Nga ajo që tregon se një gjë e humb peshën në zemër për shkak të përsëritjes dhe shikimit të shpeshtë të saj:
Shumica e njerëzve, nëse shohin një musliman që ha gjatë ditës së Ramazanit, e konsiderojnë këtë shumë të çuditshme, madje aq sa mund t’i çojë të mendojnë se ai ka dalë nga feja.
Ndërsa, nga ana tjetër, shohin njerëz që i falin namazet jashtë kohës së tyre dhe nuk ndiejnë të njëjtën neveri apo refuzim si në rastin e prishjes së agjërimit.
Edhe pse një namaz i vetëm sipas disa dijetarëve lënia e tij mund të çojë në kufër ose në dënim të rëndë, ndërsa lënia e të gjithë agjërimit të Ramazanit nuk ka të njëjtin gjykim.
Arsyeja për këtë nuk është tjetër, përveç se namazi përsëritet shpesh dhe neglizhenca ndaj tij është bërë e zakonshme, kështu që pesha e tij bie në zemrat e njerëzve për shkak të shikimit të vazhdueshëm.
Po kështu, nëse një dijetar do të vishte rroba prej mëndafshi ose një unazë prej ari, njerëzit do ta refuzonin fort këtë dhe do ta konsideronin të papranueshme.
Ndërkohë, ai mund të qëndrojë gjatë në një tubim duke folur vetëm për përgojimin e njerëzve, dhe kjo nuk u duket e çuditshme.
Kjo sepse dëgjimi i shpeshtë i përgojimit dhe shikimi i atyre që përgojojnë e ka ulur peshën e tij në zemra dhe e ka bërë më të lehtë për shpirtin.
Përmbledhje:
Njeriu mësohet me të keqen kur e sheh dhe e dëgjon shpesh, derisa ajo humb rëndësinë në zemrën e tij.
— Ebu Hamid el-Gazali
Ibrahim Sekran
El-Maxherijat, fq. 68
