Në peizazhin mediatik shqiptar, ku zhurma shpesh zëvendëson arsyen, po lulëzon prej kohësh një formë e rrezikshme e ateizmit militant që nuk synon thjesht ndarjen e shtetit nga feja, por shkatërrimin e indit shpirtëror të kombit.

Figura si Mustafa Nano apo Ben Blushi, përmes një gjuhe që pretendon “Iluminizmin”, kanë ndërtuar një platformë përçmimi ndaj besimit fetar, duke e portretizuar atë si një mbetje të prapabetur që pengon rrugëtimin tonë drejt Perëndimit.

Ky lloj ateizmi nuk është një ushtrim i mendjes së lirë, por një formë e re dogmatizmi që kërkon të zëvendësojë shenjtërinë e Zotit me arrogancën e egos intelektuale. Dëmi më i madh i kësaj qasjeje, qëndron te selektiviteti i saj brutal dhe demonizimi i pashpirt që i bëhet besimit Islam, fesë së shumicës së shqiptarëve.

Kur këta opinionistë sulmojnë me cinizëm traditat, ritet dhe simbolet islame, ata nuk po bëjnë kritikë teologjike, por po ushtrojnë një bullizëm kulturor që synon ta tjetërsojë shqiptarin nga rrënjët e veta.

Duke e trajtuar Islamin si një “trup të huaj’ apo si shenjë të inferioritetit civilizues, ata jo vetëm që fyejnë ndjenjat e miliona besimtarëve, por cenojnë direkt harmoninë tonë kombëtare. Ky brutalitet verbal krijon hendeqe artificiale midis një të vetëquajtur elitë që e quan veten “të emancipuar” dhe një populli që gjen te besimi busullën e vet morale dhe shpirtërore.

Përballë këtij cinizmi shterpë, është jetike të ripohojmë se fetarizimi i shëndoshë është një shtyllë jetike për shoqërinë tonë. Feja nuk është prapambetje, por një shkollë e lartë morali që edukon me dashurinë për tjetrin, respektin për familjen dhe përulësinë ndaj së vërtetës – vlera këto që asnjë ideologji ateiste nuk ka arritur t’i zëvendësojë me sukses.

Historia jonë ka dëshmuar se besimi ka qenë forca që na mbajti gjallë në kohët më të egra, duke na dhënë një identitet që kapërcen materien. Shqipëria nuk ka nevojë për “kryqëzatat” e Blushit apo provokimet e Nanos që ushqejnë përçarjen, por për një laicizëm respektues që njeh dhe nderon rolin e pazëvendësueshëm të fesë në formimin tonë kombëtar.

Një komb që turpërohet apo sulmon besimin e tij tek Krijuesi është një komb pa rrënjë, i dënuar me degradim moral dhe zbrazëti shpirtërore. Prandaj, është koha t’i japim fund demonizimit të besimit Islam dhe çdo forme tjetër të fetarizmit, duke kuptuar se liria e vërtetë nuk vjen nga mohimi i Zotit, por nga aftësia për të jetuar me dinjitet besnikërinë ndaj vlerave të shenjta.

Shoqëria shqiptare e gjen progresin te respekti reciprok dhe te lartësimi i shpirtit, e jo te arroganca e një ateizmi që di vetëm të rrëzojë faltore, pa ndërtuar kurrë asgjë me vlerë në vend të tyre. /tesheshi.com/