Përmbledhur dhe renditur nga:
Akil Batil Esh-Shemeri
Botimi i parë
1446 H / 2024 M
⸻
Me emrin e Allahut, Mëshiruesit, Mëshirëbërësit
Falënderimi i takon vetëm Allahut. Paqja dhe bekimet qofshin mbi atë pas të cilit nuk ka më pejgamber.
Më tej:
Kthimi te Libri i Allahut, kuptimi i tij dhe meditimi mbi të, është realizimi i qëllimit për të cilin ai është zbritur. Nuk ka humbur asnjë popull e asnjë individ, veçse për shkak të largimit nga ky Kuran.
Lumturia, përmirësimi i umetit dhe fuqizimi në tokë janë synim i të gjithëve. Allahu i Madhëruar i ka përmendur në këtë Kuran shkaqet që çojnë drejt tyre. Prandaj, nuk duhet të habitemi nga ky konfuzion dhe kjo çoroditje që shohim te individët, grupet dhe shtetet. Allahu është Ai prej të Cilit kërkohet ndihma.
Vëllai im i dashur!
Po t’i paraqes këto dobi, të cilat i kam përzgjedhur dhe nxjerrë nga historia e Musait (alejhi selam) me Faraonin, vetëm nga Surja El-A’raf, gjatë leximit tim të librit “El-Muhtesar fi Et-Tefsir” (Komenti i Shkurtuar i Kuranit).
Për çdo dobi kam përmendur argumentin përkatës, duke shpresuar nga Allahu dobinë dhe shpërblimin.
Dobia e parë
Në historinë e Musait (alejhi selam) me Faraonin, Kurani na rrëfen historitë e popujve të mëparshëm për t’i forcuar besimtarët dhe për t’i paralajmëruar mohuesit.
Allahu i Madhëruar thotë:
“Ato janë vendbanimet, nga të cilat Ne po të tregojmë disa nga ngjarjet e tyre. Të dërguarit e tyre u kishin sjellë argumente të qarta, por ata nuk ishin të tillë që të besonin atë që më parë e kishin përgënjeshtruar. Kështu Allahu ua vulos zemrat mohuesve.”
(El-A’raf, 101)
Dobia: Historia në Kuran nuk rrëfehet për argëtim apo për kulturë të përgjithshme, por për edukim, këshillë, forcimin e besimit dhe paralajmërimin nga rruga e mohuesve.
Dobia e dytë
Në historinë e Musait (alejhi selam) me Faraonin, Allahu na mëson se çrregullimi (fesadi) në tokë është ndër veprat më të shëmtuara, ndërsa dënimi i shkatërruesve është i rëndë, ashtu siç ndodhi me Faraonin.
Allahu i Madhëruar thotë:
“Pastaj, pas tyre, Ne e dërguam Musain me argumentet Tona te Faraoni dhe paria e tij, por ata u sollën padrejtësisht ndaj tyre. Shiko pra, si ishte përfundimi i shkatërruesve.”
(El-A’raf, 103)
Dobia: Çdo formë e korrupsionit, padrejtësisë dhe shkatërrimit në tokë ka pasoja. Historia e Faraonit është dëshmi se fundi i shkatërruesve është humbja.
Dobia e tretë
Në historinë e Musait (alejhi selam) me Faraonin, Allahu na tregon se Faraoni ishte në të vërtetë një rob i përulur dhe i pafuqishëm. Po të kishte qenë i fuqishëm, nuk do të kishte pasur nevojë të kërkonte ndihmën e magjistarëve për t’u përballur me Musain (alejhi selam).
Allahu i Madhëruar thotë:
“Ata thanë: ‘Shtyje atë dhe vëllanë e tij për më vonë dhe dërgo nëpër qytete njerëz që të mbledhin (magjistarët), të cilët do të sjellin te ti çdo magjistar të zotin.’”
(El-A’raf, 111–112)
Dobia: Kush mbështetet te mashtrimi, propaganda dhe njerëzit për të mbrojtur pushtetin e tij, tregon dobësinë e vet. Fuqia e vërtetë nuk ka nevojë për mashtrim.
