“Sa shumë më mungon një sexhde në oborret e tua, sa shumë më mungon që balli im të prekë pllakat e shesheve të tua, dhe sa shumë dua të përqafoj shtyllat e tua prej mermeri. O xhamia ime, duro… nesër do të largohet errësira dhe nata e umetit do të ndriçohet.”
Kështu tha e reja nga Jerusalemi Shayma Abd (25 vjeçe) kur u pyet: Çfarë do t’i thoshe Al-Aksës në këtë natë nëse do të mund t’i flisje?
Në natën e 27-të të Ramazanit, kur palestinezët zakonisht e kalojnë Natën e Kadrit në xhami, Xhamia Al-Aksa vazhdon të jetë e mbyllur me urdhër të autoriteteve izraelite që nga 28 shkurti. Kjo ka shkaktuar dhimbje te shumë besimtarë që ishin mësuar të bëjnë itikaf në të gjatë dhjetë netëve të fundit të Ramazanit çdo vit, duke pritur Natën e Kadrit në një nga netët e tyre.
Në të njëjtën kohë me tensionet ushtarake mes Izraelit, SHBA-së dhe Iranit, autoritetet izraelite mbyllën xhaminë dhe ndaluan faljen në të, me arsyetimin e gjendjes së jashtëzakonshme dhe ndalimit të grumbullimeve. Ky veprim konsiderohet një ndërhyrje e drejtpërdrejtë në kompetencat e Drejtorisë së Vakëfeve Islame, e cila administron xhaminë në emër të Jordanisë.
⸻
Një ndërprerje e detyruar
Shayma filloi përvojën e saj të itikafit në Al-Aksa në vitin 2021, pasi kishte parë transmetime live të besimtarëve në rrjetet sociale. Ajo u mahnit nga aktivitetet e tyre: ngritja e çadrave, namazi i natës, atmosfera e sahurit në oborret e xhamisë – dhe vendosi ta provojë edhe vetë.
Për pesë vite rresht ajo bëri itikaf. Ajo thotë se ajo që e shtynte të kthehej ishte spiritualiteti dhe qetësia e veçantë e xhamisë.
Sipas saj, ndër momentet që nuk mund të humben gjatë itikafit janë:
• falja pas imamëve Muhamed Mahamid dhe Jusuf Abu Snineh,
• sahuri i “xhaxhait Abu Ahmed” në sheshin para musallasë kryesore,
• dhe lutjet e grave të moshuara për vajzat që u sillnin mushafe dhe karrige për t’u falur.
Megjithatë, ajo thotë se në dy vitet e fundit gjërat kanë ndryshuar shumë. Policia izraelite ka shtuar kufizimet, duke mos lejuar që kush del nga xhamia të kthehet më pas, dhe duke patrulluar në oborre për kontroll identiteti dhe kontroll të çadrave.
⸻
“Al-Aksa na bashkon”
Pavarësisht këtyre kufizimeve, Nata e Kadrit në Al-Aksa ka një shije të veçantë.
Shayma e përshkruan kështu nga kujtimet e saj:
“Në atë natë shikon një det njerëzish: të moshuar, të rinj, gra dhe fëmijë. Ky numër i madh njerëzish të bën të ndjesh shpirtin e Islamit dhe solidaritetin mes njerëzve. Xhamia na bashkonte – nga Jerusalemi, nga brendësia e Palestinës, nga Bregu Perëndimor dhe madje edhe nga vende të tjera si Turqia dhe Indonezia.”
Ritualet e natës përfshijnë:
• rrethe përmendjeje dhe mësimi fetar,
• faljen e namazit të natës pas imamit,
• dëgjimin e recitimeve të Kuranit,
• dhe përfundimin me dua të kunutit para agimit.
Një kujtim i veçantë për të ishte itikafi i saj i parë, kur ishte vetëm. Ajo u lut që Zoti t’i dërgonte një shoqe. Pak më vonë një vajzë iu afrua dhe e ftoi në një mësim fetar – që fliste pikërisht për vlerën e itikafit në Al-Aksa.
⸻
Dhimbja e mbylljes
Kur Shayma mori vesh se këtë vit nuk do të mund të bëjë itikaf në Al-Aksa, ajo u trishtua shumë.
Ajo shpresonte që xhamia të hapej të paktën gjatë dhjetë netëve të fundit, por kur kuptoi se mbyllja do të vazhdonte, tha:
“U ndjeva e dëshpëruar dhe e mërzitur. Kam qarë çdo natë nga dhjetë netët e fundit dhe kam lutur Zotin të na kthejë në xhaminë tonë dhe të mos na privojë nga falja në natën më të mirë të vitit.”
⸻
“Strehimi ynë ishte Al-Aksa”
Ajo thotë se kur ndihej e rënduar nga jeta, shkonte në Al-Aksa për të qarë.
“Tani që edhe xhamia ime është në vështirësi, nuk e di ku të shkoj. Kur bota na ngushtohej, qetësia e saj na përqafonte.”
Ajo shton:
“Ndjej sikur kam humbur një pjesë të shpirtit tim. Më mungon përgatitja e çantës së itikafit, mbajtja e çadrës, planifikimi i çdo minute të kohës sime në xhami. Më mungon vetja ime që ishte mësuar të përqafohej nga Al-Aksa.”
⸻
Një ndryshim i dhimbshëm
Edhe Tejma Abu Leila (22 vjeçe) është detyruar të heqë dorë nga itikafi këtë vit.
Ajo thotë se kjo nuk është vetëm për shkak të këtij viti, por edhe për shkak të kufizimeve të rënda që nga lufta në Gaza në vitin 2023.
Sipas saj:
• më parë itikafi bashkonte palestinezët nga çdo vend,
• nuk kishte ndalime apo dëbime,
• dhe atmosfera ishte plot liri dhe spiritualitet.
Por gradualisht, shumë nga fytyrat e njohura të xhamisë u zhdukën për shkak të urdhrave të dëbimit, dhe vendi i qetësisë u kthye në një hapësirë të mbushur me armë dhe kontroll.
⸻
“Parajsa mbi tokë”
Megjithatë, Tejma kujton se si dukej Nata e Kadrit në Al-Aksa para mbylljes:
• oborret mbusheshin plot me njerëz,
• çadrat e itikafit vendoseshin njëra pranë tjetrës,
• ndonjëherë duhej të ngriheshin për të krijuar hapësirë për falësit.
Ajo e përshkruan:
“Xhamia shndërrohej në një parajsë mbi tokë.”
Në dhjetë netët e fundit mund të shihje:
• njerëz që falen,
• të tjerë që lexojnë Kuran,
• të rinj që luten vetëm në qoshe të errëta,
• dhe grupe që dëgjojnë lavde për Profetin.
⸻
“Malli për Al-Aksën”
Këtë vit Tejma do ta kalojë Natën e Kadrit në një xhami pranë shtëpisë së saj në Kafr Aqab, në veri të Jerusalemit.
Ajo thotë:
“Kur u zgjat mbyllja e Al-Aksës, ndjeva një hidhërim të thellë dhe një mërgim të shpirtit. Zemrat tona janë të lidhura me çdo mihrab atje. Ai është shtëpia ime dhe vendi im i qetësisë.”
Ajo i drejtohet Al-Aksës me këto fjalë:
“Më mungon shumë. Më fal, o kibla e zemrave. Trupi im është penguar të vijë tek ti, por shpirti im fluturon në oborret e tua. Do të mbetem besnike derisa Zoti të na lejojë të takohemi përsëri.”
