Tradhtarët dhe bashkëpunëtorët në Gaza nuk janë tjetër veçse zgjatime të pushtuesit — hijet e tij që veprojnë nga brenda, duke luftuar kundër vëllezërve tanë heroikë, të cilët për dy vjet u shpëtuan plumbave të armikut, por nuk i shpëtuan duarve të pabesisë. Ata janë plagët e brendshme të trupit të një populli që ende rënkon, plagët që dhëmbin më shumë se plumbi.
Kështu kuptohet pse Zoti i Lartësuar i ka përmendur hipokritët aq shpesh në Librin e Tij. Ata nuk janë çështje e së kaluarës, por sëmundje që përsëritet në çdo kohë, e sidomos në kohët e luftës dhe sproves — në kaptinat si Ali Imran, Teube e Ahzab, ku fjala e Zotit shkund zemrat e dobëta dhe zbulon maskat.
Të kufizosh fjalimin vetëm në emër të “unitetit kombëtar”, pa themelet e besnikërisë ndaj fesë, është si të ngresh një shtëpi pa themel.
Është një tradhti e heshtur ndaj frymës së shpalljes, një mashtrim që mbulon të vërtetën me flamuj dhe slogane.
Sikur bashkimi mbi tokë e atdhe të ishte qëllimi i fundit, atëherë i Dërguari i Zotit ﷺ nuk do ta kishte braktisur Mekën — vendlindjen e tij, fisin e tij, kujtimet e tij — për të emigruar.
As shokët e tij nuk do të kishin lënë shtëpitë e tyre për t’u arratisur deri në Habisinë.
Ata e dinin se vendlindja është e dashur, por feja është më e shtrenjtë; se toka pa drejtësi është burg, kurse mërgimi me besim është parajsë.
Bashkimi mbi fenë, vëllazëria në udhën e së vërtetës dhe besnikëria ndaj Islamit vijnë të parat. Vetëm më pas vijnë përkatësitë e tjera.
Kush është rritur me kaptinat Teube dhe Enfal, e di këtë.
Kush është rritur me seriale dhe kanale pa shpirt, e harron.
Zoti i pranoftë vëllezërit tanë të ndershëm që ranë nën plumbat e tradhtarëve në Gaza.
Ata nuk i vrau armiku që shfaqet me uniformë, por armiku që fshihet pas buzëqeshjeve.
E për këtë themi: Mjafton për ne Zoti — Ai është Mbrojtësi dhe Gjykatësi më i mirë.
Tradhtarët që vranë sot Salah al-Xha‘fravin, gazetarin e njohur dhe heronj të tjerë të Gazës janë të shumtë në botën arabe dhe islame.
Ata janë bijtë e shpirtit të hipokrizisë, vazhdim i atyre që Zoti i demaskoi në Kuran.
Ata nuk hezitojnë të vrasin të mirët dhe të drejtët, sapo t’u jepet rasti.
E kanë bërë këtë në Jemen, në Libi, në Afganistan, në Irak…
Dhe në Palestinë — veçanërisht jashtë Gazës — është edhe më e dukshme, sepse sionizmi i ka ushqyer nën sytë e tij, me gjithë dredhinë dhe mjeshtërinë që di.
Ata janë rritur në prehrin e pushtetit, janë mbrojtur nga bota dhe janë ushqyer për t’u përdorur si armë kundër heronjve të Gazës.
Por në gjuhën e politikës arabe, nuk lejohet të flasësh për hipokrizinë e tyre — që të mos “prishësh unitetin kombëtar”.
Një heshtje që ka kosto shpirtërore, një heshtje që mban peng ndërgjegjen.
Prandaj, brezat e rinj të reformatorëve duhet të hapin sytë.
Duhet ta njohin realitetin e hipokritëve, të mos bëjnë kompromis me ta, të regjistrojnë qëndrimet e tyre sot — që nesër të mos harrohen — dhe të forcojnë vetëdijen kolektive për fytyrat, shenjat dhe qëllimet e tyre.
Ky është koha e dallimit, koha kur besnikëria ndaj Islamit dhe ndarja nga hipokrizia bëhen themeli i çdo qëndrimi.
Ky është çasti ku feja nuk kërkon vetëm fjalë, por qëndrim;
ku besimi nuk është një ndjenjë, por një vijë që ndan dritën nga errësira.
Ahmed Es-Sejid
