Imam Muhamed ibn Xherir et-Taberi, dijetari që jetoi për dijen më shumë se tetëdhjetë vjet, derisa emri i tij u bë simbol i tefsirit dhe historisë.
E gjithë kjo filloi me një ëndërr që e kishte parë babai i tij.
Taberiu tregon: Babai im më pa në ëndërr para të Dërguarit të Allahut ﷺ, ndërkohë që unë kisha me vete një thes plot me gurë, dhe i hidhja para tij.
Kur ia tregoi ëndrrën shokut të tij, ai i tha: “Djali yt, nëse rritet, do të këshillojë në fenë e Allahut.”
Kështu babai im u kujdes të më ndihmonte në kërkimin e dijes, ndërsa unë isha atë kohë një fëmijë i vogël.
Imam Taberiu lindi në vitin 224 hixhri, në qytetin Amul të Tabaristanit.
E mësoi Kuranin përmendësh në moshën shtatëvjeçare.
Fali namaz me njerëzit si imam në moshën tetëvjeçare.
Pastaj filloi të shkruante hadithin në moshën nëntë vjeç.
Ai kishte zë shumë të bukur në leximin e Kuranit, dhe e lexonte me përulësi dhe devocion.
Është transmetuar nga Ebu Bekër ibn Mexhahid – mjeshtri i leximeve – se ai dëgjoi një natë leximin e Taberiut kur recitonte suren Er-Rahman.
E dëgjoi gjatë dhe pastaj tha:
“Nuk mendoja se Allahu kishte krijuar ndonjë njeri që të lexonte Kuranin me këtë lexim.”
Ai tha gjithashtu:
“Nuk kam dëgjuar në mihrab askënd që të lexojë më mirë se Ebu Xhaferi.”
Lexues të largët vinin posaçërisht për të falur namazin pas tij.
Allahu e begatoi jetën e imam Taberiut – tetëdhjetë e gjashtë vjet në shërbim të dijes dhe përhapjes së saj.
Dhe këto vite u shumëfishuan me shpërblime aq sa vetëm Allahu e di. Ndërsa kujtimi i emrit të tij do mbetet i përjetshëm në histori,
dhe ai do të përsëritet nëpër gojët e njerëzve, dhe librat që do ta përmendin nga brezi në brez.
Taberiu do të mbetet dëshmi se kush i përkushtohet sinqerisht dijes, dija ka për ta bërë të pavdekshëm.