Dobia e katërt
Në historinë e Musait (alejhi selam) me Faraonin, Allahu na mëson se qëndrimi i magjistarëve dhe shpallja e besimit të tyre me guxim e sinqeritet, dëshmon se njeriu, kur çlirohet nga pasionet dhe dorëzohet para arsyes së shëndoshë, e pranon të vërtetën sapo ajo t’i bëhet e qartë.
Allahu i Madhëruar thotë:
“Magjistarët ranë në sexhde. Ata thanë: ‘Ne besuam në Zotin e botëve, Zotin e Musait dhe Harunit.’”
(El-A’raf, 120–122)
Dobia: Pengesa më e madhe për pranimin e së vërtetës nuk është mungesa e argumenteve, por ndjekja e epshit dhe krenarisë. Kur zemra është e sinqertë, argumenti mjafton për ta udhëzuar njeriun.
Dobia e pestë
Në historinë e Musait (alejhi selam) me Faraonin, Allahu na tregon qëndrimin e Faraonit ndaj magjistarëve pasi ata shpallën besimin e tyre me guxim. Ai i kërcënoi se do t’ua priste duart dhe këmbët në mënyrë të kryqëzuar dhe do t’i kryqëzonte në trungjet e hurmave për t’i poshtëruar. Por ata iu përgjigjën me besim të palëkundur.
Allahu i Madhëruar thotë:
“Ata thanë: ‘Ne do të kthehemi te Zoti ynë. Ti hakmerresh ndaj nesh vetëm pse besuam në argumentet e Zotit tonë, kur ato na erdhën. O Zoti ynë! Na jep durim të madh dhe bëj që të vdesim si muslimanë.’”
(El-A’raf, 125–126)
Dobia: Besimi i vërtetë i jep njeriut forcë që të mos lëkundet para kërcënimeve, torturës apo pushtetit të padrejtë. Ai që e njeh Allahun, nuk frikësohet nga krijesat.
Dobia e gjashtë
Në historinë e Musait (alejhi selam) me Faraonin, Allahu na tregon se ata që përfitojnë nga pushteti i padrejtë janë zakonisht nxitësit më të mëdhenj të tij. Ata e nxisnin dhe e provokonin Faraonin që të luftonte Musain (alejhi selam) dhe besimtarët, sepse vazhdimi i sundimit të Faraonit nënkuptonte vazhdimin e privilegjeve dhe interesave të tyre.
Allahu i Madhëruar thotë:
“Paria e popullit të Faraonit tha: ‘A do ta lësh Musain dhe popullin e tij të bëjnë shkatërrime në tokë, ndërsa ai të braktisë ty dhe zotat e tu?’ Ai tha: ‘Do t’ua vrasim djemtë e do t’i lëmë gjallë gratë e tyre. Ne kemi pushtet të plotë mbi ta.’”
(El-A’raf, 127)
Dobia: Shpesh, tiranët nuk veprojnë vetëm. Ata mbështeten nga njerëz që ushqehen me padrejtësinë e tyre dhe i nxisin të vazhdojnë shtypjen për të ruajtur interesat personale.
Dobia e shtatë
Musai (alejhi selam), duke e këshilluar popullin e tij, u tha:
“O populli im! Kërkoni ndihmë vetëm prej Allahut për largimin e dëmit dhe sjelljen e dobisë. Bëni durim ndaj sprovës në të cilën ndodheni. Toka është e Allahut; Ai ia jep trashëgimi kujt të dojë prej robërve të Tij. Fundi i mirë u takon të devotshmëve.”
Allahu i Madhëruar thotë:
“Musai i tha popullit të tij: ‘Kërkoni ndihmë te Allahu dhe bëni durim. Vërtet, toka është e Allahut; Ai ia jep trashëgimi kujt të dojë prej robërve të Tij, ndërsa fundi i mirë u takon të devotshmëve.’”
(El-A’raf, 128)
Dobia: Besimtari nuk e lidh shpresën me fuqinë e njerëzve, por me Allahun. Durimi dhe mbështetja tek Allahu janë rruga drejt fitores, edhe nëse sprova zgjat.
