Vëllai im musliman i sinqertë!
Dije (Allahu më dhëntë mua dhe ty qëndrueshmëri në të vërtetën) se ngushtimi ndaj thirrësve të së vërtetës, komplotet kundër reformatorëve dhe përballja me thirrjen për teuhid, pastërti e dëlirësi, nuk janë dukuri të reja në historinë e njerëzimit dhe as zhvillime të papritura në rrugën e davetit. Përkundrazi, ato përbëjnë një ligj hyjnor të pandryshueshëm, një prej suneteve të Allahut në sprovimin e robërve të Tij dhe në përplasjen e vazhdueshme ndërmjet së vërtetës dhe së pavërtetës.
Që nga përballja e parë ndërmjet Ademit (alejhi selam) dhe Iblisit, e pavërteta nuk është pajtuar kurrë me përhapjen e së vërtetës, me lartësimin e pastërtisë dhe as me çlirimin e thirrjes islame nga prangat e epsheve, dyshimeve dhe interesave të prishura.
Allahu i Madhëruar na ka rrëfyer se shumë prej popujve të pejgamberëve nuk iu kundërvunë argumenteve të të dërguarve me argumente më të forta, as nuk iu përgjigjën thirrjes së tyre me prova e sqarime. Përkundrazi, ata zgjodhën rrugën e shpifjes, dëbimit, kërcënimit, vrasjes dhe djegies.
Allahu i Lartësuar thotë për popullin e Pejgamberit Lut (alejhi selam):
“Përgjigjja e popullit të tij nuk ishte tjetër veçse të thoshin: ‘Dëbojeni familjen e Lutit nga qyteti juaj, sepse ata janë njerëz që duan të jetojnë të pastër.’”
(El-A‘raf, 82)
Ndërsa për popullin e Pejgamberit Ibrahim (alejhi selam), Allahu thotë:
“Përgjigjja e popullit të tij nuk ishte tjetër veçse të thoshin: ‘Vriteni ose digjeni!’ Por Allahu e shpëtoi atë nga zjarri. Me të vërtetë, në këtë ka shenja për një popull që beson.”
(El-Ankebut, 24)
Ndalu dhe medito: si u shndërrua pastërtia në akuzë në sytë e të korruptuarve; si u konsiderua reforma një krim nga ithtarët e së pavërtetës; dhe si nuk gjetën asnjë përgjigje përballë dritës së shpalljes, përveç dëbimit, vrasjes ose djegies!
Megjithatë, besimtari mendjemprehtë nuk e humb guximin për shkak të gjatësisë së rrugës, nuk mashtrohet nga shumica e kundërshtarëve dhe nuk e konsideron sprovën si shenjë të braktisjes nga Allahu. Rruga e pejgamberëve ka qenë gjithmonë e mbushur me sprova, por fundi i saj është i kurorëzuar me triumf për njerëzit e besimit, durimit dhe devotshmërisë.
Megjithatë, duhet ditur se jo kushdo që pretendon se është në të vërtetën, është domosdoshmërisht prej ithtarëve të saj; as çdo kundërshtim mund të etiketohet si komplot. Peshorja që dallon të drejtën nga e padrejta është shpallja hyjnore, e shoqëruar me sinqeritet, drejtësi, urtësi dhe ndjekje të saktë të udhëzimit profetik.
Prandaj, ai që mbështetet në argument të qartë nga Zoti i tij, kapet fort pas Kuranit dhe Sunetit, ecën sipas kuptimit të selefit të këtij umeti dhe imamëve të udhëzimit – në krye të tyre katër imamët – është i sinqertë në këshillën për umetin, i mëshirshëm me njerëzit, i palëkundur në të vërtetën dhe i durueshëm përballë sprovave, le të vazhdojë rrugën e tij me zemër të qetë dhe shpirt të sigurt. Le të mos i kushtojë rëndësi shpifjeve të shpifësve dhe as kurtheve të komplotuesve, sepse përfundimi i mirë u takon të devotshmëve, fitorja vjen me durimin dhe lehtësimi shoqëron vështirësinë.
Prandaj, qëndro i palëkundur në të vërtetën pa u bërë mendjemadh; bëhu i durueshëm pa rënë në dëshpërim; dhe thirr tek Allahu pa u udhëhequr nga ndjenja e hakmarrjes. E pavërteta mund ta ngrejë zhurmën e saj dhe të dominojë përkohësisht skenën, por drita e së vërtetës mbetet e pashuar, ndërsa përfundimi i mirë u takon gjithmonë të devotshmëve.
— Abdullah el-Etheri
