Para internetit dhe programeve të komunikimit, numri i njerëzve që njihte një person ishte i kufizuar, dhe njohuria për detajet e jetës së tyre ishte e rrallë.
Kur u hapën këto rrjete, u shumëfishuan me progresion gjeometrik numrat e atyre që i njeh dhe të njohin, të atyre që i njeh e nuk të njohin, dhe të atyre që të njohin e nuk i njeh.
Me publikimin e detajeve të jetës së tyre, iu hap njeriut një dritare e madhe drejt pikëllimit.
Hap telefonin dhe nga statuset e WhatsApp-it dhe grupet e tij derdhen para teje gjendjet e atyre që njeh:
vuajtjet, dhimbjet, sëmundjet, vdekjet dhe fatkeqësitë e tyre…
fotot e tyre në spital dhe në varreza…
rrëfimet e drejtpërdrejta dhe të filmuara për historitë, plagët, aksidentet dhe vuajtjet e fëmijëve e të afërmve të tyre…
madje edhe fjalitë përmes të cilave shprehin ngushtimin, mërzinë dhe çrregullimin e humorit.
Të gjitha këto i shtohen shkaqeve të tua personale të trishtimit.
Gjatë gjithë historisë, njerëzit kanë vdekur, janë sëmurë dhe kanë vuajtur.
Këto dhimbje nuk janë të reja në historinë e njeriut.
E reja është ndarja intensive e vuajtjes për shkak të teknologjive të komunikimit.
A jemi ne të përgatitur për këtë përmbytje të madhe të lajmeve të dhimbjes?
A është kjo një derë e së mirës që u hap për njerëzit — për mëshirë, bashkëndarje pikëllimi, lutje, reflektim dhe mësim?
Apo është një rrugë drejt mpirjes, vdekjes së empatisë dhe humbjes së ndjeshmërisë ndaj të tjerëve, për shkak të grumbullimit dhe rrjedhës së shpejtë të lajmeve?
Pyetje… asgjë më shumë.
Abdullah bin Belkasim