Dobia e tetë
Kur bijtë e Israilit i thanë Musait:
“O Musa! Ne jemi torturuar para ardhjes sate dhe vazhdojmë të torturohemi edhe pas ardhjes sate.”
Musai (alejhi selam), duke i këshilluar dhe duke ua dhënë lajmin e mirë të çlirimit, u tha:
“Ndoshta Zoti juaj do ta shkatërrojë armikun tuaj dhe do t’ju bëjë ju trashëgimtarë në tokë, për të parë se si do të veproni.”
Allahu i Madhëruar thotë:
“Ata thanë: ‘Ne u torturuam para se të vije ti dhe edhe pasi erdhe.’ Ai tha: ‘Ndoshta Zoti juaj do ta shkatërrojë armikun tuaj dhe do t’ju bëjë ju sundues në tokë, pastaj do të shohë se si do të veproni.’”
(El-A’raf, 129)
Dobia: Besimtari nuk ua fsheh njerëzve realitetin e sprovës, por ua forcon shpresën në premtimin e Allahut. Pas çdo vështirësie mund të vijë çlirimi, por fitorja është edhe provë për të parë nëse njerëzit do ta falënderojnë Allahun apo do ta mohojnë Atë.
Dobia e nëntë
Në historinë e Musait (alejhi selam) me Faraonin, Allahu na mëson se padrejtësia dhe korrupsioni janë ndër shkaqet e mungesës së shiut, varfërisë ekonomike dhe pakësimit të bereqetit.
Allahu i Madhëruar thotë:
“Ne e goditëm popullin e Faraonit me vite thatësire dhe me pakësim të prodhimeve, që të merrnin mësim.”
(El-A’raf, 130)
Dobia: Fatkeqësitë kolektive nuk janë gjithmonë dukuri natyrore. Ato mund të jenë edhe paralajmërime hyjnore që njerëzit të kthehen tek Allahu, të pendohen dhe të braktisin padrejtësinë.
Dobia e dhjetë
Në historinë e Musait (alejhi selam) me Faraonin, Allahu na mëson se forca e individëve dhe e kombeve shuhet përballë fuqisë së Allahut, ndërsa besimi në Allahun është burimi i çdo force të vërtetë.
Allahu i Madhëruar thotë:
“Ne u hakmorëm ndaj tyre dhe i fundosëm në det, sepse i përgënjeshtruan argumentet Tona dhe ishin të shkujdesur ndaj tyre.”
(El-A’raf, 136)
Dobia: Nuk ka ushtri, pushtet apo qytetërim që mund të qëndrojë përballë vendimit të Allahut. Forca e vërtetë buron nga besimi dhe bindja ndaj Tij, jo nga pasuria apo armët.
Dobia e njëmbëdhjetë
Në historinë e Musait (alejhi selam) me Faraonin, Allahu na mëson se Ai i shkatërron tiranët, sado e madhe të jetë fuqia e tyre dhe sado gjatë të zgjasë sundimi i tyre.
Allahu i Madhëruar thotë:
“Kur Ne ua larguam dënimin deri në afatin që duhej ta arrinin, ata e thyen premtimin. Atëherë Ne u hakmorëm ndaj tyre dhe i fundosëm në det, sepse i përgënjeshtruan argumentet Tona dhe ishin të shkujdesur ndaj tyre.”
(El-A’raf, 135–136)
Dobia: Allahu mund t’u japë afat zullumqarëve, por kjo nuk do të thotë se Ai është i kënaqur me ta. Kur të vijë koha e caktuar prej Tij, askush nuk mund ta pengojë dënimin e tyre.
Dobia e dymbëdhjetë
Në historinë e Musait (alejhi selam) me Faraonin, Allahu i shpërblen robërit e Tij besimtarë dhe të durueshëm duke u dhënë pushtet në tokë, pasi më parë ishin të shtypur dhe të dobët.
Allahu i Madhëruar thotë:
“Ne ua dhamë në trashëgimi atyre njerëzve që ishin shtypur, lindjen dhe perëndimin e tokës që Ne e kishim bekuar. U përmbush fjala e mirë e Zotit tënd për bijtë e Israilit, për shkak të durimit të tyre. Ndërsa shkatërruam atë që ndërtonte Faraoni dhe populli i tij, si dhe gjithçka që ngrinin.”
