🔸 Rrëzimi i regjimit iranian vetëm nga ajri është një iluzion, nëse nuk shoqërohet me një pushtim tokësor ose një kryengritje të brendshme. Por kjo nuk do të thotë se është e pamundur të arrihet një rezultat strategjik. Sipas këtij këndvështrimi, ajo që kërkohet nuk është një skenë dramatike e rënies së regjimit, por vendosja e një realiteti të ri sigurie që e dobëson Iranin dhe kufizon aftësinë e tij për të kërcënuar.
🔸 Nga ana tjetër, Teherani nuk ka nevojë për një fitore të qartë. Mjafton që të qëndrojë dhe të vazhdojë të lëshojë raketa me një ritëm të kufizuar që e mban jetën të paralizuar dhe tensionin të lartë. Efekti psikologjik, ekonomik dhe politik i këtij “pikimi raketor” është i madh, edhe nëse numri i raketave është i vogël.
🔸 Gjithashtu, nuk mund të mbështetesh në një kryengritje të shpejtë të brendshme në Iran. Bombardimet vetëm nuk i shtyjnë masat të rrëzojnë regjimet, për sa kohë që këto regjime ruajnë kontrollin, mjetet e shtypjes dhe burimet financiare që financojnë besnikëritë. Në këtë kontekst kujtohet përvoja siriane, nga e cila mësohet se regjimet nuk rrëzohen papritur, por pas një procesi të gjatë konsumimi që godet legjitimitetin, ekonominë, kohezionin dhe aftësinë e tyre për të qeverisur.
🔸 Goditja e programit bërthamor, platformave ushtarake dhe mbrojtjes ajrore është e nevojshme, por nuk është e mjaftueshme nëse synimi është dobësimi i vetë qendrës së pushtetit të regjimit. Kjo sepse kjo qendër nuk mbështetet vetëm në fuqinë ushtarake, por edhe në burimet e të ardhurave, mekanizmat e kontrollit, institucionet e qeverisjes dhe rrjetet e besnikërisë. Prandaj çdo fushatë që synon të parandalojë rimëkëmbjen e regjimit duhet të godasë edhe aftësinë e tij për të administruar, financuar dhe kontrolluar shtetin.
🔸 Në fund, ekziston një standard tjetër për suksesin: edhe nëse regjimi iranian mbetet në pushtet, dalja e tij nga lufta më i dobët, më i varfër, më i kujdesshëm dhe më pak i aftë për të kërcënuar rrethin e tij konsiderohet një arritje e rëndësishme. Megjithatë, ky rezultat nuk do të zgjasë automatikisht, por kërkon vazhdimin e presionit, sepse regjimet radikale kthehen shpejt në sjelljen e tyre të mëparshme kur ndjejnë se kundërshtarët e tyre janë lodhur ose janë tërhequr.
/Qasioun për Studime/
