Ai që jeton për veten e tij, mund të jetojë në çaste rehatie dhe të strehohet nën hijen e një mirëqenieje kalimtare; por në peshoret e përjetësisë ai është një kalimtar që nuk i kushtohet vëmendje, me ndikim të vogël, me shtrirje të kufizuar, sikur të ishte një hije që kaloi dhe u zhduk.
Ai mund të jetojë i qetë… por jeton i vogël dhe vdes i vogël; sepse e ka mbyllur veten në një rreth të ngushtë që nuk tejkalon kufijtë e vetes së tij.
Ndërsa ai që mban barrën e umetit, që e bën zemrën e tij fushë për dhimbjet dhe shpresat e njerëzve, dhe që jep nga vetja, nga koha dhe nga rehatia e tij — edhe nëse përballet me vështirësi — ngrihet në shkallët e të mëdhenjve, jeton i madh në zemrat e njerëzve, i madh në peshoren e ndikimit, dhe vdes i madh, duke lënë pas një dritë që nuk shuhet.
Ata janë të mëdhenjtë…
Nuk i formoi rehatia, as qetësia; por i formuan qëndrimet dhe i shkrinë sakrificat, derisa u bënë maja që shihen dhe fenerë që ndiqen. Edhe nëse trupat e tyre mungojnë, ata nuk jetuan për veten e tyre, por jetuan për një mision, dhe u larguan si dritë, kështu që koha i shkroi në regjistrin e të përjetshmëve.
Ndërtimi i virtyteve bëhet duke duruar vështirësitë, dhe arritja e përmendjes së bukur fitohet me përpjekje në çështje të mëdha.
“Kush kërkon të bukurën, nuk e pengon çmimi i saj.”
“Kush bëhet i fortë, sundon; kush përkulet, i lehtësohet poshtërimi.”
Sa shumë trupa ecin mbi tokë, ndërkohë që janë në radhën e të vdekurve; dhe sa shumë njerëz që i ka mbuluar dheu, por janë të gjallë në zemrat e njerëzve dhe nuk vdesin.
Madhështia nuk është falas; çmimi i saj është “rehatia”. Siç është thënë:
“Sikur të mos ishte vështirësia, të gjithë do të bëheshin të mëdhenj.”
Ai që zgjedh rrugën e vështirë për qëllime të mëdha, është i vetmi që meriton të përjetësohet përmendja e tij.
Sa i madh është dallimi mes atij që jeton si hëna, që derdh dritën e saj mbi horizontet pa u kufizuar në një vend — duke përfituar prej saj zemrat para syve — dhe atij që jeton si një llambë e zbehtë, me ndikim të kufizuar, që mezi kalon disa metra; e kur shuhet, shuhet gjithçka me të.
Ai që dëshiron të jetë një yll ndriçues apo një hënë ndriçuese, rruga nuk është e lehtë, por është e qartë përmes marrjes së shkaqeve, ndër to:
⸻
• Të jetosh për një mision dhe qëllim, jo për veten
Ai që e kufizon jetën e tij në dëshirat e veta, ngushtohet; dhe ai që e zgjeron me mision dhe qëllim, zgjerohet derisa mbush horizontet.
Të mëdhenjtë nuk pyetën: “Çfarë marr?” por: “Çfarë jap?”
⸻
• Mbajtja e barrës së umetit
Sa më i madh të jetë shqetësimi yt… aq më i madh bëhesh ti. Kush jeton për veten zvogëlohet; kush jeton për umetin e tij madhërohet, edhe nëse është i vetëm.
⸻
• Mundimi në çështjet e larta
Madhështia nuk lind në kohë rehatie, por gdhendet në orët e përpjekjes, kur njeriu lufton veten, kapërcen përtacinë dhe qëndron kur të tjerët tërhiqen.
⸻
• Sinqeriteti në lidhjen me Allahun
Drita e vërtetë nuk është në famë, por në sinqeritet. Ai që rregullon të brendshmen, Allahu ia ndriçon të jashtmen, dhe fjala e tij bëhet dritë, ndikimi i tij jetë.