(El-A’raf, 137)
Dobia: Durimi në bindje ndaj Allahut dhe qëndrueshmëria përballë sprovave janë ndër shkaqet më të mëdha të fitores, të fuqizimit dhe të trashëgimit të tokës.
Dobia e trembëdhjetë
Në historinë e Musait (alejhi selam) me Faraonin, Allahu na tregon se një nga shenjat e poshtërimit të një umeti është kur ai fillon ta quajë të bukur të shëmtuarën dhe të shëmtuar të bukurën, vetëm duke u mbështetur në mendimet dhe epshet e veta.
Kjo u shfaq kur bijtë e Israilit, sapo kaluan detin, panë një popull të përkushtuar pas idhujve të tyre dhe i thanë Musait:
“O Musa! Na bëj edhe neve një zot, ashtu siç kanë ata zota.” Ai tha: “Vërtet, ju jeni një popull që nuk dini.”
(El-A’raf, 138)
Dobia: Kur njeriu ndjek dëshirat dhe jo shpalljen, mund të arrijë deri aty sa ta admirojë devijimin dhe ta kërkojë atë, edhe pasi Allahu e ka shpëtuar dhe e ka nderuar me besim.
Dobia e katërmbëdhjetë
Në historinë e Musait (alejhi selam) me Faraonin, Allahu na mëson se reformimi i umetit dhe mbyllja e dyerve të korrupsionit e të shkatërrimit është një nga synimet më të larta të pejgamberëve dhe të thirrësve në fenë e Allahut.
Allahu i Madhëruar thotë:
“Musai i tha vëllait të tij Harunit: ‘Më zëvendëso te populli im, përmirëso gjendjen e tyre dhe mos ndiq rrugën e shkatërruesve.’”
(El-A’raf, 142)
Dobia: Thirrësi nuk mjaftohet vetëm me urdhërimin për të mirë, por përpiqet edhe të mbyllë çdo rrugë që çon drejt së keqes dhe prishjes.
Dobia e pesëmbëdhjetë
Në historinë e Musait (alejhi selam) me Faraonin, Allahu na mëson se umeti është i nderuar, i fortë dhe i respektuar për sa kohë që mbahet fort pas fesë së tij. Kur e neglizhon atë, bie në poshtërim dhe humbje.
Këtë e kuptojmë nga urdhri i Allahut drejtuar Musait:
“Merre atë (Teuratin) me vendosmëri dhe urdhëroje popullin tënd të përmbahet fort pas mësimeve më të mira të tij.”
(El-A’raf, 145)
dhe nga fjala e Tij:
“Unë do t’ju tregoj vendbanimin e të pabindurve.”
(El-A’raf, 145–146)
Dobia: Madhështia e një populli nuk matet me pasurinë, teknologjinë apo numrin e tij, por me përkushtimin ndaj udhëzimit të Allahut. Kur ai largohet nga feja, humbet edhe nderi, edhe fuqia.
Dobia e gjashtëmbëdhjetë
Në historinë e Musait (alejhi selam) me Faraonin, Allahu na mëson se Sheriati duhet të pranohet me vendosmëri, seriozitet dhe vendim të palëkundur për t’iu bindur atij dhe për të zbatuar çdo gjë që ai urdhëron për përmirësimin e individit dhe të shoqërisë, si dhe për pengimin e shkatërrimit dhe korrupsionit.
Allahu i Madhëruar i tha Musait:
“Merre atë që të kam dhënë dhe bëhu prej falënderuesve.”
(El-A’raf, 144)
Po ashtu tha:
“Merre atë me vendosmëri dhe urdhëroje popullin tënd të zbatojë pjesët më të mira të tij.”
(El-A’raf, 145)
Dobia: Nuk mjafton ta njohësh fenë. Besimtari është i obliguar ta marrë atë me seriozitet, ta zbatojë me vendosmëri dhe të jetë i palëkundur në bindjen ndaj Allahut.
