Ka një plagë të padukshme që shtrihet në trupin e botës myslimane plaga e ekzistencës pa jetë. Shumë njerëz ecin, flasin, punojnë, por në të vërtetë nuk jetojnë.
Ata janë të pranishëm në numër, por mungojnë në ndikim.
Është një ekzistencë që s’ka peshë, një prani që nuk lë gjurmë.
Kur mendova mbi këtë gjendje, kuptova se rrënja e saj qëndron në ngushtësinë e horizonteve tona.
Shumica e njerëzve e kanë kufizuar jetën në përpjekjen
për të siguruar vetëm nevojat bazike ushqimin, strehën, rrobat dhe përtej kësaj, asgjë.
Kështu, jeta u është reduktuar në një cikël mekanik mbijetese, të mbushur me lodhje, frikë dhe harresë.
Ndërsa hajdutët dhe të korruptuarit janë bërë pronarë të pasurisë dhe të ndikimit, njerëzit e zakonshëm janë të zënë me grindje e përçarje, duke harruar se bashkimi dhe drejtësia janë kusht për nder dhe fuqi.
Kur zemrat humbasin lidhjen me të Vërtetin,
njerëzit bien nga sytë e Zotit. Atëherë as udhëzimi nuk i gjen më, as ndihma nuk u vjen. Kështu humbja nuk është më thjesht politike, por shpirtërore e morale.
Në të vërtetë, rruga e shpëtimit është e thjeshtë,
por kërkon sinqeritet dhe vazhdimësi.
Sikur çdo mëngjes, çdo njeri i sinqertë të zgjohej
me një vendim të brendshëm që t’i afrohej Zotit
me diçka të vogël, të drejtë dhe të dobishme,
bota do të ndryshonte. Një vepër e mirë, një fjalë e ndershme, një qëndrim moral qoftë edhe i vogël
kur përsëritet çdo ditë me qëllim të pastër,
shndërrohet në dritë që ndriçon jetën e të gjithëve.
Imagjinoni sikur çdo mëngjes të lidhim një besëlidhje me Zotin: të bëjmë diçka për të ndihmuar njerëzit tanë,
për të mbrojtur të pafajshmit, për të ngritur ndërgjegjen.
Të mbledhim ndihma për Gazën,
të nxisim të tjerët drejt së mirës,
të bojkotojmë kompanitë që ushqejnë krimin,
të shpërndajmë fjalën që zbulon padrejtësinë,
të shkruajmë një artikull që zgjon ndërgjegjen publike.
Nëse çdo ditë do të bënim një hap të tillë,
nëse çdo zemër do të përkushtohej në heshtje e me qëllim, atëherë Zoti do ta kthente fytyrën e Tij drejt nesh, dhe kënaqësia e Tij do të zbriste mbi tokë si bekim, si paqe, si drejtësi.
Në fund, gjithçka fillon me një qëllim të pastër.
Nëse çdo njeri zgjohet me dëshirën për t’u bërë më i dobishëm, bota e tij e vogël do të ndriçojë,
dhe me të ndoshta edhe pjesë të botës së madhe.
Allahu na dhëntë saktësi dhe udhëzim.
