Nga i burgosuri i liruar Rami Abu Zubeide
Në burgun “Ofer”, dielli nuk lind për të përhapur dritë, por për të shpallur një raund të ri të vdekjes së ngadaltë. Rrëfimi fillon kur pushtimi, pas tre muajsh mohimi dhe zhdukjeje të detyruar në humnerat famëkeqe të “Sde Teiman”, vendosi të më japë një të drejtë të garantuar në letër, por të zhveshur nga realiteti: vizitën e një avokati.
Thirrja e fatkeqësisë
Në orën shtatë të mëngjesit, gardiani nuk trokiti në derën e dhomës nr. (4) në “#Sektorin_e_Ferrit”; përkundrazi, e tronditi vendin me britmat e tij, duke urdhëruar të gjithë të shtriheshin përtokë. Dhjetë dhoma u shndërruan në çast në trupa të shtrirë barkas, ballë të ngjitur pas tokës dhe duar mbi kokë, në një poshtërim të qëllimshëm. Mes zhurmës së zinxhirëve të hekurit dhe lehjes së urrejtjes, u dëgjua numri:
“788 – Rami Abu Zubeide!”
U lëviza me tokën që më lëkundej nën këmbë.
A është një hetim i ri?
A do të kthehem në “Sde Teiman”?
Këmbët më dridheshin, jo nga frika e vdekjes, por nga e panjohura që fshihej pas asaj dere.
“Ule kokën! Lidhi duart pas shpine!”
Me një shpejtësi rrufeje, duart m’u nxorën nga sporteli i derës, u shtrënguan me prangat e ftohta dhe u tërhoqa me dhunë, sikur të isha një send i pajetë. M’u lidhën sytë dhe bota u zhyt në një errësirë të plotë.
Sexhdja e nënshtrimit
Më hodhën në një oborr të rrethuar me tela dhe gardh, ku zhavorri i mprehtë futej në gjunjë dhe ballë. Atje u detyrova të marr “pozicionin e sexhdes” me dhunë. Nga ora shtatë e gjysmë e mëngjesit deri në mesditë, isha thjesht një masë dhimbjeje: i ndaluar të lëvizja, i ndaluar të rënkoja, me kokën mbi zhavorrin që ishte ndezur nga vapa e diellit – një lutje nënshtrimi e imponuar nga xhelati.
Ndërprerja e rreme
Papritur, skena ndryshoi. Në orën dymbëdhjetë të mesditës, një ushtar që fliste arabisht më tërhoqi dhe më futi në një “karavan”. Atje më hoqën lidhësen nga sytë dhe prangat m’u vendosën përpara. Sjellja u bë “e butë” në një mënyrë të dyshimtë.
Pas një xhami të shpuar, u ulën dy gra me fytyra të buzëqeshura. Nuk ishin thjesht fytyra; ishin dritare nga të cilat nuhata aromën e familjes sime, dëgjova lajme për nënën dhe fëmijët e mi. Fjalët e tyre, si avokate nga “#Komiteti_kundër_Torturës”, ishin si oksigjen në një dhomë të mbytur. Më kërkuan të paraqisja një ankesë për shkeljet në “Sde Teiman”. Pranova, edhe pse e dija se kamerat regjistronin çdo frymëmarrje timen dhe se po nënshkruaja dënimin tim në “gojën e luanit”.
Kthimi në realitet
Dyzet e pesë minuta “njerëzillëk” përfunduan me mbylljen e takimit. Sapo u zhdukën fytyrat e #avokateve, përbindëshi u zgjua sërish. Më tërhoqën me dhunë, m’i lidhën përsëri sytë dhe duart m’u kthyen pas shpine. Në vend që të më kthenin në qeli, më hodhën sërish në “pozicionin e sexhdes” mbi zhavorrin përvëlues, nën diellin e mesditës, deri në perëndim.
Nuk u mjaftuan me orë të tëra nënshtrimi të detyruar; “dita e vizitës” u mbyll me një rrahje brutale që la plagë të thella në kokën dhe këmbët e mia. Te dera e dhomës, ndërsa gardiani po më hiqte prangat për t’i rivendosur përpara, shtypi me gjithë urrejtjen e tij gishtin tim të vogël… dëgjova zhurmën e thyerjes së tij që më ushtoi në thellësitë e kafkës. Gishti u thye qëllimisht, që kujtimi i vizitës të mbetet një tatuazh dhimbjeje që nuk zhduket.
Në burgun “Ofer”, mësova se vizita e avokatit nuk është rrugë drejt drejtësisë, por është “një copë torture” që pushtimi na e imponon si taksë sa herë që përpiqemi të ngremë zërin kundër padrejtësisë.
Dhe skenat vazhdojnë ende…