Dobia e shtatëmbëdhjetë
Në historinë e Musait (alejhi selam) me Faraonin, Allahu na mëson se zemërimi i muslimanit duhet të jetë për hir të Allahut dhe jo për interesat e veta personale. Gjithashtu, ai duhet të kthehet shpejt tek e vërteta sapo t’i kujtohet ose t’i sqarohet gabimi.
Kur Musai (alejhi selam) u zemërua me popullin e tij për shkak të adhurimit të viçit, Haruni i tha:
“O biri i nënës sime! Populli më konsideroi të dobët dhe gati sa nuk më vrau…”
(El-A’raf, 150)
Atëherë Musai (alejhi selam), pasi iu sqarua gjendja, tha:
“O Zoti im! Më fal mua dhe vëllanë tim dhe na fut në mëshirën Tënde, sepse Ti je Mëshiruesi më i Mëshirshëm.”
(El-A’raf, 151)
Dobia: Besimtari mund të zemërohet kur shkelen kufijtë e Allahut, por nuk këmbëngul në zemërimin e tij kur i bëhet e qartë e vërteta. Ai kthehet menjëherë tek drejtësia, kërkon falje dhe nuk e lejon egon të mbizotërojë.
Dobia e tetëmbëdhjetë
Në historinë e Musait (alejhi selam) me Faraonin, Allahu na mëson se gabimi në ixhtihad (përpjekjen për të arritur një gjykim) nuk e arsyeton njeriun kur argumenti është bërë i qartë dhe kur mbi të zbatohen dispozitat e Sheriatit. Kjo është ajo që dijetarët e fikhut e quajnë: “te’uili i pavlefshëm” (interpretim i gabuar që nuk pranohet si arsyetim).
Kjo shihet në qëndrimin e Musait (alejhi selam) ndaj popullit të tij pasi adhuruan viçin. Edhe pse ata pretenduan një lloj arsyetimi, Allahu nuk e pranoi atë si justifikim për shirkun dhe devijimin.
Dobia: Jo çdo interpretim apo arsyetim e shfajëson njeriun. Kur argumenti i qartë i Allahut dhe i të Dërguarit ﷺ është i pranishëm, detyrë është nënshtrimi ndaj tij, jo ndjekja e justifikimeve dhe interpretimeve të kota.
Po vazhdoj me përkthimin besnik të materialit.
Dobia e nëntëmbëdhjetë
Në historinë e Musait (alejhi selam) me Faraonin, Allahu na mëson se pendimi i sinqertë është shkak për faljen e gjynaheve, sado të mëdha qofshin ato, ndërsa këmbëngulja në mëkat është shkak i shkatërrimit.
Kur Musai (alejhi selam) u kthye te populli i tij dhe pa se ata kishin adhuruar viçin, ai u pendua para Allahut dhe kërkoi falje për veten dhe për vëllanë e tij. Allahu më pas sqaroi se mëshira e Tij përfshin ata që pendohen, besojnë dhe përmirësohen.
Dobia: Dyert e pendimit mbeten të hapura për çdo rob përderisa nuk i ka ardhur vdekja. Allahu e do robin që kthehet tek Ai me sinqeritet.
Dobia e njëzetë
Në historinë e Musait (alejhi selam) me Faraonin, Allahu na mëson se mëshira e Tij është e gjerë dhe përfshin çdo gjë, por mëshira e veçantë në Ditën e Kiametit u takon besimtarëve të devotshëm.
Allahu i Madhëruar thotë:
“Mëshira Ime përfshin çdo gjë. Unë do ta caktoj atë për ata që janë të devotshëm, japin zekatin dhe besojnë në argumentet Tona.”
(El-A’raf, 156)
Dobia: Nuk mjafton të mbështetesh vetëm në shpresën për mëshirën e Allahut. Ajo kërkon besim të vërtetë, devotshmëri dhe bindje ndaj urdhrave të Tij.
Dobia e njëzetenjëtë
Në historinë e Musait (alejhi selam) me Faraonin, Allahu na mëson se zgjedhja e njerëzve të mirë dhe të drejtë për përgjegjësi është një parim profetik.
Kur Musai (alejhi selam) u caktua të paraqitej para Allahut, ai zgjodhi nga populli i tij shtatëdhjetë burra.
