Ka çështje që duhet t’i sqarojmë
1. Dashuria e njeriut për vendin e vet është diçka, për të cilën është krijuar vetë shpirti njerëzor; Islami nuk e mohon këtë, sepse siç përmendëm nuk shkon kundër natyrës së shëndoshë.
Ky është edhe parimi i tij në gjithçka kah anon fitra, si: prirja për pronësi, instinkti seksual dhe dëshira për hakmarrje.
Kurani i Lartësuar e ka shoqëruar vrasjen e njerëzve me dëbimin nga atdheu, kur thotë:
“Sikur t’u kishim urdhëruar të vrisnit veten ose të dilnit prej shtëpive tuaja, vetëm një pakicë prej tyre do ta zbatonin.” (En-Nisa: 66).
Mirëpo Islami e përforcon këtë prirje natyrore, duke e lidhur dashurinë për atdheun me akiden; kështu ai e ngre këtë prirje, që të përputhet me nderin që Allahu ia ka dhënë njeriut.
2. Mbrojtja e njeriut për vendin e tij është çështje që Islami e kërkon haptazi;
Ai e ka bërë xhihadin detyrim personal për banorët e një vendi kur ai sulmohet – për burra e gra, për të rinj e pleq, sipas mundësisë së secilit.
3. Besimi në veçantinë dhe vlerën e disa vendeve është çështje e pranuar nga Islami.
Ka vende vlera e të cilave është vërtetuar me tekst: si dy Haremet e Shenjta dhe vendet e Sham-it, vlera e të cilave është sanksionuar në Librin e Allahut dhe në Sunetin autentik.
Allahu i Madhëruar thotë:
“I Madhëruar qoftë Ai që e shëtiti robërin e Vet natën nga Mesxhidi i Shenjtë te Mesxhidi Aksa, rrethinën e të cilit Ne e kemi bekuar.” (El-Isra: 1).
Po ashtu Profeti ﷺ i tha Abdullah ibn Hevâles – Allahu qoftë i kënaqur me të:
“Kape Shamin, sepse ajo është vendi më i mirësuar i Allahut në Tokën e Tij; Ai zgjedh për të më të mirët nga krijesat e Tij.”
Vlera e këtyre vendeve është sanksionuar për një shkak fetar ashtu si rasti i Mekës, ku ndodhet Shtëpia e Shenjtë, kibla e muslimanëve. Ditën e hixhretit, kur i Dërguari ﷺ u nda prej Mekës, u ndal në Hëzwër dhe iu drejtua Mekës duke thënë:
“Pasha Allahun, ti je vendi më i dashur për Allahun dhe më i dashuri për mua; sikur të mos më kishin nxjerrë banorët e tu, nuk do të isha larguar prej teje.”
Ajo ishte pra vendi më i dashur për Allahun, por kur shirku u shpall hapur në të, banorët e saj këmbëngulën në humbje, iu kundërvunë të Dërguari(Alejhi elatu ue selamdhe i munduan atë dhe besimtarët, sheriati e konsideroi atë dar kufri; besimtarëve u bë detyrë të bënin hixhret, ndërsa ata që qëndruan aty u quajtën “mizorë ndaj vetes së tyre”, siç thotë Allahu i Lartësuar (En-Nisa: 97–99).
4. Dashuria për vendin duhet të jetë e kufizuar me dispozitat e sheriatit;
Nuk lejohet që vendi të bëhet më i dashur për muslimanin sesa Allahu, i Dërguari i Tij dhe xhihadi në rrugën e Tij, përndryshe njeriu hyn në rrezikimin nga ndëshkimi i Allahut.
Allahu i Lartësuar thotë:
“Thuaj: Nëse etërit tuaj, bijtë tuaj, vëllezërit tuaj, bashkëshortet tuaja, fisi juaj, pasuria që keni fituar, tregtia që frikësoheni se mund të dështojë dhe shtëpitë që ju pëlqejnë – janë më të dashura për ju sesa Allahu, i Dërguari i Tij dhe lufta në rrugën e Tij, atëherë pritni derisa të vijë urdhri i Allahut; Allahu nuk i udhëzon njerëzit mëkatarë.” (Et-Teube: 24).
