Më 1 dhe 2 mars 2026, Irani iu përgjigj goditjeve të gjera amerikano-izraelite në mënyrë të papritur. Një dron iranian i tipit “Shahed” u lëshua drejt bazës britanike në Akrotiri (Qipro), duke goditur pistën dhe duke shkaktuar dëme të lehta pa viktima, ndërsa dy dronë të tjerë u interceptuan. Sulmi erdhi vetëm pak orë pasi kryeministri britanik Keir Starmer deklaroi se lejonte SHBA-në të përdorte bazat britanike.
Në të njëjtën kohë, dronë të tjerë shënjestruan rafinerinë Ras Tanura të kompanisë Saudi Aramco më e madhja në Arabinë Saudite duke shkaktuar një zjarr të kufizuar dhe mbyllje të përkohshme. U raportua gjithashtu për ndërprerje në prodhimin e gazit të lëngshëm në Katar. Ndërkohë, në Ngushticën e Hormuzit, Garda Revolucionare dërgoi mesazhe radio për anijet se ngushtica është “e mbyllur” ose “e pasigurt”, gjë që ndaloi rreth 40–70% të lëvizjes së cisternave dhe shkaktoi rritje të mprehtë të çmimeve globale të naftës dhe gazit.
Këto zhvillime tregojnë se Teherani ka vendosur të mos njohë më “vija të kuqe”, duke mos marrë në konsideratë politikën e fqinjësisë apo frikën nga humbjet civile, në kushtet e asaj që e konsideron një luftë ekzistenciale. Irani përpiqet të paraprijë kundërshtarin me një shkallë më të lartë përshkallëzimi si në Akrotiri pas deklaratave britanike, ashtu edhe ndaj Aramco-s pas paralajmërimeve të vendeve të Gjirit për t’u përfshirë në mbrojtje të interesave të tyre.
Goditja ndaj Qipros përçon një mesazh të drejtpërdrejtë për Evropën: nëse është e nevojshme, territoret dhe interesat e saj mund të bëhen objektiva. Mbyllja e Hormuzit dhe goditjet ndaj infrastrukturës energjetike të Gjirit ushtrojnë presion të drejtpërdrejtë mbi ekonominë evropiane për të reduktuar mbështetjen ndaj Uashingtonit dhe Tel Avivit.
Strategjikisht, Irani po zhvillon një luftë asimetrike me kosto të ulët, por me ndikim të lartë, duke imponuar një lloj parandalimi ekonomik-psikologjik që zgjeron konfliktin, megjithëse rrezikon të bashkojë Perëndimin dhe vendet e Gjirit kundër tij.
Në javët në vijim priten luhatje të vazhdueshme dhe rritje e çmimit të naftës në 90–110 dollarë për fuçi, çka do të shtojë presionin mbi Evropën për të kërkuar ndërmjetësim. Nëse goditjet vazhdojnë për një periudhë të gjatë, një mbyllje e plotë e Ngushticës së Hormuzit do të çonte në një krizë globale energjetike. Në thelb, Teherani po baston mbi lodhjen ekonomike të Perëndimit dhe presionin ndaj vendeve të Gjirit, të cilat janë shumë të ndjeshme ndaj goditjeve me raketa.
