Një rrëfim nga Gaza për pabesinë izraelite që vret e masakron çdo ditë
Nga Sara Awad
Të dielën e kaluar, dola nga tenda e familjes sime në az-Zawayda, në Rripin qendror të Gazës, dhe u drejtova për në Twix Cafe aty pranë, një hapësirë pune për punonjës të pavarur dhe studentë. Kishin kaluar dhjetë ditë që kur u shpall “armëpushimi” dhe mendova se më në fund ishte e sigurt të dilja. Dalja duhej të ishte një hap drejt rikthimit te një pjese e vogël e jetës sime të vjetër.
Unë dhe vëllai im pothuajse kishim arritur në kafene kur dëgjuam një oshëtimë shumë të njohur – bubullimën e një shpërthimi. Një dron izraelit kishte goditur hyrjen e Twix Cafe.
Ngriva. Mendova, ja ku është – është radha ime. Nuk do t’i mbijetoj kësaj lufte.
Tre persona u vranë dhe disa të tjerë u plagosën. Nëse unë dhe vëllai im do të kishim lënë tendën tonë disa minuta më parë, edhe ne mund të kishim qenë midis viktimave.
Ndërsa lajmi përhapej, prindërit tanë u tmerruan, duke na telefonuar vazhdimisht. Sinjali ishte i dobët dhe përpjekjet e tyre për të na kontaktuar ishin të pasuksesshme. Mezi arritëm ta ngushëllonim mamin kur u kthyem në tendë.
Pyeta veten, çfarë lloj “armëpushimi” është ky? Ndjeva më shumë zemërim sesa frikë.
Kur marrëveshja e armëpushimit hyri në fuqi dhe udhëheqësit botërorë na thanë se lufta kishte mbaruar, shumë prej nesh guxuan të shpresonin. Mendonim se shpërthimet më në fund do të ndaleshin, se do të ishim në gjendje të fillonim rindërtimin e jetës sonë të shkatërruar pa frikë.
Por nuk ka një shpresë të tillë nën pushtimin izraelit. Dhuna nuk mbaron kurrë vërtet. Ditën që ushtria izraelite bombardoi kafenenë Twix, ajo bombardoi gjithashtu dhjetëra vende të tjera në të gjithë Rripin e Gazës, duke vrarë të paktën 45 persona dhe duke plagosur shumë të tjerë.
Ishte dita më vdekjeprurëse që nga hyrja në fuqi e armëpushimit. Asnjë ditë nuk kalon pa viktima; Izraeli vazhdon të vrasë çdo ditë. Deri më tani, më shumë se 100 palestinezë janë vrarë që kur u shpall i ashtuquajturi armëpushim.
Midis tyre janë 11 anëtarë të familjes Abu Shaaban. Masakra ndodhi më 18 tetor, një ditë para bombardimeve masive. Familja Abu Shaaban po përpiqej të kthehej në shtëpinë e tyre në lagjen Zeitoun të qytetit të Gazës, duke udhëtuar në një automjet. Bomba izraelite i dha fund jetës së katër të rriturve: Sufian, Samara, Ihab dhe Randa; dhe shtatë fëmijëve: Karam, 10 vjeç, Anas, tetë vjeç, Nesma, 12 vjeç, Nasser, 13 vjeç, Jumana, 10 vjeç, Ibrahim, gjashtë vjeç dhe Mohammed, pesë vjeç.
Kjo është ajo që Izraeli e quan “armëpushim”.
Të dielën, paniku dhe pasiguria mbretëruan në Belt ndërsa filluan bombardimet masive. Ndërsa shpërthimet jehonin, njerëzit nxituan drejt tregjeve për të siguruar sa më shumë ushqim të ishte e mundur për t’u përgatitur për luftën dhe urinë e vazhdueshme.
Ishte zemërthyes të shihje se si, në mes të bombave, mendjet e njerëzve u përqendruan automatikisht te ushqimi. Duket se e kemi humbur përgjithmonë ndjenjën e sigurisë, ndjenjën se do të kemi ushqim në tryezë nesër.
Dhe po, ne jemi ende të detyruar të blejmë ushqim sepse Izraeli jo vetëm që shkel “armëpushimin” duke na bombarduar, por edhe na mohon ndihmën që nënshkroi në marrëveshjen e armëpushimit. Të paktën 600 kamionë me ndihma duhej të hynin në Gaza çdo ditë. Sipas Zyrës së Medias në Gaza, vetëm 986 kamionë me ndihma kanë hyrë në Gaza që nga hyrja në fuqi e armëpushimit më 11 tetor – vetëm 15 përqind e asaj që ishte premtuar. Programi Botëror i Ushqimit (WFP) numëroi vetëm 530 nga kamionët e tij të lejuar të hyjnë. UNRWA ka 6,000 që presin hyrjen; nuk u lejuan kurrë.
Dje, një zëdhënës i WFP tha se konvojet e mëdha me ndihma nuk kishin hyrë në Qytetin e Gazës; Izraeli ende nuk i jep agjencisë leje për të përdorur rrugën Salah al-Din. Politika e Izraelit për të vrarë Gazën veriore nga uria është ende në fuqi.
Kalimi kufitar i Rafah-ut me Egjiptin – dalja jonë e vetme me pjesën tjetër të botës – mbetet i mbyllur. Nuk e dimë se kur do të rihapet; kur mijëra të plagosur do të lejohen të kalojnë kufirin për trajtim mjekësor urgjent; kur studentët do të jenë në gjendje të largohen për të vazhduar arsimimin e tyre; kur familjet e shqyera nga lufta do të ribashkohen; kur ata që e duan Gazën – ata që kanë pritur kaq gjatë për t’u kthyer në shtëpi – më në fund do të jenë në gjendje të kthehen. Deri tani është e qartë se Izraeli po e trajton këtë “armëpushim” si një çelës – duke e ndezur dhe fikur atë sipas dëshirës. Të dielën u kthyem në bombardime masive, të hënën pati përsëri një “armëpushim”. Sikur të mos kishte ndodhur asgjë, sikur të mos ishin masakruar 45 persona, sikur të mos ishte shkatërruar asnjë shtëpi dhe asnjë familje. Është shkatërruese të shohësh jetën tonë të trajtohet sikur të mos ketë rëndësi. Është zemërthyes të dish se Izraeli mund të vazhdojë vrasjet e tij masive kurdo që të dëshirojë, pa paralajmërim, pa justifikim.
Ky armëpushim nuk është gjë tjetër veçse një pauzë në atë që ne tani e konsiderojmë një luftë të pafundme – një moment heshtjeje që mund të përfundojë në çdo kohë. Ne do të mbetemi në mëshirën e pushtuesit vrasës derisa bota më në fund të njohë të drejtën tonë për jetë dhe të ndërmarrë hapa të vërtetë për ta siguruar atë. Deri atëherë, ne do të mbetemi numra në titujt kryesorë të lajmeve rreth serisë së pafundme të vrasjeve të Izraelit. /tesheshi.com/
