I ashtuquajturi Dr. Abdul Khaliq Abdullah, një shkrimtar dhe profesor emiratas i specializuar në çështjet politike, bëri një deklaratë tepër të rrezikshme kur tha se entiteti sionist është bërë “një realitet që askush nuk mund ta përballojë, madje as Zoti” — i Lartësuar qoftë Ai mbi këtë thënie. Një deklaratë e tillë nuk mund të konsiderohet thjesht si një lapsus, por reflekton një devijim të rrezikshëm në aspektin e besimit dhe mendimit, pasi sugjeron se një fuqi materiale njerëzore ka arritur një nivel që tejkalon fuqinë hyjnore, gjë që bie ndesh me thelbin e besimit islam.
Ky diskurs nuk kufizohet vetëm te një individ i caktuar, por është bërë i përsëritur në gjuhën e shumë politikanëve dhe atyre që rrotullohen rreth tyre në botën arabe. Kemi dëgjuar shprehje të ngjashme me formulime të ndryshme nga shumë liderë dhe ndjekësit e tyre, sidomos nga ajo që kam dëgjuar dhe parë vetë në Palestinë në përgjithësi, dhe në Gaza në veçanti. Kjo tashmë reflekton një gjendje të humbjes psikologjike që përpiqet të justifikojë realitetin politik duke i dhënë një lloj shenjtërie forcës materiale.
Në thelbin e besimit islam, monoteizmi (teuhidi) bazohet në çlirimin e njeriut nga nënshtrimi ndaj fuqisë materiale apo mahnitjes nga forca e pushteteve njerëzore. Besimi në Zotin nënkupton refuzimin e shndërrimit të forcës së përkohshme në një fat absolut, si dhe refuzimin e dorëzimit ndaj logjikës së dominimit njerëzor si një fat i pashmangshëm. Paraqitja e ndonjë entiteti njerëzor si një fuqi që tejkalon aftësinë hyjnore nuk është thjesht gabim gjuhësor, por shpreh një çrregullim në perceptimin e besimit dhe një përkthim i humbjes psikologjike në një diskurs që justifikon dorëzimin.
Teuhidi, në kuptimin e tij të thellë, nuk është vetëm një koncept teorik fetar, por një sistem vetëdijeje që çliron mendjen nga adhurimi i forcës materiale dhe i jep aftësinë të lexojë realitetin pa rënë në grackën e “hyjnizimit” politik apo civilizues. Ai që humb këtë ekuilibër në kuptimin e marrëdhënieve ndërkombëtare bie lehtë në adhurimin e forcës dhe ngatërron realitetin e përkohshëm me një fat të pashmangshëm.
Prandaj, ruajtja e pastërtisë së teuhidit në vetëdijen intelektuale dhe politike përbën një filtër sovran që refuzon diskursin demoralizues dhe zbulon përpjekjet për shtrembërimin e ndërgjegjes. Kur mungon teuhidi i zotërimit në leximin e realitetit, njeriu bëhet më i prirur të nënshtrohet ndaj dominimit material dhe humbet kriterin e sovranitetit të vërtetë, i cili fillon së pari nga liria e besimit dhe qartësia e vizionit.