Allahu i Madhëruar thotë:
“Musai zgjodhi shtatëdhjetë burra nga populli i tij për takimin Tonë.”
(El-A’raf, 155)
Dobia: Përgjegjësitë e mëdha nuk u besohen kujtdo. Islami na mëson që të zgjidhen njerëzit më të mirë, më të besueshëm dhe më të denjë për të përfaqësuar umetin.
Dobia e njëzetedyta
Në historinë e Musait (alejhi selam) me Faraonin, Allahu na mëson se pasimi i të Dërguarit Muhamed ﷺ është shkaku më i madh për të fituar mëshirën e Allahut, faljen e Tij dhe shpëtimin në dynja e në ahiret.
Allahu i Madhëruar thotë:
“Ata që e pasojnë të Dërguarin, Pejgamberin analfabet, të cilin e gjejnë të përshkruar tek ata në Teurat dhe në Inxhil; ai i urdhëron për të mirën, i ndalon nga e keqja, ua lejon gjërat e mira dhe ua ndalon të këqijat, ua heq barrët e rënda dhe prangat që kishin mbi vete. Ata që besojnë në të, e nderojnë, e ndihmojnë dhe ndjekin dritën që është zbritur me të, pikërisht ata janë të shpëtuarit.”
(El-A’raf, 157)
Dobia: Shpëtimi nuk arrihet vetëm me pretendime apo me përkatësi. Ai arrihet duke besuar në Pejgamberin ﷺ, duke e nderuar, ndihmuar dhe ndjekur udhëzimin e tij.
Dobia e njëzetetretë
Në historinë e Musait (alejhi selam) me Faraonin, Allahu na mëson se misioni i të gjithë pejgamberëve ishte një: thirrja në teuhid (njësimin e Allahut) dhe në adhurimin vetëm të Tij.
Allahu i Madhëruar thotë:
“Thuaj: O njerëz! Unë jam i Dërguari i Allahut për të gjithë ju, Atij i përket sundimi i qiejve dhe i tokës. Nuk ka të adhuruar tjetër me të drejtë përveç Tij. Ai jep jetë dhe jep vdekje. Prandaj besoni Allahun dhe të Dërguarin e Tij…”
(El-A’raf, 158)
Dobia: Feja e të gjithë pejgamberëve është një në themel: adhurimi i Allahut të Vetëm dhe nënshtrimi ndaj Tij.
Dobia e njëzetekatërta
Në historinë e Musait (alejhi selam) me Faraonin, Allahu na mëson se edhe brenda një populli ku përhapen devijimi dhe mëkatet, gjithmonë mbetet një grup që qëndron në të vërtetën, udhëzon njerëzit dhe gjykon me drejtësi.
Allahu i Madhëruar thotë:
“Nga populli i Musait ishte një grup që udhëzonte me të vërtetën dhe me të gjykonte drejt.”
(El-A’raf, 159)
Dobia: Allahu nuk e lë tokën pa njerëz që mbrojnë të vërtetën. Edhe kur e keqja përhapet, gjithmonë do të ketë besimtarë që e mbajnë lart fenë e Allahut, udhëzojnë të tjerët dhe gjykojnë me drejtësi.
Dobia e njëzetepestë
Në historinë e Musait (alejhi selam) me Faraonin, Allahu na mëson se ndarja dhe organizimi i njerëzve për interesa të dobishme është e ligjshme kur synon rregullin, drejtësinë dhe realizimin e interesit të përgjithshëm.
Allahu i Madhëruar thotë:
“Ne i ndamë ata në dymbëdhjetë fise, në bashkësi të veçanta…”
(El-A’raf, 160)
Dobia: Organizimi i njerëzve, shpërndarja e përgjegjësive dhe administrimi i drejtë janë prej shkaqeve të stabilitetit dhe të suksesit të një shoqërie. Sheriati nuk nxit kaosin, por rregullin dhe disiplinën.
Dobia e njëzetegjashtë
Në historinë e Musait (alejhi selam) me Faraonin, Allahu na kujton begatitë e shumta që u dha bijve të Israilit, megjithëse ata shpesh tregonin mangësi në falënderim.