Dhe kush është i sinqertë me Allahun, Allahu është i sinqertë me të:
﴿رِجَالٌ صَدَقُوا مَا عَاهَدُوا اللَّهَ عَلَيْهِ فَمِنْهُم مَّن قَضَىٰ نَحْبَهُ وَمِنْهُم مَّن يَنتَظِرُ وَمَا بَدَّلُوا تَبْدِيلًا﴾
(El-Ahzab: 23)
Përkthimi:
“Ka burra që e përmbushën besën që i dhanë Allahut; prej tyre ka që e përfunduan (jetën e tyre), dhe prej tyre ka që ende presin, dhe nuk ndryshuan aspak (nga besa e tyre).”
⸻
• Vazhdimësia, jo vrulli i përkohshëm
Të mëdhenjtë nuk janë ata që fillojnë fort, por ata që qëndrojnë deri në fund. Pikat e vazhdueshme… krijojnë lumenj.
⸻
• Përulësia me lartësinë e pozitës
Sa më shumë ngrihet robi, aq më shumë përkulet — kjo është shenja e pranimit dhe sekreti i qëndrimit në zemra.
⸻
• Ndikimi te njerëzit
Të lësh pas zemra të ndryshuara, shpirtra të udhëzuar dhe rrugë të ndriçuara.
I madh nuk është ai që shkëlqen emri i tij, por ai që shtrihet dobia e tij.
Ky është dallimi thelbësor mes “famës” dhe “ndikimit”:
I famshmi hedh dritë mbi veten që njerëzit ta admirojnë; ndërsa i madhi hedh dritë mbi rrugën që njerëzit të gjejnë veten.
⸻
• Shoqëria e të mëdhenjve dhe jetët e tyre
Shpirti afrohet me ata që shoqëron. Kush jeton me historitë e të mëdhenjve, i ngjan atyre dhe ecën në gjurmët e tyre.
Jetët e burrave janë shkolla për brezat.
Leximi i jetëve të të mëdhenjve është “shoqërim” me shpirtrat e tyre; dhe kjo e ngre tavanin e ambicies nga kërkimi i rehatisë në kërkimin e arritjes.
⸻
Pastaj dije:
Të jesh një “yll ndriçues” nuk do të thotë të shihesh… por të udhëzohet përmes teje.
Dhe të jesh “hënë ndriçuese” nuk do të thotë të zotërosh dritën… por të pasqyrosh dritën e qiellit mbi tokën e njerëzve.
Bëje për veten tënde një pjesë nga rrugët e të mëdhenjve:
Jeto për të tjerët — do të madhërohesh.
Jep — do të përmendesh.
Mbaj një barrë — do të ringjallesh në zemrat e njerëzve, edhe pas një kohe.
Jeta nuk matet me numrin e viteve, por me atë që lë nga dritë në rrugët e të tjerëve.
Pyete veten — pyetje që janë busull për këdo që dëshiron ndryshimin dhe jetën me të mëdhenjtë:
A jetoj që të përmendem… apo që të ndikoj?
A kërkoj dritën… apo e krijoj atë?
Nëse zgjedh rrugën e dytë… përgëzohu, sepse ke hedhur hapin e parë drejt madhështisë.
⸻
Titujt përmbledhës:
• Rruga e madhështisë: nga jeta për veten në jetën për misionin
• Si të jetosh i madh dhe të vdesësh i madh?
• Sekreti i të mëdhenjve: pse ndriçojnë dhe nuk shuhen?
• Nga një llambë e zbehtë në një hënë ndriçuese
• Jeto si hëna… jo si llamba
• Ata që nuk shuhen
• Njeriu rritet sipas madhësisë së misionit të tij
• Mes një drite që mbush horizontet… dhe një drite që shuhet në kufijtë e saj
• A jeton për veten… apo për atë që vjen pas teje?
• Cilin jetë zgjedh: të shihesh apo të udhëzosh?
• Madhështia: një ndikim që mbetet apo një emër që zhduket?
• Nga ngushtësia e vetes në gjerësinë e ndikimit
• Jeto si hëna: nga jeta për veten në jetë që ndriçon për të tjerët
Autor: Fahd bin Yahya Al-Omari
