj ndoshta rënkimi i mëkatarëve është më shpresëdhënës sesa tesbihu i atyre që vetëpëlqehen.
Dhe nëse hadithi na flet për mëkatet e fshehta që i bëjnë veprat e mira sa malet e Tihames “pluhur të shpërndarë”, atëherë kimia e pendimit vepron krejtësisht në drejtim të kundërt:
ajo i shndërron “rrënojat” e mëkateve dhe “mbeturinat” e së kaluarës në male prej ari të veprave të mira, me një kusht të vetëm: sinqeriteti i përmirësimit.
Sinqeriteti i pendimit…
Prandaj, o miku im, mos u turpëro nga plagët e tua nëse je penduar për to, dhe mos ia jep shejtanit rrugën që ta thyejë shpirtin tënd për shkak të tyre.
Beso në premtimin e Zotit tënd: ena e restauruar me ar është më e bukur në sytë e mjeshtrit sesa ajo që nuk e ka provuar zjarrin dhe nuk e ka shijuar dhimbjen e thyerjes.
Dhe ato vija të arta në zemrën tënde janë medalje nga beteja që i ke fituar.
Kur u pendove…
dhe u përmirësove.
✍️ Dr. Muhamed Ali Jusuf
