Imami Shawkani (Allahu e mëshiroftë) thotë për rafiditët (shiitët) në librin e tij “Edeb et-Taleb ve Munteha el-Ereb”:
“Nuk kam gjetur ndonjë bashkësi fetare apo ndonjë sekt nga sektet islame më të prirur për shpifje, më të mëdhenj në gënjeshtër dhe më të shumtë në trillime sesa rafiditët. Ata nuk shqetësohen për atë që thonë nga e pavërteta, çfarëdo qoftë ajo dhe ndaj kujtdo qoftë. Kushdo që pajtohet me ta në ndonjë formë të rafdit (shiizmit), qoftë edhe pak, do të ketë ngjashmëri me ta aq sa i përngjan në atë pjesë.”
Ai gjithashtu ka thënë:
“Nuk ka asnjëherë besueshmëri te një rafidi ndaj atij që e kundërshton në besimin e tij dhe që nuk ndjek refuzimin (rafdhin). Përkundrazi, ai e konsideron të lejuar pasurinë dhe gjakun e tij sa herë që i paraqitet rasti më i vogël; sepse për të, ai është i lejuar në gjak dhe pasuri. Çdo dashuri që rafidiu shfaq është vetëm takije (fshehje), e cila zhduket sapo t’i jepet mundësia. Këtë e kemi provuar shpesh dhe nuk kemi gjetur asnjë rafidi që të jetë sinqerisht i dashur ndaj dikujt tjetër përveç rafidive, edhe nëse ai i jep gjithçka që zotëron dhe përpiqet t’i afrohet me çdo mënyrë të mundshme.
Nuk kemi gjetur në asnjë prej sekteve të tjera të devijuara apo të tjera atë që gjejmë te këta, sa i përket armiqësisë ndaj atyre që i kundërshtojnë. Po ashtu, nuk kemi parë te askush tjetër një guxim të tillë për të sharë nderin e njerëzve të respektuar: ai mallkon me mallkimet më të shëmtuara dhe shan me fyerjet më të rënda këdo që ka me të qoftë edhe një mosmarrëveshje të vogël… Ndoshta arsyeja për këtë — Allahu e di më së miri — është se, kur ata guxuan të shajnë brezin e parë të devotshëm (selefin), u bë e lehtë për ta të shajnë këdo tjetër.”
