Të dashur vëllezër!
Jetojmë në një epokë paradoksale. Njerëzimi nuk ka qenë kurrë më i lidhur përmes teknologjisë, por njëkohësisht kurrë më i vetmuar shpirtërisht.
Ekranet nuk fiken kurrë. Njoftimet nuk ndalen. Zhurma e botës nuk pushon asnjëherë. Dhe mes këtij kaosi digjital po humbet diçka jetike: zëri i shpirtit.
Prandaj, sot ju ftoj të ndalemi për pak çaste dhe t’i bëjmë vetes disa pyetje që mund të ndryshojnë rrjedhën e jetës sonë:
Nëse po vrapojmë kaq shpejt, ku po shkojmë?
Nëse po lodhemi ditë e natë, për çfarë po shkrihemi?
Nëse po grumbullojmë pasuri, ndjekës, pëlqime dhe lavdërime, pse zemra vazhdon të ndiejë zbrazëti?
Pse, edhe kur kemi gjithçka rreth nesh, na mungon qetësia brenda nesh?
Kjo është pyetja e madhe e Hixhretit.
Kur Muhamedi ﷺ dhe sahabët e tij lanë Mekën, ata nuk po braktisnin thjesht një vendbanim gjeografik. Ata po largoheshin nga padrejtësia, nga idhujtaria dhe nga çdo gjë që e prangoste shpirtin. Po ne sot? Nga çfarë duhet të bëjmë hixhret?
A nuk kanë hyrë idhuj modernë në zemrat tona?
Idhulli i pasurisë, idhulli i famës, idhulli i egos dhe i dëshirave të shfrenuara.
A mund të jemi skllevër të këtyre gjërave dhe njëkohësisht të pretendojmë se jemi të lirë?
Kthimi te busulla
Vëllezër!
Allahu i Lartësuar nuk na la të humbur në këtë udhëkryq. Ai na dha një busull të pagabueshme, një udhërrëfyes që e lexojmë çdo ditë: Suren El-Fatiha.
Nuk është rastësi që jemi të urdhëruar ta përsërisim atë në çdo rekat të namazit. Njeriu, nga natyra e tij, harron dhe humb drejtimin. Ai ka nevojë të vazhdueshme të kthehet te kjo busull shpirtërore.
Kur lexojmë:
“Lavdia i takon Allahut, Zotit të botëve, Mëshiruesit të Madh, Mëshirëbërësit.”
Ne i kujtojmë vetes:
“O Zot, bota mund të jetë në kaos, por Ti je ende Sunduesi i saj.”
Kur lajmet mbushen me luftëra, frikë dhe pasiguri, kur jeta na rëndon me sprova e zemra na lodhet, besimtari gjen strehë te kjo e vërtetë:
Allahu ka çdo gjë në kontroll dhe mëshira e Tij tejkalon çdo gjë. Ajo është më e madhe se mëkatet tona, më e gjerë se gabimet tona dhe më e fuqishme se e kaluara jonë.
Pastaj vazhdojmë me:
“Sunduesit të Ditës së Gjykimit.”
Çfarë kujtese tronditëse!
Çdo gjë që sot duket e madhe dhe e rëndësishme, një ditë do të fshihet. Postimet do të harrohen, pasuria do të mbetet pas, pozitat do të shuhen dhe trupi do të kalbet në dhe.
Ajo Ditë do të vijë patjetër.
Dhe në atë Ditë nuk do të pyetemi se sa na duartrokiti bota, por sa iu bindëm Krijuesit.
Më pas arrijmë te ajeti që thyen çdo grimcë të krenarisë njerëzore:
“Vetëm Ty të adhurojmë dhe vetëm prej Teje ndihmë kërkojmë.”
Në një epokë ku njeriu modern thotë me arrogancë:
“Unë jam i vetëmjaftueshëm. Nuk kam nevojë për askënd.”
Besimtari përkulet dhe thotë:
“O Allah, pa Ty unë nuk jam asgjë.”
Kjo është liria e vërtetë: të mos jesh rob i krijesave, por rob i Vetëm Krijuesit.
Nga kjo vetëdije buron lutja më e madhe e ekzistencës sonë:
“Udhëzona në Rrugën e Drejtë!”
