Kur kriza e brendshme e pushtetit, zhvendoset në një debat artificial mbi shqiptarët e Kosovës dhe rolin e Albin Kurtit
Në politikë ekziston një rregull i vjetër: kur një pushtet fillon të ndiejë konsumimin e tij të brendshëm, shpesh kërkon ta zhvendosë debatin drejt një armiku të jashtëm ose një konflikti të ri. Kjo duket se është strategjia që po ndjek sot Edi Rama përballë rritjes së pakënaqësisë publike dhe protestave të opozitës.
Në vend që vëmendja të përqendrohet te korrupsioni, largimi masiv i të rinjve, rënia demografike, kostot e larta të jetesës, kriza e përfaqësimit politik dhe lodhja e një pushteti që po hyn në dekadën e dytë të qeverisjes, debati publik po drejtohet në një terren krejt tjetër: te pjesëmarrja e shqiptarëve nga Kosova dhe Maqedonia e Veriut në protestat e zhvilluara në Tiranë.
Kjo nuk duket si rastësi. Përkundrazi, ngjan me një përpjekje të mirëmenduar për të relativizuar mesazhin e protestës dhe për ta zhvendosur diskutimin nga arsyet që i nxjerrin qytetarët në rrugë te identiteti i atyre që marrin pjesë në të.
Pikërisht në këtë linjë duhen lexuar deklaratat e Edi Ramës, të ministrit të Drejtësisë Ulsi Manja dhe të ministrit të Brendshëm Besfort Lamallari. Në vend që pjesëmarrja e shqiptarëve nga Kosova të shihet si një shprehje normale e solidaritetit kombëtar dhe qytetar, ajo po paraqitet në mënyrë të tërthortë si një problem politik, si një ndikim i jashtëm apo si një element që kërkon shpjegim.
Kjo është një strategji e rrezikshme. Sepse shqiptarët e Kosovës nuk janë të huaj në Tiranë. Ashtu si shqiptarët e Shqipërisë nuk janë të huaj në Prishtinë, Tetovë, Gostivar apo Ulqin. Për dekada të tëra, shqiptarët kanë luftuar pikërisht kundër logjikës që i ndante sipas kufijve shtetërorë.
Sot, paradoksalisht, po dëgjojmë nga eksponentë të qeverisë shqiptare një gjuhë që krijon përshtypjen se pjesëmarrja e shqiptarëve nga Kosova në jetën publike të Shqipërisë duhet parë me dyshim.
Nëse pjesëmarrja e qytetarëve nga Kosova në një protestë në Tiranë konsiderohet automatikisht si “ndikim”, “ndërhyrje” apo “instrumentalizim”, atëherë po ndërtohet një vijë ndarëse që nuk ka ekzistuar kurrë në ndërgjegjen kombëtare shqiptare.
Kufijtë shtetërorë po trajtohen si kufij identitarë dhe politikë. Dhe ky është një hap prapa. Akoma më shqetësuese është përfshirja në këtë debat e Kryeministrit të Kosovës, Albin Kurti.
Pavarësisht bindjeve politike që secili mund të ketë për të, Kurti është kryeministri i zgjedhur i Kosovës dhe përfaqëson një institucion kushtetues të shtetit të Kosovës.
Përpjekjet për ta tërhequr në konfliktet e brendshme politike të Shqipërisë dhe për ta paraqitur si faktor të zhvillimeve të opozitës shqiptare duken si pjesë e të njëjtës strategji: krijimi i një kundërshtari të ri politik për të shmangur debatin mbi problemet reale të vendit.
Në vend që të diskutohet për arsyet e pakënaqësisë qytetare, për gjendjen e ekonomisë, për emigrimin rekord, për korrupsionin apo për standardin e jetesës, opinioni publik ftohet të merret me pyetjen se kush erdhi në protestë dhe nga cili qytet apo shtet erdhi.
Kjo është një teknikë e njohur politike. Kur nuk mund të dobësosh mesazhin, përpiqesh të diskreditosh mesazherin. Kur nuk mund të fitosh debatin mbi problemet, krijon një debat tjetër.
Por kjo lojë ka një kosto shumë më të madhe sesa fitimi i disa pikëve në betejën e ditës. Për herë të parë pas shumë vitesh po promovohet zyrtarisht një narrativë që dallon mes “shqiptarëve të këtej kufirit” dhe “shqiptarëve të andej kufirit”.
Po krijohet përshtypja se solidariteti kombëtar është i pranueshëm vetëm kur i shërben pushtetit, por bëhet problematik kur shfaqet në mbështetje të kauzave që pushteti nuk i pëlqen.
Një qasje e tillë nuk dëmton vetëm opozitën dhe as vetëm protestat e momentit. Ajo dëmton marrëdhëniet mes shqiptarëve në rajon. Dëmton besimin reciprok. Dëmton bashkëpunimin ekonomik, kulturor dhe politik. Dëmton vetë idenë e një hapësire shqiptare që bashkëpunon natyrshëm pavarësisht kufijve shtetërorë.
Ky është një kapital që është ndërtuar me shumë mund gjatë dekadave të fundit. Ai nuk është produkt i një qeverie apo i një partie politike. Është rezultat i sakrificave historike, i lidhjeve familjare, i bashkëpunimit kulturor dhe i një ndjenje të përbashkët përkatësie që ka mbijetuar pavarësisht çdo pengese.
Prandaj rreziku i kësaj retorike nuk është thjesht politik. Ai është strategjik. Një qeveri që fillon të shohë solidaritetin shqiptar si kërcënim politik, nuk po menaxhon krizën e saj të brendshme. Ajo po rrezikon ta eksportojë atë krizë në marrëdhëniet mes vetë shqiptarëve.
Dhe historia ka treguar se përçarjet e krijuara për interesa afatshkurtra politike shpesh mbijetojnë më gjatë sesa pushtetet që i prodhojnë ato. \tesheshi.com\