Allahu i Madhëruar përmend se Ai:
* nxori për ta dymbëdhjetë burime uji nga guri;
* i mbuloi me re për t’i mbrojtur nga nxehtësia;
* u zbriti mennen dhe selvanë si furnizim;
* u tha:
“Hani nga të mirat me të cilat ju kemi furnizuar.”
(El-A’raf, 160)
Dobia: Begatitë e Allahut kërkojnë falënderim dhe bindje. Kur njeriu i përdor ato në bindje ndaj Allahut, ato shtohen; kur i mohon ose i përdor në mëkat, ai i ekspozohet humbjes së tyre.
Dobia e njëzeteshtatë
Në historinë e Musait (alejhi selam) me Faraonin, Allahu na mëson se padrejtësia e njeriut kthehet kundër vetë atij dhe nuk i sjell Allahut asnjë dëm.
Allahu i Madhëruar thotë:
“Ata nuk Na bënë padrejtësi Ne, por i bënë padrejtësi vetvetes.”
(El-A’raf)
Dobia: Çdo mëkat, padrejtësi dhe shkelje e urdhrave të Allahut e dëmton vetë njeriun. Allahu është i Pavarur nga robërit e Tij; përfitimi i bindjes dhe dëmi i mosbindjes u kthehen vetëm krijesave.
Dobia e njëzetetetë
Në historinë e Musait (alejhi selam) me Faraonin, Allahu na mëson se shkelja e urdhrave të Allahut dhe mashtrimi për t’i anashkaluar ato është shkak i zemërimit dhe ndëshkimit të Tij.
Allahu i Madhëruar përmend historinë e banorëve të një qyteti pranë detit, të cilët u sprovuan me ndalimin e peshkimit ditën e shtunë. Ata përdorën hile për ta anashkaluar urdhrin e Allahut, duke menduar se do t’i shpëtonin gjykimit të Tij. Por Allahu i ndëshkoi për mashtrimin dhe mosbindjen e tyre.
Dobia: Allahu nuk shikon vetëm pamjen e veprave, por edhe qëllimet dhe mënyrat. Hilet për ta bërë të lejuar atë që Allahu e ka ndaluar nuk e ndryshojnë gjykimin e Tij.
Dobia e njëzetenëntë
Në historinë e Musait (alejhi selam) me Faraonin, Allahu na mëson se urdhërimi për të mirën dhe ndalimi nga e keqja është detyrë e besimtarëve, edhe nëse shumë njerëz nuk e pranojnë këshillën.
Kur disa njerëz i qortuan ata që vazhdonin të këshillonin shkelësit e së shtunës, ata u përgjigjën:
“Që të kemi një arsyetim para Zotit tuaj dhe ndoshta ata do të bëhen të devotshëm.”
(El-A’raf, 164)
Dobia: Besimtari nuk e lë këshillimin vetëm sepse njerëzit nuk e dëgjojnë. Ai e kryen detyrën e tij për hir të Allahut, me shpresën se dikush do të udhëzohet ose që ai të ketë argument para Allahut në Ditën e Gjykimit.
Dobia e tridhjetë
Në historinë e Musait (alejhi selam) me Faraonin, Allahu na mëson se shpëtimi u takon atyre që kapen fort pas fesë së Tij, ndërsa shkatërrimi u takon atyre që këmbëngulin në mosbindje dhe krenari.
Historia e Musait (alejhi selam) me Faraonin, ashtu siç është rrëfyer në suren El-A’raf, është një shkollë e madhe edukimi. Ajo na mëson se:
* e vërteta triumfon, edhe nëse përballet me forcën e tiranëve;
* durimi është çelësi i fitores;
* mbështetja tek Allahu është arma më e fuqishme e besimtarit;
* fundi i mirë u takon gjithmonë të devotshmëve.
Dobia: Kush i përmbahet Librit të Allahut dhe udhëzimit të pejgamberëve, ai do të jetë prej të shpëtuarve. Ndërsa ai që ndjek mendjemadhësinë, epshin dhe padrejtësinë, fundi i tij është humbja, sado i madh të jetë pushteti i tij në këtë botë.
Përfundoi përkthimi i librit “Tridhjetë dobi nga historia e Musait (alejhi selam) me Faraonin”.