O Zot, jo thjesht na e trego atë rrugë, por na mbaj në të, na forco në të dhe na mundëso ta dorëzojmë shpirtin duke qenë në të.
Momenti i shpellës
Të dashur besimtarë!
Kujtoni për një çast udhëtimin e Hixhretit.
Muhamedi ﷺ dhe Ebu Bekri (Allahu qoftë i kënaqur me të) ndodhen të fshehur në shpellën Theur. Armiqtë janë pranë hyrjes, rreziku është jashtëzakonisht afër dhe çdo shpresë njerëzore duket se ka humbur.
Ebu Bekri, i përmbytur nga shqetësimi për jetën e të Dërguarit të Allahut ﷺ, shpreh frikën e tij.
Dhe pikërisht atëherë, shpella ndriçohet nga fjalët që Allahu i përjetësoi në Kuran:
“Mos u dëshpëro, vërtet Allahu është me ne!”
(Et-Teube, 40)
Sa prej nesh sot jetojnë në shpellat e tyre të errëta?
Dikush në shpellën e ankthit dhe pasigurisë për të ardhmen.
Dikush në shpellën e depresionit dhe vetmisë.
Dikush në shpellën e borxheve mbytëse.
Dikush tjetër në shpellën e mëkateve që nuk po gjen forcë t’i braktisë.
Kur themi:
“Udhëzona në Rrugën e Drejtë”
ne po i themi Zotit tonë:
“O Allah! Unë nuk po kërkoj thjesht një shteg. Po kërkoj ndihmën Tënde. Më nxirr nga errësira e kësaj shpelle, më shpëto nga vetvetja ime dhe më afro tek Ti.”
Ti je muhaxhiri i sotëm
Dhe tani le t’i përgjigjemi pyetjes thelbësore:
A ka përfunduar Hixhreti?
Asnjëherë.
Profeti ﷺ ka thënë:
“Muhaxhir është ai që braktis atë që Allahu e ka ndaluar.”
(Buhariu)
Prandaj, çdo ditë që zbardh është një ftesë e re për hixhret.
Çdo namaz sabahu është një agim i ri për shpirtin.
Bëj hixhret nga mëkati drejt pendimit të sinqertë.
Bëj hixhret nga neglizhenca drejt shoqërimit me Kuranin.
Bëj hixhret nga shoqëria që të largon nga Zoti drejt rrethit që të kujton Atë.
Bëj hixhret nga padrejtësia te drejtësia.
Bëj hixhret nga urrejtja te falja.
Bëj hixhret nga dëshpërimi te shpresa e pakufishme.
Mos thuaj:
“Do të ndryshoj nesër.”
Sepse e nesërmja është një premtim që nuk i është dhënë askujt.
Fillo sot.
Fillo tani.
Me një namaz më të përpiktë, me një istigfar nga thellësia e zemrës, me një lot pendimi dhe me një hap të vendosur drejt Allahut.
Sepse kushdo që ecën drejt Allahut, Allahu e afron pranë Vetes.
Përmbyllje
Të dashur vëllezër!
Po e përmbyll me pyetjen që duhet të jehojë brenda secilit prej nesh:
Nëse jo sot, atëherë kur?
Nëse jo tani, kur do të jetë momenti?
Nëse zemra jote po e ndjen këtë thirrje të brendshme dhe sërish ngurron, çfarë po pret?
Le të mos jetë kjo ditë thjesht një rutinë e radhës.
Le të jetë ky çast pika e nisjes për Hixhretin tënd të madh.
Një hixhret nga errësira në dritë.
Nga gjynahet në rrugën e pastër.
Nga robëria e botës drejt lirisë tek Allahu.
Lutja përmbyllëse
O Allah, na udhëzo në Rrugën e Drejtë!
O Allah, na bëj muhaxhirë të vërtetë që braktisin të keqen vetëm për kënaqësinë Tënde!
O Allah, na dhuro dritë në zemrat tona, sinqeritet në veprat tona dhe na bashko në Firdeusin e Lartë me Pejgamberin tonë të dashur, Muhamedin ﷺ!
Amin.
Hoxhë Ulvi Fejzullahu