Dashuria për atdheun, mbrojtja e tij dhe dëshira për ta ngritur atë lart të gjitha këto janë çështje të mira dhe të kërkuara; Islami fton për to.
Por kjo është një gjë, ndërsa ta vësh atdheun në vend të akides është diçka krejt tjetër. Islami i lidhi pasuesit e vet me akiden e teuhidit.
Allahu i Lartësuar thotë:
“Feja e vërtetë pranë Allahut është Islami.” (Ali Imran: 19).
Dhe thotë:
“Kush kërkon fe tjetër përveç Islamit, nuk do t’i pranohet, dhe në botën tjetër do të jetë prej të humburve.” (Ali Imran: 85).
Ai e ndërtoi vëllazërinë mes muslimanëve mbi bazën e besimit, kur tha:
“Me të vërtetë, besimtarët janë vëllezër.” (El-Huxhurat: 10).
Dhe kur Islami e lidhi dashurinë për atdheun me akiden, pamë përgjatë historisë se ata që i ruajtën vendet e tyre, i mbrojtën dhe i ngritën lart emrin e tyre – ishin besimtarët e drejtë. Këto atdhe janë vendet e Islamit, dhe muslimanët janë mbrojtësit e tyre. Ngjarjet e historisë së afërt në Algjeri dhe në Sham e dëshmojnë qartë këtë të vërtetë.
Detyrat e bartësve të pushtetit
Prandaj, mbi bartësit e pushtetit në vendet tona bie detyra që t’ua bëjnë njerëzve të dashur vendet e tyre, në mënyrë që njeriu të ndiejë nxitjen e brendshme për t’i qëndruar besnik atdheut dhe për ta mbrojtur atë.
Kjo kërkon që ata t’u sigurojnë popujve të tyre gjërat e mëposhtme:
1. Respektin.
Kjo mungon në shtetet që drejtohen nga sundimtarë tiranë, të cilët nuk i lejojnë askujt të shprehë mendimin e tij apo të hapë gojën. Ata sundojnë mbi qafat e njerëzve, mendojnë se meritojnë bindje dhe madhërim nga të tjerët, ndërsa nuk i shikojnë njerëzit me vështrimin e respektit.
Islami, përkundrazi, e sheh të detyrueshëm respektin e muslimanit për muslimanin. Allahu i Lartësuar thotë: (El-Huxhurat: 11).
Profeti(Alejhi selatu ue selam) ka thënë:
“Mjafton e keqja për një njeri që ta përçmojë vëllanë e tij musliman. E tëra e muslimanit është e shenjtë për muslimanin: gjaku i tij, pasuria e tij dhe nderi i tij.”
2. Sigurimin e lirisë për njerëzit dhe garantimin e të drejtave të ligjshme njerëzore.
3. Sigurimin e sigurisë publike dhe kujdesit shëndetësor për njeriun dhe familjen e tij.
4. Hapjen e fushës për kreativitetin e njerëzve të aftë, duke u lehtësuar rrugët dhe mjetet që u nevojiten, në mënyrë që dhurata e tyre të jetë e madhe dhe e dobishme për umetin dhe njerëzimin mbarë, dhe që ata të shpërblehen për krijimtarinë e tyre me shpërblim të mjaftueshëm.
5. Vendosjen e drejtësisë për çdo individ në atdhe dhe trajtimin e drejtë të të gjitha shtresave të popullit.
6. Luftimin e varfërisë, injorancës, sëmundjes dhe korrupsionit.
Atëherë njeriu nuk do të mendojë të largohet prej vendit të vet, por do të qëndrojë në të dhe nuk do ta japë pasurinë e tij mendore e materiale për të tjerët. Mendjet e mërguara dhe kapacitetet e mëdha që janë larguar drejt Evropës dhe Amerikës do të kthehen, atëherë kur të ndiejnë se në vendin e tyre gëzojnë nder, siguri dhe dinjitet.
Allahu është i Plotfuqishëm mbi çështjen e Tij.
Falënderimi i qoftë Allahut, Zotit të botëve.
