Depërtimi izraelit në botën arabe
Libri “Depërtimi izraelit në botën arabe” trajton përpjekjet e vazhdueshme të Izraelit për të depërtuar në botën arabe në rrafshe të ndryshme: politike, ekonomike dhe kulturore. Autori paraqet historikun e këtyre përpjekjeve, objektivat e tyre dhe analizon strategjitë që Izraeli ka ndjekur në marrëdhëniet me shtetet arabe.
Ky libër, me autor Ahmed Mansour, u botua në vitin 1998 nga Shtëpia Botuese Al-Rayan për shtyp, botim dhe shpërndarje. Ai konsiderohet një referencë e rëndësishme për të kuptuar natyrën e marrëdhënieve midis Izraelit dhe vendeve arabe dhe ndihmon në ndërgjegjësimin e lexuesit mbi metodat që Izraeli përdor për të realizuar interesat e tij në rajon. Libri përbën një shtesë me vlerë për bibliotekën arabe në fushën e studimeve politike dhe të marrëdhënieve ndërkombëtare.
“Izraeli do të mbetet armiku i parë i botës islame, ashtu siç bota islame do të mbetet armiku i parë i Izraelit, pavarësisht rrugëtimit të mashtrimit të vazhdueshëm.”
— Ahmed Mansour
Libri ndjek rrugën e depërtimit sionist në rajon që nga Kongresi i Parë Sionist i mbajtur në Basel më 1897, më pas Dokumenti Campbell i vitit 1907, Marrëveshja Sykes–Picot, Deklarata Balfour e vitit 1917, e deri te Marrëveshja e Oslos dhe ardhja në pushtet e Benjamin Netanyahu.
Autori zbulon se si komplotet politike dhe marrëveshjet ndërkombëtare u shndërruan në mjete efektive për konsolidimin e hegjemonisë izraelite, duke vënë në dukje rolin vendimtar të Britanisë dhe Francës në mbështetjen e këtij projekti. Ai ofron një analizë të thelluar të dimensioneve gjeografike, tregtare dhe ushtarake të këtij depërtimi, duke ndjekur fazat e tij të ndryshme që kontribuan në riformësimin e hartës së ndikimit në botën arabe.
Fillimi nga Bazeli
Pas Kongresit të Parë Sionist të mbajtur në Bazel më 1897, me synimin e krijimit të shtetit të Izraelit, pasuan konferenca, dokumente dhe marrëveshje të shumta që hapën rrugën për një depërtim të gjerë. Në këtë kuadër, autori paraqet një varg ngjarjesh kyçe: Dokumentin Campbell, aktivitetin e Komitetit “Bashkim dhe Përparim”, Marrëveshjen Sykes–Picot të vitit 1916, Deklaratën Balfour të vitit 1917, Konferencën e Lozanës të vitit 1923, shembjen e Kalifatit Islam, shpalljen e shtetit të Izraelit, luftërat arabo–izraelite, si dhe një seri marrëveshjesh të hapura dhe të fshehta që forcuan praninë izraelite në rajon. Ndër to përmenden vizita e presidentit egjiptian Anwar Sadat në Jerusalem, nënshkrimi i Marrëveshjes së Camp David-it, Konferenca e Madridit dhe raundet pasuese të negociatave, të cilat krijuan terren për depërtime të vazhdueshme izraelite në thelbin e botës arabe.
“Marrëveshja e Tabasë u jep izraelitëve të drejtën mbi gjithë Palestinën; ajo që do të bëjë ushtria izraelite nuk është tërheqje, por vetëm rishpërndarje në Bregun Perëndimor.”
— Ahmed Mansour
Në pjesën përmbyllëse, autori trajton periudhën pas Marrëveshjes së Oslos, duke nisur nga vrasja e Yitzhak Rabinit, marrëdhëniet e ndërlikuara mes Izraelit dhe Autoritetit Palestinez në Gaza, e deri te epoka e Netanyahut dhe programi i tij sionist. Libri mbyllet me një analizë gjithëpërfshirëse të rolit të Britanisë dhe Francës në fuqizimin e Izraelit dhe zgjerimin e ndikimit të tij brenda botës arabe.
